Con-tatto


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Contact. Langzaam gaat het vaak bij mij. Mijn hoofd heel snel, maar voor ik het echt zelf door heb, moet mijn lichaam het ook gevoeld hebben. Mijn lichaam waar ik altijd zo snel uitfloep. Omdat het nog steeds vaak die overlevingsreactie heeft in de buurt van andere mensen. Er soms teveel binnenkomt en mijn hoofd de totale regie overneemt. En ik dus vaak heel bewust weer contact met mijn lichaam moet zoeken, moeite moet doen, om weer helemaal in dat lichaam terug te keren, helemaal aanwezig te zijn.  Langzaam gaat dat bij mij. Echt contact.

Mijn paard is hierin mijn grote leraar en inspiratiebron. Zodra ik iets met hem wil doen waarbij mijn hoofd de regie heeft, ik niet in verbinding met mezelf ben, tegen mijn gevoel iets wil ondernemen met hem, confronteert hij me daarmee. Draait zich om als ik bij m in de stal wil, krijg ik gewoon zijn billen te zien, of wordt hij onrustig. Als een echte eenhoorn wil hij alleen met mijn échte mij te maken hebben.

Maar ik heb nog een andere inspiratiebron. Dat andere, waar ik zo van geniet. Zingen. Al jaren heb ik les, maar omdat de laatste tijd de focus meer lag op mijn paard en het inspirerende traject van De Gelukkige Ruiter academie, was het zingen er even bij ingeschoten.

Een uitnodiging trok mijn aandacht. Zingen in Toscane.Hmm. En zo vertrok ik afgelopen week met een groep voor mij bijna allemaal onbekende medezangers naar Toscane om een week-workshop zingen te volgen. De organisatrice, Nicoline Snaas kende ik al. Met haar zo veelzijdige muzikale talent begeleidde zij vorig jaar de presentatie van mijn boek Pluk de appel, mijn hart ging er van zingen!

Deze week organiseerde ze samen met haar goede vriendin en Italiaanse zangpedagoge Marilena Anzini.

Thema van de week was Contatto, contact. En hoe had ik het beter kunnen uitzoeken?!

Allereerst viel me meteen bij aankomst op ons prachtige verblijf in Castelfiorentino de spiraal op die op tafel stond. Weer die spiraal !  In mijn vorige blog schreef ik er al over. Het symbool dat me de laatste tijd steeds raakt en in beweging brengt. Vanuit je hart leven en van daaruit als een steeds grotere spiraal je leven creëren.  Het kreeg een nog diepere betekenis deze week.

Want wat een prachtig gevoel-ig avontuur was het. Waar begint beweging? Waar begint een gevoel? waar begin je zelf? Waar in je lichaam? Zintuigen? Waar begint klank? Maakt beweging, een trilling contact met je stem om een klank te produceren?  Con-tatto, contact, zou ook kunnen vertaald worden, met tact..

Toen ons op de tweede dag gevraagd werd om een duet te zingen, klemde faalangst mijn keel dicht, verstarde mijn lichaam op deze uitnodiging. De behoefte om het goed te doen… oordeel van anderen..Maar het bleek juist een bevrijding te zijn: er was geen goed of fout, gewoon op je gevoel bewegen, iets laten ontstaan. Jezelf voelen, de ander zien, horen, en daar een dans mee uitvoeren, en je stem toelaten te zingen wat er uit je wil komen, terwijl je ondertussen ook het contact met je eigen lichaam houdt. Het herinnerde me aan mijn kindertijd, waar ik samen met mijn zusje al dansend op muziek hele avonturen improviseerde. Vrij, vrolijk en vol vertrouwen. Wat een feest deze speelse vrijheid weer te voelen.

Een dag later vertrokken we naar een eeuwenoude Romaanse pelgrimskerk. Om daar onder andere, een gregoriaanse hymne te zingen. Ik voelde zwaarte in mijn lichaam, verzet. Het kerkelijke, de systemen van een kerk,  roepen nog steeds weerstand in mij op tegen de macht die de kerk ooit had op de mens. Maar toen Marilena met haar prachtige stem rustig beschreef hoe het waarschijnlijk is dat klanken van hymnes zijn ontstaan uit een gevoel in het lichaam en de woorden daarna zijn gekomen, voelde ik de waarheid daarvan. En ontspande mijn lichaam zich. Gaf me over aan het gevoel en de klank die als vanzelf kwam, en mijn stem vormde een samenklank met die van de anderen.

Woensdag werd mij weer kristalhelder duidelijk hoeveel we juist ook van anderen voelen, hoeveel invloed de omgeving heeft op ons, op mij. Mijn eigen dochter zou de uitslag van haar eindexamen krijgen. Ik was in Toscane en zij in Abcoude. Ik voelde de zenuwen, de spanning, die van mij, die van haar. Ze belde me om 11 uur. Had nog niets gehoord. Hoezo kan een uitslag over een prestatie zoveel invloed hebben op een mens, ging er door mijn hoofd. Ik was tot weinig in staat, tot het verlossende telefoontje kwam: Geslaagd!

De ontlading volgde toen we daarna een wiegelied te zingen kregen” All the pretty horses”. Tranen stroomden over mijn wangen: alle gevoelens voor dat kleine meisje,  het koesteren van een zo kwetsbaar wezen, dat nu zo groot, de wereld ingaat, en dan ook de rare spanning die prestatie van die wereld oproept, het gevoel van afscheid, het voorbij gaan van een fase, raakten ook het kwetsbare kleine meisje in mij. Het zingen wiegde dat kleine meisje, ze hoefde niet weg te vluchten. Met een trillende stem zong ik mee. Verbond mijn gevoel met mezelf en mijn zo liefdevolle medezangers.

http://www.youtube.com/watch?v=VQeqnv9K07Q

Hush-a- bye, don’t you cry, go to sleep, you little baby

when you wake, you shall have, all the pretty little horses

Blacks and bays, and dapples and grays, Blacks and bays

All the pretty little horses, all the pretty little horses

In your bed, mama said, baby is riding off to dreamland

One by one, watch them run, running free for little baby

Blacks and bays, and dapples and grays, Blacks and bays

Hush a bye, don’t  you cry go to sleep you little baby

when you wake, you shall have, all the pretty little horses

Blacks and bays, and dapples and grays, Blacks and bays

 

Verbinding is mijn ding. En wat een rijkdom in verbinding brengen zang én paarden !

 

 

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

1 thought on “Con-tatto

Een reactie plaatsen