Ik plukte de appel..en laat nu het verhaal los

De citadel leek verloren, belegerd door een onmetelijk groot leger vol angstaanjagende, afschrikwekkende orks. Bloeddorstige monsters, zoals een mens ze alleen in zijn diepste nachtmerries verzint. Het kleine groepje achtergebleven mannen stelde zich vastberaden op achter de muren. De vrouwen, kleine kinderen en ander kwetsbare bewoners waren al ondergebracht in lager gelegen grotten. Maar de grotere kinderen kregen ook zwaarden aangegord en schilden, terwijl ze door de oudere mannen moed in werden gesproken.  Het leek allemaal verloren, alles waar ze tot op dat moment voor gevochten hadden, vrijheid om te zijn wie ze waren, vrijheid om vreedzaam te leven.  In het nog donkere ochtend-gloren lagen de heuvels aan de overkant als stille getuigen van het dreigende drama. Het wachten was op het licht van de dageraad, dan zou de strijd losbarsten. De eerste stralen schoten over de heuvels. Het was zo ver. Maar wat was dat? Hoorngeschal? Vanover de rand galoppeerde een wit paard de heuvel af, op zijn rug een even zo witte verschijning, het was de magier, Gandalf. De redding was nabij. 

Mijn hart bonkte in mijn borstkas, tranen stroomden over mijn wangen en ik kon mijn snikken niet inhouden. In de bioscoop keken mijn man en andere filmkijkers me verbaasd aan.

Ongeveer 4 jaar geleden begon ik dit blog. Met als eerste doel anderen die borstkanker gehad hadden te willen helpen met mijn verhaal.Ik had zoveel inzichten verworven en had het idee dat anderen daar ook wat aan zouden kunnen hebben. Als gevoelig kind was ik ook altijd dol op sprookjes en fantasieverhalen en kon daar, helemaal in op gaan, speelde ze zelfs eindeloos na op school. Reddende ridders en zielige jonkvrouwen, heksen, draken, mannen in het groen en magiers. En wat een diep verdriet voelde ik altijd als ik het boek uit had, het verhaal was afgelopen.

Verhalen vertellen met mythologische fantasiefiguren was iets dat me na aan het hart lag, sterker nog ik voelde me zelf vaak één van die figuren. Doordat ik Kunstgeschiedenis studeerde en op een katholieke nonnenschool zat kreeg ik ook veel mee van de oude mythologie en verhalen van de bijbel. De diepere achtergrond en boodschappen ervan herkende ik vaak als vanzelf. Mijn latere opleiding in het auralezen leek daar naadloos bij aan te passen, want ook daar leer je de diepere betekenis te zien in alledaagse beelden. Ik voelde me als een vis in het water bij de verhalen van Harry Potter en ook de latere films van Lord of the Rings.

Ik koos “pluk de appel” als titel voor mijn blog omdat ik voelde hoezeer het oeroude bijbel verhaal van Adam en Eva en het verloren paradijs nog steeds zo’n diepe uitwerking had op mij. Ik zag een patroon, verhaal waaraan we onbewust nog steeds vasthielden. En het steeds maar herhaalden. Zo voelde ik me vaak schuldig en had ook een grote faalangst.. angst voor de afwijzing. Maar kon ook heel makkelijk de schuld geven aan een ander als ik iets”fouts”had gedaan. Maar of dat echt fout was?..

En zo begon ik mijn persoonlijke blog met als doel anderen te helpen, de wereld te redden.

Doordat een vriendin van  me ineens een paard kocht werd ik wakker geschud. Waarom raakt het  me zo diep?  Wilde ik wel mensen met borstkanker redden? Nee, ik wilde eigenlijk ook dolgraag “gewoon een paard”.

Steeds vaker  en indringender kwam er vanaf dat moment een wit paard in mijn dromen langs. Totdat ik ineens in de gelegenheid kwam om inderdaad ook een echt paard te kopen, en hij binnen de kortste keren ineens vlakbij mijn huis stond.

