P.P.S. Pomme d’ Amour

e-liquide-pomme-d-amour-10ml-12mg-de-nicotine

Kort geleden kreeg ik het diploma van de opleiding EMDR. Een opleiding die ik al hink-stap-springend volgde. Omdat ik zelf eerst ook behandeld werd.

Terug naar het begin. Dankzij een vriendin/coach kwam ik in aanraking met het Ikev. Ze zouden een bodemloos put-syndroom kunnen behandelen, met behulp van paarden. Nou had ik al eerder van een bodemloze put-syndroom( 0f geen-bodem-syndroom)gehoord toen mijn man en ik besloten een kindje te adopteren. Tijdens de voorlichtingen werd uitgelegd dat een kind dat niet veilig gehecht is, zou kunnen leiden aan dat syndroom. We kregen te horen dat je het kan herkennen aan een bodemloos verlangen dat door niets of niemand vervuld kan worden. Het kan zich op aandacht, eten, sex, drugs, geld.. en allerlei gebieden voordoen.  Deze symptomen geven aan dat het basisvertrouwen van een kind zich niet goed ontwikkelt.

Ik herinner me nog dat ik toen dacht: ach volgens mij is iedereen wel ergens onveilig gehecht.. En iedereen heeft op een bepaald gebied minder vertrouwen, kon me deze symptomen goed voor de geest halen.

Toen onze dochter een paar jaar bij ons was wilde ik haar alle ondersteuning bieden die ik kon bedenken om haar basis zo stevig mogelijk te maken. En omdat ze van paardrijden hield, kwam ik bij het Ikev uit.

Samen met mijn man reed ik naar het intake gesprek. En daar kregen weer de de beschrijving te horen van de mogelijke symptomen van onveilige hechting en het Geen bodem syndroom. Het bleken er veel meer te zijn dan we ooit leerden:  een huilbaby; zeer drukke uitingen van baby, kind, volwassenen(lijkt op adhd); teruggetrokken gedrag(lijkt op autistisch spectrum); voortdurend controle willen houden op omgeving; hoogsensiviteit; goed kunnen observeren, taxeren en manipuleren van anderen;een onverzadigbare honger naar aandacht; soms superieur gedrag(narcistisch gedrag);onvermogen en/of angst om relaties aan te gaan(aantrekken-afstoten).

En die zouden eigenlijk allemaal ontstaan als een mens, kind, baby, zelfs foetus een trauma zou hebben opgelopen dat niet verwerkt werd. Waarbij een vlucht/vecht/verstar-reactie zo in je hersens verankert,  dat je er niet meer vanaf komt. Het op de meest onvoorspelbare momenten weer de controle over je lichaam overneemt. (Een zogenaamd Post traumatisch stress syndroom)

Ik was getriggerd. Veel van die eigenschappen herkende ik, ook bij mezelf, en, ook bij mijn moeder.

Mijn dochter en ik reden iedere keer met plezier naar het groene midden van het land, waar een vriendelijke pony haar stond op te wachten, om samen met één van de therapeuten en haar aan de gang te gaan. Het deed haar zichtbaar goed.

Ik besloot, nadat mijn dochter klaar was met haar sessies, zelf de opleiding te gaan doen.

Maar ik was totaal onvoorbereid op wat daar gebeurde. Ik kreeg last van ongelofelijke stress. Mijn oude bekende Faalangst stak zijn kop in alle hevigheid op. Tijdens de cursus. Zo erg dat ik hele stukken stof niet eens hoorde. Het thema raakte mijn hele zenuwstelsel, zo leek het. Nou vond het plaats in die periode dat ik sowieso nogal last had van stress. Ongebreidelde angsten die me op de meest simpele momenten overvielen. Maar er was ook wel aanleiding voor spanning, we maakten ons steeds meer zorgen over onze ouders. Vader met Alzheimer, en moeder die ook steeds meer symptomen vertoonde dat ze het niet meer aankon. Maar dat absoluuuut niet wilde toegeven, alle plannen die wij voor haar hadden tegenwerkte, alleen maar meer controle hield, en meer aandacht wilde..het leek verdacht veel op Geen bodem syndroom-symptomen.  tjee wat was ik boos op haar dat ze niet meewerkte, dat ze zich gedroeg zoals ze deed, terwijl ik aan de andere kant de druk voelde van de oudste dochter, om het op te lossen…

Het was duidelijk dat ik zo niet verder kon. Ik ging zelf in therapie. EMDR met behulp van de paarden van het Ikev.  Heftige emoties kwamen er los,  mijn pleasing maniertjes vielen om.

