Keuze voor vreugde en het leven. Ode aan Jugueton.

Vorige week koos ik in mijn meditaties heel bewust voor vreugde en het leven. Vertrouwen in het leven. Had n boekje dat daar weer net de goede stappen voor aangaf: “Van angst naar vertrouwen. Het universum steunt je”

Wie had kunnen denken dat het zo’n intense wending zou betekenen.

Afgelopen zaterdag had ik een klasse reünie op mijn oude school in Antwerpen. Nog maar nauwelijks in Antwerpen werd ik gebeld dat Jugueton niet goed was. De dierenarts was al geweest, ze waren met hem aan het stappen, en het zou vast goed komen. Geen reden om terug te reizen. Om half 5 was de da er weer, ik belde en het was foute boel. Jugueton moest met spoed naar het ziekenhuis. Terwijl ik nog in Antwerpen was. Mijn zo lieve stal eigenaar Theo de Mol bracht hem naar het universitair ziekenhuis Utrecht. Onder weg in de trein werd ik gebeld:  het was acuut en zonder operatie zou hij het niet redden. Uiteraard zei ik ja tegen de operatie.

Later die avond kwam ik eindelijk in het ziekenhuis aan om vanuit een raam naar beneden te kijken en daar mijn dierbare Jugueton op zijn rug op de operatie tafel te zien liggen. Ze waren vol met de operatie bezig. Onwerkelijk. Halverwege kwam een arts vertellen dat zijn blinde darm er niet goed uitzag. Ze zouden een punt die helemaal dood was amputeren, zijn kansen, eerder geschat op 50/50, zakten wel door dit feit. Revalidatie zou ook moeilijk zijn. Ruim 5 uur lang lag hij op de ok, en toen was het klaar en ging ik naar huis, samen met mijn man en dochtertje die ook waren gekomen.

Thuisgekomen om middernacht zocht ik de blinde darm op. Waar kies je voor, het leven of de dood? voor vreugde of angst?  Hoe bizar herkenbaar deze keuzevraag. Ik kies voor vreugde zei ik weer, als mantra.

Zondag was ik vroeg bij m op de IC. Aan een infuus in een ruime stal. Aangedaan zwak, maar duidelijk blij om me te zien. Tegenover hem stond een andere schimmel,  een merrie. Dat vond ie duidelijk fijn, want hinnikte als ze na en behandeling weer terugkwam. De hele dag zat ik bij hem, terwijl ik ondertussen mijn telepathische, spirituele en andere hulpdiensten inschakelde. Alle good vibes opriep die ik maar kon vinden. En die meldden zich. Als een warme liefdevolle krachtige bubbel om ons heen. Gesprekken met Jugueton met mn dierentolk vriendinnen,  onzichtbare spirituele helpers meldden zich, alles deed mee.  Als angstaanjagend zorgelijke blikken van artsen me bij mezelf weghaalde, werd ik liefdevol aangespoord en iedere keer weer geholpen bij mezelf te blijven. Te denken aan die fijne plek. En van daaruit in de ontspanning te blijven. Dat gaf Jugueton kracht en energie. Maandag leek hij ietsje beter. Al was er niet echt veel vooruitgang. Maar hij reageerde alert op paarden die langsliepen en gewoon op alles om hem heen. Lezend in mijn boekje verzon ik n teken om het universum om hulp te vragen. Een zon. Even later zag ik ineens n mus binnen. Ha, voor degene die mn boek kennen, een mus is een gezant van mijn moeder. Was al een  heel fijn signaal. En toen ik buiten kwam, scheen de zon recht in mijn ogen. Vertrouwen, vreugde. Ik bleef me er op focussen en dat klopte blijkbaar.

Dinsdag, de derde dag, was er een andere arts. Ze had me gebeld die ochtend voor ik er was. Dat zijn waarden slechter waren, er weel vocht uit zijn maag was gehaald. Zorgelijk. Ik reed er snel naartoe.