In de meditatie liep ik over een pad van zacht mos en witte stenen naar een hoger gelegen gebied. Op één van de grote keien in de zon ging ik zitten. Wachten tot mijn spirituele begeleider er aan zou komen. Want dat was waar deze geleide meditatie vandaag op gericht was. Vanaf een afstand zag ik een lichte vorm aan komen lopen, niet kwiek, maar langzaam en bedachtzaam. Een oude wat gebogen man, met een lang grijswit gewaad. Lange witte haren en baard, in een verweerd, gerimpeld gezicht keken zijn ogen me vriendelijk maar ook vol kracht aan. Hij leek op Gandalff of Merlijn, of Dumbledore.. boezemde mij een groot vertrouwen in, maar ook ontzag. Zodra hij naast me stond was hij even stil. Toen zei hij: het is tijd om te gaan staan. Onmiddelijk greep een ijskoude angst mij bij de zolen van mijn voeten en schoot omhoog door mijn hele lichaam. Ik wist dat hij gelijk had.

Bevend en in tranen kwam ik uit de meditatie.

Die angsten nou, die heb ik gevoeld,  het was een soort irrationele doodsangst, en een enorme onzekerheid. Niet alleen mijn paard zorgde ervoor dat ik bewust werd van die gevoelens die ik blijkbaar lang had onderdrukt, maar ook mijn lichaam. Ik had bijna de hele tijd las van stress, voor mij niet echt verklaarbaar, want zo bang was ik daarvoor niet voor paarden.

Die lange periode van stress, ook nog eens opgevolgd door gevoelens van heftige boosheid verklaren wellicht voor een deel dat ik helaas weer borstkanker kreeg. Toen pas realiseerde ik me wat al die heftige gevoelens én mijn lijf me kwamen vertellen: ik deed nog steeds zo mijn best voor anderen, koos als vanzelf de moeilijkste weg en bleef het gevoel houden niet gezien of erkend te worden, dat mijn behoeftes niet gezien werden. Ik besefte me dat ik helemaal niemand kán helpen. Dat ik niemand kan redden. Ik moest het wel loslaten, die helpersrol én die slachtoffersrol, of ik zou er zélf aan onder door gaan.En wat een last viel er toen van me af toen ik me dat deed.  Vanaf kind af aan heb ik een helpers-rol gehad. Hoe fijn is het om als kind de helper van je moeder te zijn. Tis reuze zwaar, natuurlijk, zelfs niet te doen,  maar ook iets waar je heel trots op bent. Het dualisme daarover te ervaren, dat had ik blijkbaar als levensles gekozen.

En toen tijdens de e-cursus van Vera Helleman die ik nu volg op een dag de magier werd benoemd, en waar hij voor staat, wist ik dat ik klaar was. Dat het verhaal klaar was.dit schrijft ze ” Het NU, terrein van de magiër.   Je zult misschien verrast zijn dat ik dit onderwerp nu pas aanhaal. Dat komt omdat het Nu nog weleens verkeerd wordt begrepen en dat wat het werkelijk betekent pas mogelijk is te begrijpen wanneer je volledig samensmelt met het Nu.

In het Nu ben je
en was je altijd al
vrijheid zelf.
Er zijn geen
beperkingen meer
in tijd…
in ruimte.

Voor het ego is het Nu de grootste vijand, omdat het daar sterft. Het ego lost op… de WIL lost op in het Nu. Versmolten in het Nu ben je en was je altijd al vrijheid zelf. Er zijn geen beperkingen meer in tijd… in ruimte. Volledig samensmelten met het Nu is samensmelten met het niets, met het alles, met de oneindigheid. Het is het terrein van de magiër, want enkel vanuit dit standpunt heb je mogelijkheid in het levensspel bewust te participeren. Maar de ironie hiervan is dat er dan geen wil meer is die iets wil veranderen. Enkel vanuit dienstbaarheid aan het geheel zou dat mogelijk zijn. Niet vanuit persoonlijk gewin.”

Maar mijn valse ego spartelde nog tegen, dat die ongelofelijke angsten had veroorzaakt is nog steeds wel bang.  Mijn blogs begonnen op mekaar te lijken, ik herkende inzichten die ik al eerder had gehad.. toch alsof ik dingen aan het herhalen was. Maar, als het verhaal is afgelopen, waar blijft mijn controle dan?  Hoe zorg ik ervoor dat ik word gezien, hoe zorg ik ervoor dat ik belangrijk word gevonden..?.Ik weet inmiddels dat dát mn valse ego is. Die rol die ik vanaf kinds af aan heb opgepakt, omdat ik toen waarschijnlijk -onbedoeld- niet gezien werd, misschien zelfs werd afgewezen, als ik niet iets deed wat me belangrijk maakte, namelijk de helper zijn.  Waar ik zelf van ben gaan geloven dat ik ook niets was als ik niet een helper was.

Wat is een vals ego? Niets anders dan de verhalen en overtuigingen die we eeuwenlang met ons meedragen als tradities en richtlijnen die we leerden van onze ouders, toch? Verhalen die we vaak gecreëerd hebben om als jassen onze naaktheid, kwetsbaarheid te bedekken. En wat gebeurde er? We gingen geloven in het verhaal, we werden slaven van het verhaal. Het verhaal van het verloren paradijs herhaalde zich en herhaalt zich. En we zijn de rollen die we in dat of in andere verhalen hebben gehad ook gaan geloven, slachtoffer, dader.. we kunnen niet meer zonder. Hoe zou het zijn als we weer naakt durven te zijn, gewoon te voelen wat we voelen, de rollen loslaten, de oude drama’s loslaten en als onbevangen kinderen door het leven te gaan?

Gisteren was ik bij een dierbare vriendin. Ik worstelde met het boek dat ik wil schrijven over Pluk de appel en het vlot maar niet. Ik wilde het schrijven voor iedereen die hooggevoelig is…  Ik voelde de weerstand, ik héb t toch al geschreven, beleefd, en aan de andere kant kon ik het niet loslaten.  Ik mocht even op haar paard zitten Wizard heet ie. Haar andere paard heet Finn. Net als één van de helden uit mijn oude geliefde sprookjes. En je gelooft het niet, een ander, oud paard heet Odin en kwam ook nog kijken. Alsof ze afscheid kwamen nemen, afscheid van het verhaal, waar ik ondanks alles ook zo van genoten heb, het laatste hoofdstuk bijna uit. 

Finn mac cool voorkant boek

Hora est, zeggen ze nog op de universiteit, Hora est zeiden de Romeinen. Het is tijd, zoals het tijdens de opstelling van 21-12-2012 aan ons werd duidelijk gemaakt. Het is tijd voor een nieuw tijdperk, zoals de Maya’s het aankondigden. Dat van het hart. Tijd voor het Nu.Daar waar het ego niet meer de leiding over ons heeft, zoals je het valse ego zou kunnen noemen. Het is tijd dat ik het verhaal los laat. Mijn rollen loslaat. De angst voor afwijzing accepteer ik, en om niet gezien te worden. Ik klap nu voor meZelf. En ga oefenen in het zijn in het Nu, doen wat mijn hart me ingeeft. Ik voel opluchting, maar ook huil ik, net zoals ik vroeger deed als één van mijn mooie boeken was afgelopen. 

Ik plukte de appel.. en voelde de angst.. laat het verhaal nu los

Maar een paard stond en staat op me te wachten..

 “niets van alles wat ik weet en ooit heb ervaren kan mij nu verder helpen. Alleen mijn gevoel kan dat.Het is alsof ik voor een ravijn sta met achter mij een steile rotswand. Elke stap kan nu alleen nog tot ellende leiden, tenzij ik zou kunnen vliegen. En ik weet dat ik vliegen moet en ik weet dat ik op een dag ook zal vliegen. Maar nu is er voor mij alleen de afgrond, die roept om vertrouwen. Deze diepte beneemt mij de adem. Hij laat me alles vergeten. Hij neemt me als eerste mijn kracht af. Om me heen zie ik niets anders dan het kale, naakte noodlot. En middenin, op een piepklein eiland, midden in deze zee die alles is en niets, wacht het paard op mij….”(uit Klaus Hempfling, het paard zoekt mij..)

En mijn paard heet Jugueton, wat spelen betekent.

Ik ben thuis, in mijn paradijs

Dit was het laatste verhaal op dit blog.

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

1 thought on “Ik plukte de appel..en laat nu het verhaal los

Een reactie plaatsen