Maar hoe zat dat dan met hechting, mijn hechting? Sinds de komst van Jugueton was ik me wel bewust dat er een raar systeem in werking was getreden bij me: ik hield zielsveel van hem, maar voelde me aan de andere kant super onzeker en niet veilig bij hem. Typisch onveilige hechting symptomen..

Naarmate mijn moeder de situatie thuis met mijn vader minder aankon, werd haar gedrag steeds afwijkender en moeilijker. Angsten over de oorlog, grote drang tot controle, heel veel aandacht willen, niet willen loslaten. Op een moment dat we samen naar de plaats in Nederland reden waar ze vroeger gewoond had, om te kijken of ze daar wellicht weer wilden gaan wonen, ontplofte ze bijna. Oh nee, he daar niet.. ik hoor de bommen nog vliegen, ojee ojee, daar komt er weer een.  Het was duidelijk. Daar zouden ze niet naar toe willen verhuizen.  De trauma’s uit haar verleden speelden haar steeds meer parten. En leidden tot het gedrag wat ik inmiddels kende als Geen bodem syndroom …

Maar waarom had ik daar zelf dan ook z0’n last van?

De laatste dag van de opleiding EMDR was er een proefkonijn nodig. Ik sprong op. De dag na de cursus zou ik weer voor het eerst een workshop leiden en de stress van de faalangst stond me alweer tot aan de lippen.(hm, als dat kan?)

Binnen 10 minuten werd ik in de EMDRsessie in hypnose begeleid naar, het moment dat ik als een bevruchte ei-cel in de baarmoeder van mijn moeder was. Mijn hele lichaam was verkrampt, ik voelde een enorme weerstand, nee, dit niet, en toch klampte ik me vast.

Een fysieke gewaarwording van onveilige hechting..

Dankzij de bilaterale tikjes van de EMDR zakte het intense gevoel en kwam ik na een tijdje ontspannen weer in het hier en nu. Tjee dit maakte een boel duidelijk:  ik weet dat mijn moeder in haar jeugd heel onzeker en angstig was. De oorlog speelde daar een grote rol in.  Ze ontwikkelde later in haar leven een ijzersterke, la Vita e bella strategie. Akelige dingen, die werden gewoon genegeerd. Maar toen ik in haar buik kwam voelden mijn eerste bestaanscellen haarfijn aan dat het een onzeker, onveilig systeem was, waar ik in terecht kwam. En daar ontstond het bijna oncontroleerbare overlevings gedrag waar ik zolang mee worstelde..

Een Pomme d’Amour. Zo’n appel die in rode suikerstroop is gedoopt en op een stokje geprikt. Die je op ouderwetse kermissen nog wel eens tegenkomt. Zo gaat het dus, ongewild, onbewust word je als beginnende cel in de moeder marinade gedoopt. Je bent immers één met haar. Als daar onveiligheid bij aanwezig is, krijg je daar gratis en voor niets ook een overlevingsmechanisme van mee. Dat op dat moment heel handig is, maar waar je dus later nog even wat mee te doen krijgt…

Ik weet dat mijn moeder er alles aan heeft gedaan om het fijn te maken voor ons. Maar al doe je nog zo vrolijk, kinderen hebben altijd door als het niet klopt.

Ik ben inmiddels een stuk rustiger. Mijn vertrouwen groeit stap voor stap. En het fijnste is nog dat ik steeds meer plezier beleef aan de workshops met opstellingen die ik geef. Voel me niet meer geremd door oncontroleerbare faalangsten.

En waar ik eerst boos was en verdrietig dat mijn moeder er niet voor mij kon zijn in de afgelopen tijd, en dat ik haar niet heb kunnen redden, heb ik haar en mezelf vergeven en voel zoveel rust tussen ons. Al is ze nu aan de andere kant.  Ze is er. Terwijl ik dit stukje schreef kwam ineens op Classic FM de muziek voorbij die op haar afscheidsceremonie werd gespeeld. Ze is er.  En ze heeft rust. En ik ook.