Bij deze vrouwelijke arts voelde ik me gespannen en moest ook voor het eerst huilen toen ik met haar sprak. Terug bij Jugueton in zijn stal liep hij meteen naar me toe, en stond dicht tegen me aan. Zo steunde bij me duidelijk, en stonden we samen een dik halfuur tegen mekaar aan. Warm zo verbonden, zo één. Terwijl hij ook voor mij duidelijk zwakker was. En ik de druk voelde van het behandelend team om ” een beslissing te nemen”. Zijn darmen wilden maar niet aan de gang, en ze begrepen niet waarom. Ook toen hielpen mijn helpers me weer: Jugueton is zo’n krachtige ziel, zo’n krachtig paard, die beslist zelf of en wanneer hij gaat. Blijf bij jezelf en laat je niet ompraten. En precies zo sprak ik me ook uit naar het team van die dag. Een paard met een infuus zal nooit zelf gaan, was hun reactie, maar ze respecteerden mijn richtlijn. Met een helderziende dierenarts/vriendin op afstand deed ik een sessie voor hem. Ik zong, mediteerde, legde mijn hand op zijn schoft, en zelfs de arts die er toen was werd gevraagd mee te doen, en legde zonder raar op te kijken haar hand op zijn hart. Het lied wat zich aan me opdrong, de Pastorale van Ramses Shaffy https://www.youtube.com/watch?v=K2txvNOMO2U

Ik heb je lief, zo lief.

Later kwam mijn zo fijne en vertrouwde Renee om me te steunen op deze bibberig dag. En later die avond stond ook ineens mijn zusje bij ons. Was even 1,5 uur uit Belgie komen rijden om er te zijn voor Jugueton en mij. Net op het moment dat ik als een berg opzag tegen wat de artsen zouden zeggen, stonden zij naast me. Zoveel rust en vertrouwen was er meteen weer. En gelukkig kwam het team met nog een plan: Ze gingen nog hem andere verdoving geven, nog n ander middel voor zijn darmen, en er alles aan doen het voor hem die nacht makkelijk te maken.

Woensdag “hoorde” ik Jugueton me echt roepen: ik heb je iets leuks te vertellen, kom gauw. De energie van die dag voelde eens stuk lichter. Aangekomen bij zijn stal zag ik op het bordje staan: wandelen en grazen. Hij mocht wandelen en grazen ! 3 keer die dag. De arts, een andere, zo zachte warme man, die er de eerste dagen ook was geweest, was heel voorzichtig positief. Jugueton zag er ook vrolijk uit. Had blijkbaar al 1 keer gewandeld en de volgende zou ik met hem kunnen wandelen. Met een schat van n dierenverzorger maakten we zo een wandelingetje in de zon. Beetje gras, was ie niet echt in geïnteresseerd, lopen des te meer.

 

 

 

 

 

 

 

’s Middags voelde ik de onrust in hem weer terugkeren. Hij kreeg meer pijn. Het medisch team kwam weer en ledigde voor de zoveelste keer zijn maag (Reflux omdat zijn darmen niet werkten). Maar het was nog niet echt zorgelijk kreeg ik te horen.

Onderweg naar huis zag ik in de bomen allemaal kauwtjes. “Aan de mens die haar op zijn pad tegenkomt geeft zij de volgende boodschap: “spelen!, creatieve nieuwe spelletjes ontwikkelen, eenvoudig en onschuldig, waar je de grootste pret kan beleven…Geloof in geluk, geloof dat het leven je heel veel goeds zal brengen.. en je zal zien! Put de blijheid uit je eigen zijn, je eigen spel en creativiteit en prettige vondsten, je eigen lichamelijke schoonheid..Zij heeft een hoefijzertje om haar nek hangen: als je haar met “bijgeloof” in verband zou brengen.. dan is zij de geluksdag, zeker niet het omgekeerde..”

’s Avonds kwam Jugueton via mijn vriendin en dierentolk Janna Huis met de volgende woorden:De ” harde” trainingsmethodes verlaten nu zijn lichaam, hij wil gracieus ontmoeten. Bewegen vanuit zijn ziel, samen dansen.. en ontmoeten bij de bron van de paarden (van liefde). Hij wil niet minder dan dat!, En oké, daar mag je in groeien (wat lief van hem ;-)) maar hij wil niet minder dan dat! do you promise that?”  Natuurlijk beloofde ik dat, ik wil al tijden niets liever. Ja. En hij liet zich dansend zien aan haar.” Enlighted. Universe comes together” ” En dan met een knipoog: Het gaat niet vanzelf he, en laat dan zijn proces van nu zien. Als het in de ziel maar blijft kloppen,” vervolgt hij,”en als je daar maar verbinding blijft houden en voelen. En ze hoort prachtige muziek.”Zo,, zegt hij verder, dat was het, nu weer wat herstellen..”( typisch Jugueton) . Zijn woorden via haar geven me rust en ontspanning. Het lijkt de goede kant op te gaan.

Donderdag ochtend echter voelde ik weer spanning. Hoe zou ik m aantreffen? Ik was niet gebeld, dat was goed teken. Maar het gevoel klopte. De vrouwelijke arts was er weer, een heel team erbij. Jugueton stond duidelijk met pijn, naar binnen gekeerd. De waarden waren erg gezakt. Ze wilden echo’s maken, en vermoedden een buikvliesontsteking. Ik bevroor. ging in meditatie, mijn fijne plek in mezelf opzoeken, om hem te steunen, terwijl ze met van alles met hem bezig waren. Ik belde een vriendin van mn Helpers Team, om mee te kijken. Hij heeft het koud, zei ze, er hangt een koude negatieve sfeer. Ik wist wat me te doen stond. Toen de vrouwelijke arts, samen met de mannelijke zachte arts samen bij me kwamen vroeg ik haar of ze alsjeblieft aan iets fijns wilde denken, dat Jugueton dat nodig had. In tranen deed ze meteen wat ik vroeg, ze dacht aan haar kinderen. De hele atmosfeer veranderde.

Even later hoorde ik samen met Renee die ik had gevraagd erbij te zijn hun oordeel: Ze stonden met hun rug tegen de muur, konden hem niet verder helpen omdat ze de oorzaak maar niet vonden. Hun advies: een tweede operatie,  met een heel kleine kans, die ze meteen zouden oppakken, dat ze het wellicht dan toch konden oplossen.  Het klonk als de weg die nodig was. Ook Jugueton leek helemaal achter deze keuze te staan, was alerter en hinnikte zelfs naar de vrouwelijke arts toen ze hem kwam voorbereiden op de operatie. Was voor het eerst ook echt fel, ” dat doet pijn” omdat er een nieuw infuus moest worden aangelegd. En zo liep hij, totaal wakker en bewust mee met het team, naar de tweede operatie.

Al wachtend in de wachtkamer zag ik m vliegen met vleugels, terwijl hij tegelijkertijd op de grond lag omringd door een kudde paarden. Met heel mijn hart visualiseerde ik fijne dingen, please kom terug in je lichaam.

Een uur later kwam de inmiddels zo warm “gesmolten” vrouwelijk arts. Met lood in haar schoenen. Zijn hele blinde darm was totaal ontstoken. Geen redding meer mogelijk.

Hij mocht gaan.

Dag mijn grote witte mooie magische koningspaard. Wat heb je me tot het diepst van mijn ziel  geraakt en meegenomen op je pad. Wat heb ik allemaal van je geleerd. De appel te plukken. Een boek geschreven. Zoveel liefde en verbinding gevoeld, zoveel zachtheid nog samen deze week. Onvoorwaardelijk. Zo uitgenodigd om in mijn kracht te staan, te vertrouwen, vreugde te voelen, nu zo ultiem dwars door deze spannende dagen heen. Zo fijn gewandeld de afgelopen drie maanden met zijn tweetjes en ook nog deze week. Het was een heilige week.

Diep vanbinnen voel ik rust, terwijl mijn hart verscheurd is. De vreugde waar ik voor gekozen heb zal zich laten zien, ik kan niet anders dan daar op vertrouwen.

Dag mijn lieve Jugueton. Ik heb je lief, zo lief.

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

5 thoughts on “Keuze voor vreugde en het leven. Ode aan Jugueton.

  1. Zeer ontroerd door het verhaal van je levensreis met dit byzondere paard. Hij vindt dat je nu alleen verder kunt zonder hem. Hij heeft je alles geleerd wat hij kon. Blijf in de vreugde en blijdschap! 🙏

  2. Lieve Titia,
    Met vreugde ben ik begonnen je verslag te lezen en was vol goede moed. Wat kunnen paarden in jou situatie Jugueton toch veel voor je betekenen en je vreugde geven het lijkt wel of ze je begrijpen. Toch doen zich situaties voor waar wij mensen lees doctoren met de handen om hoog staan en ook zij niet weten hoe verder. Ook Jugeuton heeft de rust gekregen en getoond zich terug te trekken , waardoor ook bij jou de acceptatie tot berusting kwam. Je herrinnrring blijven aan de geweldige tijd die jullie samen hebben beleefd en doorgemaakt .
    Veel sterkte en liefs , Patrick

  3. Jeetje lieve Titia, wat een heftig verhaal ! Mooi hoe je het omschrijft en hoe je er in staat, maar wat is het verdrietig om zo’n dierbare vriend te verliezen. Jullie hebben absoluut gevochten, je hebt er alles aan gedaan hem zo comfortabel mogelijk te houden. Ik wens je heel veel sterkte ❤

  4. “The heart of grief biggest challenge is not to let go but to make the transition from loving in presence to loving in separation”.

    Lichtjes voor jullie…en toch een dikke traan meegehuild. Met respect jou en voor jullie, xxx Han

Een reactie plaatsen