Voelen, alleen maar voelen

IMG_6178Vanmorgen had ik weer een controle afspraak in het AVL. Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat ik voor de tweede keer in mijn leven met borstkanker werd geconfronteerd. En vanmorgen stond ik dus weer voor het apparaat voor de mammografie. Ik vind het langzamerhand een archaïsch apparaat. De manier waarop je borst zo lichaams- onvriendelijk tussen twee plaatjes moet worden platgeperst- ik kan er niets anders van maken-om een goed beeld te krijgen wat zich in die borst afspeelt. Dat er nog steeds geen  betere manier gevonden is begrijp ik niet.

Vervolgens had ik te doen gebruikelijk een afspraak met een chirurge. Niet mijn eigen, die was blijkbaar met vakantie.

De uitslag was nog niet bekend, maar ze zou dan wel even voelen.

Ik probeerde een praatje, om mezelf wat gerust te stellen. Contact te maken. Is het nog wel verantwoord om iedere keer weer die mammografie te ondergaan?  qua straling?

Ik had beter moeten weten. Mijn praatje werd wetenschappelijk beantwoord. Het was nog steeds de medisch beste methode. Ok, ja, reageerde ik vergoelijkend, artsen kunnen alleen wetenschappelijk verantwoorde methodes toepassen. En met een handdruk en een afstandelijke groet namelijk we afscheid.

Eenmaal weer buiten voelde ik boosheid opborrelen. Boos op deze arts, die me dit gevoel gaf. Van het niet kunnen contact maken, het niet kunnen aanvoelen van waar ik eigenlijk behoefte had. Mij niet zien. Maar ik betrapte me op mijn oude systeem: de ander de schuld geven van wat ik voel. Dat helpt geen biet. Dat zou ik na al mijn verhalen en ervaringen nou toch wel moeten weten. Ik ga die arts niet veranderen. Mijn energie niet verspillen aan boosheid op haar. Geen uitleg, geen verklaring, maar zelf voelen. Voelen wat er gevoeld wil worden. Oké, wat voelde ik eigenlijk?  De kwetsbare mij, mijn onzekere zelf, tot zelfs tranens toe. Die graag even gekoesterd wilde worden, aandacht krijgen, begrepen worden, een klopje op mijn schouder. Dat akelige apparaat ook, wat zo onvriendelijk was voor mijn lichaam. Die arts die zich achter haar vak en wetenschap verschool. Het gemis voelde schrijnend. Ik voelde het, door mijn hele lijf. Was er zacht en begripvol voor.

En toen trok het weg. En zit ik nu weer heerlijk in mijn kamertje. Ik heb toch wat geleerd de afgelopen jaren. Ik kies voor me Zelf. Ik koester me Zelf.

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

2 thoughts on “Voelen, alleen maar voelen

  1. Mooi geschreven Titia. Het gaat inderdaad niet om wat een ander voor je voelt maar wat je zelf voelt. Natuurlijk is empathie en compassie belangrijk maar als we in staat zijn dat voor onszelf te voelen, dan zijn we niet meer afhankelijk van een ander. Terugkeren Nasr je eigen bron is dan het enige heilzame proces en dat heb je mooi verwoord. Blijf dicht bijnjezelf!
    Lieve groet,
    Daan

Een reactie plaatsen