In het eerste ” gesprek” dat ik met mn paard Jugueton had, via Susan Knauf, zei hij dat hij me kwam helpen maskers af te doen. En dat angst ook een masker is, dat ik heb aangeleerd. Ik weet nu waar het vandaan kwam.

Door mezelf alle warmte te gunnen die ik nodig heb, smelt stukje bij beetje, het onechte suikerlaagje  dat niet van mij is, langzaam van mijn appel.

 

Zou het niet zo zijn dat we collectief aan deze eeuwen doorgegeven ” gekte” lijden? Dat met mij, velen kinderen van ouders die in de oorlog opgroeiden, een onveilige marinade meekregen? Dat er velen zijn zoals ik die zich herkennen in één of meerdere van de volgende symptomen ,een bijna oncontroleerbaar behoefte aan aandacht hebben, drugs, drank, macht, angst voor tekort hebben, altijd maar knipperlicht-relaties hebben, of adhd-gedrag vertonen? Allemaal uitingen van onvoldoende basisvertrouwen. Waar dus wel degelijk iets aan te doen is, als je het maar herkent !  

En dit speelt zich allemaal in onze hersens af. Als een trauma niet verwerkt wordt, door genoeg aandacht, veel slaap, rust, erkenning van de schrik, dan kan het in de hersens een opstopping veroorzaken. Het hersendeel dat verantwoordelijk is voor het alarmsignaal(amygdala’s) krijgt geen signaal dat het ” gevaar” is geweken. En gaat dus iedere keer weer af, waardoor de vlucht/vecht/verstar-reactie iedere keer weer de overhand neemt over ons lijf.  Je bewustzijn vernauwt, je kan niet veel informatie opnemen, je verbinding met jezelf raakt verbroken. Je komt als mens  vast te zitten in een reactiepatroon waar je nauwelijks of geen controle over hebt.

Het merkwaardige is dat  een onverwerkt trauma een soort magneet functie heeft. Het lijkt of je iedere keer weer in soortgelijke situaties terecht komt. Het steeds heftiger kan worden. Net zolang totdat je het wel verwerkt hebt, de verbinding met jezelf hersteld hebt.( dat wat sjamanen soul retrieval noemen). En vanuit vol bewustzijn bij een situatie aanwezig kan blijven zonder de heftige fysieke/emotionele reacties en ze alleen nog maar waar te nemen, zonder erdoor te worden meegesleept.

Ik heb een sterk vermoeden dat oudere mensen met geheugenproblemen ook eigenlijk last hebben van onverwerkte trauma’s: Bij hen wordt een vaak een gekrompen hippocampus vastgesteld. Precies dezelfde symptomen die bij overwerkte trauma optreden in dat hersendeel. Ik roep de wetenschap op hier onderzoek naar te doen…Je zou het zomaar met EMDR en gelijkaardige therapieën, kunnen verhelpen…

 

Geen Bodem syndroom therapie/hechtingsproblematiek:  Ikev: de Crefmethodehttp://www.ikev.nl/cref-methode/animatie-film-cref-methode

Boek: don’t try this at home, The silent epidemic of attachment disorder, door Kathy Brous:http://attachmentdisorderhealing.com/book

Uw brein als medicijnm door Servan Schreiber

Over Attachment disorder:http://attachmentdisorderhealing.com/tag/bruce-perry/

The third wave of trauma treatment:http://www.nicabm.com/nicabmblog/rethinking-trauma-the-third-wave-of-trauma-treatment/

onderzoek bij alzheimer:  o.a.https://www.alzheimer.nl/onderzoek/onderzoeksprojecten/risicofactoren-voor-achteruitgang-in-hippocampus-volume-op-mri

filmGroundhog Day is een Amerikaanse filmkomedie uit 1993 van regisseur Harold Ramis. De film gaat over een chagrijnige weerman die met veel tegenzin in een klein plaatsje een reportage moet maken en daar vervolgens elke morgen op diezelfde dag opnieuw wakker wordhttp://nl.wikipedia.org/wiki/Groundhog_Day_(film)

 Bevrijding van dit gedrag,inspirator Vera Helleman:  http://www.verahelleman.nl/

en natuurlijk ook inspirator Eckhard Tolle,met o.a.:http://communicate.eckharttolle.com/news/2014/08/13/when-the-pain-body-awakens

contact met jezelf herstellen: paarden, honden, natuur, meditatie, yoga, tai chi, mindfulness, etc etc

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen