Festina lente!

Festina lente
Festina lente is een klassieke spreuk. “Haast je langzaam” betekent het.

Festina lente is wat ik de laatste weken te leren heb.

En dat gaat niet van zelf. Ongeduld één van mijn grote uitdagingen. Mijn hoofd jaagt me op, snelt van plan naar plan, flitst, vlucht, associeert, gedachte naar gedachte, heeft t idee dat “het” maar niet opschiet, vraagt zich vertwijfeld af of alles waar ik aan gewerkt heb, me in ontwikkeld heb, wel zin heeft gehad, die plannen wel echt vorm zullen krijgen.

Begin deze week had ik t er echt mee gehad. Waarom gaat alles zo traag? Mijn hoofd wist het niet meer. Voelde me moe, moedeloos.
Maar het werken aan mijn website samen met de webbouwer maandag ochtend ging eigenlijk vanzelf. En onderweg naar huis kreeg ik een berichtje over de app: bij een van mijn dierentolk-vriendinnen had Jugueton zich in haar sessie aangemeld. Had haar met klem gevraagd of ze me wilde doorgeven: “ je moet het doen..” “Alsof je op een bepaald punt bent en hij bang is dat je terug stapt,” zei ze er nog bij. Ze kon niet zeggen wat precies, maar de woorden kwamen binnen. Ik wist wat ie bedoelde. (Niet mn hoofd laten hangen, doorgaan, denk aan wat ik je leerde) Het raakt me. Wat een levendig bewijs dat hij-vanwaar hij nu is- nog zo naast me staat. En zo fijn dat ik een team heb waar hij zich regelmatig aan laat zien. Als ik al niet in leven na de dood zou geloven, in verbinding die niet verbroken kan worden.. was dit weer een teken om me ervan te overtuigen. Ik ben niet alleen.

Ik heb ook twee levende begeleiders, ehm, uitdagers in het “Haast je langzaam”.
Het zijn onze twee kleine hondjes, Pepsi en Raja. Pepsi is 12, heeft Cushing, wil met name veel eten en vooral niet veel uit. Raja is bijna 17, is niet zo geïnteresseerd in eten, vindt uitgaan nog steeds heel leuk, is vrolijk, een beetje blind, een beetje doof, dement, en helemaal niet zindelijk meer.
Dat betekent minstens 6 plasjes per dag en ook nog wat drolletjes, die soms prompt tevoorschijn komen als je haar aait- alsof haar lichaam zich dan ineens weer herinnert dat het er is en er ook nog wat anders moest gebeuren.
Raja heeft ook last van een kuch, die volgens de dierenarts te maken heeft met een slokdarm klepje dat wat slapper wordt, en dat dus probeert op te lossen door te kuchen. Het is best een heftig geluid. Wij maken ons er vaak zorgen over. Maar Raja lijkt er niet echt veel last van te hebben, ze blijft haar vrolijke demente zelf.

Ze uitlaten vergt heel veel geduld: Peps moet een beetje verleid worden, ze moet de zekerheid hebben dat ik koekjes in mijn zak heb, ok ok dan komt ze mee naar buiten.Wandelt dan op haar dooie gemakje op n afstandje achter me aan. Raja wil niets liever dan mee, en wandelt aan de riem, want ze loopt zo wiebelig dat ik- wonend op een dijk- bang ben dat ze de sloot in kukelt als ze aan de rand van de weg in het gras gaat snuffelen.
Op vakantie met zn allen gaan doen we niet echt sinds een jaar, want ik kan het niet over mijn hart krijgen deze oude dametjes achter te laten.

Wat zit het leven toch raar in mekaar: Was het voor mijn grote witte vriend, mijn paard Jugueton, in de bloei van zijn leven, op zijn 10de tijd om naar de eeuwige weilanden te vertrekken…
Is nu voor een paardenvriendin van me een soortgelijke beslissing nodig voor haar dierbare jonge zwarte merrie. Na eindeloze behandelingen, geduld en liefde van haar kant, bleek ze na 1 dag thuis te zijn weer kreupel, en dit keer onherstelbaar.
Zo hartverscheurend dit afscheid, zo vroeg en onverwacht. Mijn hart huilt met je mee lieve Daan.

Maar, mijn hondjes zijn er nog. En hebben nog zin en plezier in het leven, hoe krakkemikkig hun lijfjes ook zijn. Wie ben ik om daar anders over te denken. Soms, moet ik bekennen, is het best een uitdaging mijn humeur te houden als ik een zoveelste plas moet opruimen in de gang. Waar Raja in haar “demente onrustig rondlopen” altijd doorheen loopt. Zodat je de hele gang weer kan schoonvegen en spuiten. Soms kan ik mijn geduld nauwelijks bewaren als ze maar geen plas doet buiten, en nog niet binnen, er voor mijn neus wel een doet!
En dan toch, hoe ontroerend is het, als ze op een onnavolgbare manier, net even tegen mijn been aanloopt, als ik in de keuken zit. Me laat weten, ik ben hier. Ik ben er. Nog steeds!

Vroeger zat ze altijd bij me in mijn kamer. Als ik cliënten had voor een reading kwam ze op mijn schoot en deed mee met de sessie.
Al zeker twee jaar kan Raja niet meer naar boven. Gisteren nam ik haar sinds lange tijd weer een keer mee toen ik ging mediteren. Ze leek het te willen. Ik voelde me niet lekker, had al een paar dagen griep, “weer een vertrager”, somberden mijn gedachten.
Nog maar net in mijn kamer was het eerste wat ze deed natuurlijk een drol. Maar, daarna ging rustig in haar mandje liggen.

Ik begin mijn meditaties meestal al visualiserend, loop ergens op een pad in de natuur. Raja liet zich meteen zien voor mijn geestesoog. Ze liep dicht tegen me aan naast me. Dat snelle, zo zachte kleine lijfje tegen mijn benen: ik ben bij je. Zodra ik dat gevoeld had rende ze kriskras voor me uit, soms omhoog hopsend om boven de hogere struikjes uit te komen, zoals ze het vroeger altijd deed. Vrolijk, zo vrolijk, gek, uitbundig!

En ik weet waar ze me aan herinnert: je hóudt helemáal niet van haasten! Was je vergeten hoe je geniet van ruimte, geen druk van “moeten” te voelen! Herinner je je vrolijkheid, die er gewoon is. Blijf je focussen op dat waar je hart van gaat gloeien, en laat je niet door je hoofd gek maken. Het is toch fijn nu. Beweeg mee als het zo voelt, geef je over als het even niet beweegt. Laat je dragen. Geniet daarvan. Je lichaam laat het je ook steeds duidelijker weten. Wordt steeds meer bewust van die kleine nuances, die je alleen maar opmerkt als je langzaam gaat. Alsof de wortels van de boom nu ook haarwortels krijgen, die een heel andere, nog verfijndere energie oppikken. Voel de ruimte die je daardoor krijgt. Stem je daar op af, wat daar in goed voelt, dat zijn je wegwijzers. Daar groeit je kracht van, stap voor stap.
Mijn hoofd buigt zich.

Net kwam mijn dochter Huan-Yu bij me in mijn kamer zitten. De griep heeft haar ook te pakken. Ze zit heerlijk op 1 van mijn stoelen met een dekentje, terwijl ik zit te schrijven, Simon&Garfunkel zingen op de achtergrond.https://www.youtube.com/watch?v=9BCLb21Y7Z8

Wat een bofferd ben ik. Ik ben weer thuis. Zie dat het precies loopt zoals het moet. Zie en voel de rijkdom van mijn leven.

Dank lieve Pepsi en Raja, dank lieve Jugueton.

Jullie hebben gelijk. Stap voor stap past bij mijn pad: Festina lente!

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+

Een reactie plaatsen