De spiraal van het hart

Afgelopen week begon ik met een nieuwe opleiding. Ik was eigenlijk helemaal niet van plan een nieuwe opleiding te doen. Was nog steeds aan het genieten van gewoon thuis zijn, te lessen met Jugueton, het niet zo druk te hebben met mijn vak, cliënten readingen te geven en te coachen. Veilig bij mezelf en mijn familie. Uit nieuwsgierigheid ging ik naar de voorlichtingsdag die Monya Spijkhoven organiseerde, om haar nieuwe opleiding, de Gelukkige Ruiter Academie voor te stellen. Ik ken Monya dankzij mijn paard Jugueton, die ik ruim 5 jaar geleden bij haar kocht, en terwijl zij zich in de jaren daarna net als ik door een aantal uitdagende gebeurtenissen heen worstelde, bleven we dankzij kleine “toevalligheden” toch in contact.

En nu stond ze daar stralend haar nieuwe opleiding toe te lichten. Een opleiding waar ze haar kennis en ervaring wil delen met mensen die van hun liefde voor paarden hun werk willen maken, en ruiter instructeur willen worden of gewoon omdat ze een gelukkige ruiter willen zijn. Ze heeft meer dan 30 jaar ervaring met paarden en allerlei trainingsmethoden, maar vooral is ze gespecialiseerd geraakt in  het begeleiden van mensen en paarden die problemen hebben, of last hebben van angst.

Drie dagen na de voorlichting, wist ik het al. Dit ga ik doen. Mijn hart sprong op, mijn spontane wegwijzer, die me-zoals wel vaker- in het diepe laat springen voordat ik door heb wat het eigenlijke doel zal zijn. Maar ergens kon ik het goed plaatsen: de aanpak van Monya, waarin ze als model hanteert dat iedereen met zijn of haar talent of vak dat aansluit bij haar doel een bijdrage kan leveren, waarmee ze de Academie wil laten groeien. Het paste bij een droom die in mij sluimerde, een plek waar iedereen, als een puzzelstuk, met zijn of haar hart, talent en ervaring een aanvulling is op het geheel, dat organisch groeit als een spiraal.

De eerste dag, helemaal in Boerakker, was het de bedoeling dat we een symbool of iets van onszelf zouden meenemen, om jezelf aan de hand daarvan voor te stellen aan de groep. Ik nam een steen mee, waar ik jaren geleden in groen en goud een spiraal op had geschilderd, hij paste bij wat ik voelde. Gek genoeg had ik die dag weer last van mijn bibbers, iets wat me gelukkig steeds minder vaak gebeurt, maar me toen dus toch weer even van mijn stuk bracht. Was het dan toch niet een goed idee om deze opleiding te gaan doen?

En toen ik ’s avonds doodmoe van een lange dag naast mijn dochters op de bank plofte, was ik alleen maar blij dat ze voorstelden de nieuwe Disney film te downloaden, Vaiana.

Heerlijk ontspannen en wat rozig keek ik naar het vrolijke onschuldige begin van de film op een Hawaiaans eiland. Tot ik ineens opveerde. De kleine hoofdrolspeelster krijgt door de oceaan een steen toegeworpen. Een steen met een groen gouden spiraal erop afgebeeld. Precies mijn steen..De opdracht die ze erbij kreeg was: breng het gestolen hart terug bij de godin van het groene eiland. Maar dit betekende haar  vader ongehoorzaam te zijn, die haar maant maar veilig op het eiland te blijven. De oceaan is levensgevaarlijk, heeft levens gereist. Steeds harder trekt de zee en het verlangen aan haar, en als de oogsten mislukken gaat Vaiana toch de gevaarlijke oceaan op om haar missie uit te voeren.

Een sterkere boodschap had ik niet kunnen krijgen: Mijn hart bedriegt me niet, het klopt waar ik aan begonnen ben: het is tijd om mijn veilige thuiseiland, dat ik na het voltooien van mijn boek en de intense avonturen die ik ervoor had meegemaakt te verlaten, de stem die me probeerde veilig thuis te houden te negeren, en mijn hart te volgen, weer de wereld in. Een nieuw avontuur tegemoet. Ik heb gelukkig heel wat geleerd en verworven op mijn vorige avontuur, en weet nu waar ik op kan varen: mijn gevoel, mijn kompas, dat me feilloos vertelt dat waar mijn hart stroomt, de juiste weg is. En ik vooral niet hoef te doen waar ik niet blij van word. Dus die bibbers waren wel degelijk een uitnodiging om nog dichter bij mezelf te blijven, en bij te sturen, op deze nieuwe tocht de wereld in.

Maar ha Gelukkige Ruiter Academie, mijn stoere Jugueton en Monya, en alle andere medestudenten, daar gaan we !

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen