Het Universum geeft wat je nodig hebt

Vanmorgen was het koud in huis. Niet verwonderlijk, gezien gisteren onze hele  verwarming was afgesloten omdat er iets mis was met de warmtewisselaar. Iets wat gevaarlijk kon zijn, en dus moest ie uit.

Na een dringend telefoontje van mijn kant, zou er vanmorgen, tussen 9 en 11 iemand van de fabrikant komen om het kapotte deel te komen vervangen. Dus zat ik te wachten. In de kou. De laatste Dan Brown, de Oorsprong, op mijn schoot, maar ik kon mn aandacht er niet bij houden. Kou is nou niet zo mijn ding. En mijn gedachten en gevoelens dreven weer naar het gemis van mijn dierbare witte paardenvriend.  Pijn in mijn hart, op zo’n leeg moment weer extra voelbaar. Zou ik iemand bellen, wat of wie kon me in dit moment helpen?

De deurbel ging. Daar was de verwarmingsmonteur. Een grote stoere man met vriendelijke ogen. “Oh, jou moet ik als eerste begroeten zei hij,” zich bukkend naar ons kleine zwarte markies Raja (hondje) van 16, die zich nog steeds probeert te kwijten van haar taak als waakhond. De toon was gezet.

Hij begon aan zijn klus. Ik vroeg of hij ook dieren had. Hij was opgevoed met honden, maar had een hele bijzondere band met zijn poes. Die was helaas een half jaar geleden overleden. Hij vertelde het verhaal, hoe hij uiteindelijk in de universiteits kliniek in Utrecht met zijn poes terecht kwam. Hoe bijzonder die laatste dag was. Dat het niet meer te redden viel. Hoe zijn poes, als hij er maar bij was, alle handelingen van het team zonder protest toeliet. Hoe liefdevol het dierenartsen team was. En dat hij nu, na een half jaar, nog echt geen ruimte had voor een andere poes. Ze nog zoveel ruimte innam.

Ik liet een traan, vertelde over Jugueton. En hoe bijzonder ook onze laatste dagen samen waren. Hij had bij de bereden artillerie gezeten, en had dus veel en intens paard gereden. En wist natuurlijk wat paarden bij  mensen teweeg brengen. En wat ze je brengen.

Ja, het universum geeft je wat je nodig hebt, zei hij.

Hij kwam uit Zwolle. Een spirituele omgeving, was mij al eerder opgevallen. Dat beaamde hij. Hij vertelde over hoe de spirituele Thomas a Kempis daar begraven was, en de buurt al van oudsher mensen trok om antwoorden te vinden en spiritueel te groeien.

Toen ging het gesprek over op techniek. zijn vak. En dat we ons wel zorgen maakten over zoveel controle door computers, de supercomputers, die alles van mensen weten. En hij vertelde over zijn neefje van 15. Die zo in de computers, en -spellen was, maar het contact met het spirituele nergens kon vinden. Ernstig depressief was. Zijn ouders radeloos waren, hoe hem te bereiken? Te helpen?

Pff, het contact met dieren, he. De natuur. Dat zou helpen waren we het alle twee over eens. Maar daar had zijn neef niets mee.

Ik gaf hem het adres van een vriendin die samen met paarden jong volwassenen, die problemen hebben weer in contact met zichzelf brengt. In Spanje. Hij nam het dankbaar aan. Ik liet hem nog even het schilderij van Jugueton zien, dat Ruud Snijders maakte.  Prachtig vond ie het.

Voelen, zei hij. Dat is de weg.

Ik was het met hem eens. Ben het met hem eens.

 

En toen was de verwarming klaar, werd het huis weer warm.

De metafoor kan niet beter kloppen.

Ik bedankte hem voor het fijne gesprek, hij bedankte mij.

Het universum geeft je wat je nodig hebt.

 

 

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen