P.S.Liggen onder de appelboom

IMG_3156

Tja, ik had vorige keer geschreven dat het verhaal van Pluk de Appel klaar was.. euhm. Dat is het ook.

Maar, je zou kunnen zeggen, ik kreeg nog wat aanvullingen op mijn pad..en wel tijdens mijn vakantie. Dit is deel 1, er komt nog een PS..)

Ik had een boek gekocht van een schrijfster waar ik veel goede verhalen over had gehoord. Alice Munro.

Op de heenreis naar de USA had ik weer even zoveel last van stress, dat ik aan geen boek toe kwam. Mijn lijf en mijn hoofd vroegen al mijn aandacht: mijn lijf deed pijn precies op de plek waar ik ziek was geweest, ik was totaal gespannen en mijn hoofd maakte daar meteen allemaal spoken van: het is helemaal niet de bedoeling dat ik op vakantie ga. Ik had beter thuis kunnen blijven.. Ik had beter rustig op mn plekje kunnen blijven, bijkomen, niets aan mijn hoofd. Dit reizen, en we zouden een boel op pad gaan, kan ik helemaal niet aan. Dus dat is vast niet goed voor me. En het is ook veel te overdreven zo’n reis. Is me dat wel gegund, gun ik het mezelf wel? Zo spookte mijn hoofd.

Eenmaal in de USA ging het gelukkig beter en kon ik langzaam aan ontspannen. Maar toch popten zo nu en dan die gedachten weer op en reageerde mijn lijf meteen gespannen. Wat is het moeilijk om af te kicken van stress. En hoe makkelijk zorgen gedachten toch iedere keer weer dat die stress optreedt.

Ondertussen was ik het boek begonnen te lezen. Het bestaat uit kortere verhalen. Hee, die bleken te gaan over vrouwen die voor zichzelf kiezen..  met alle onderhuidse schuldgevoelens en gevolgen die daarbij horen.  Pfff. zo raak als ze die diepmenselijke dilemma’s beschrijft. De verhalen raakten me, bleven aan me hangen en werkten in me door. Ineens viel de titel van het boek me op: Lying under the Apple Tree.. Heeee.  Ik had toch nog wat met de appel…:

Velen zijn mij voorgegaan, velen doen het zelfde en velen voelen precies de zelfde dilemma’s: mag je wel voor jezelf kiezen.. hoe ver kan je daarin gaan? en wat gebeurt er als je dat doet?  Wat vinden de anderen dan van mij. Overleef ik dan wel? Word ik dan nog wel geliefd? of misschien zelfs wel afgewezen?

..en wat gaat er niet allemaal door je heen als je dat doet?

Ha, het zijn allemaal gedachten en gevoelens die iedereen kent. Gevolgen van beschaving die ons spelregels oplegde, waar we ons gedrag aan afmeten, maar waar we diep van binnen zoveel moeite mee hebben.

Het beweegt in de wereld.. die spelregels.. die door onze gedachten nog zo worden vasthouden, ze raken los, het zorgt soms voor chaos, onzekerheid, strijd, omdat er op veel plekken nog krampachtig vastgehouden aan het oude.

Maar ik voel dat het het niet meer te stoppen is…Enkelen gingen ons voor, steeds meer doen het,  en dus:

Liggen onder de appelboom. Ik heb het ook gedaan. Heerlijk genoten, van alle luxe van zo’n lange reis. Mezelf, onszelf alles gegund. Onvoorwaardelijk. Ik voelde me extra gesterkt door de vrouwen uit de verhalen van Alice Munro, die hun opgelegde mentale keurslijven uitdeden, hun hart volgden en die daar helemaal niet aan doodgingen. Hoe fijn kan een boek zijn !

En langzamerhand merk ik dat het ook vanbinnen begint te verschuiven. Dat de grip van mijn gedachten minder sterk wordt. O, zeker ze proberen het nog. Proberen via ieder kiertje mijn langzaam groeiend vertrouwen in mezelf te ondermijnen.  Ieder pijntje pakken mijn gedachten aan om de alarmbellen in mijn lijf af te laten gaan. Om me bij mezelf weg te halen, zodat ik maar rustig achter de gordijnen blijf zitten, me klein houd. Maar ik heb geleerd dat niet meer te doen. Ik blijf er nu bij. Hoe eng het ook is. Bij al die angsten, die soms zelfs ook zonder enige aanleiding door mijn lijf schieten.

Maar ik hou vol. En heb natuurlijk een grote compaan om me daarbij te helpen.

Jugueton staat inmiddels op zijn nieuwe plek. Een heerlijke plek in Ede. Fabio Nunes en Rianne Verschuuren zijn daar naar toe verhuisd, met hun hele trainingsbedrijf. (http://www.lusitanosporthorses.nl/)

Wat een bof !Het is nog maar een uur rijden ernaar toe.  Ik was er afgelopen vrijdag voor mijn eerste les. Een hele troep mussen verwelkomde mij vanaf de mesthoop..

Ik begon naast mijn lessen op hem met een extra stappenplan om ons onderlinge vertrouwen verder te laten groeien. stap 1: Gewoon bij hem zijn. In zijn paddock.  En daar Niets doen, een boekje lezen.

Mijn rechterhersenhelft de ruimte geven..

Beter kan ik het niet hebben..

IMG_3153

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen