Magie…op mijn pad

Deze week keek een vriendin/collega met mij mee “naar binnen.”( dank lieve Bé- Berenice Smits).  Zo fijn om te kunnen uitwisselen om ook zelf een heldere blik te houden op mijn eigen pad. De laatste tijd voelde het zwaar en niet in balans in mn systeem, en ook Jugueton was confronterend helder in zijn gedrag: ging er met een rotgang met me vandoor zaterdag . Maar ook mams overlijdensdag was deze week, dus logisch dat ik niet helemaal in mn element was.

Mijn hartchakra was de plek waar haar aandacht naar toe ging. Die belemmerde mijn aarding. Hoe zag het er uit? Het gekke was dat ik even niets kon “zien,  twijfelde, was het buiten of toch meer een kamer, maar hoe zag ie er dan uit? Het kwam maar niet voor mijn geestesoog. Toen de blokkeerder zichtbaar werd, bleek het mijn zich verstoppende overgrootmoeder te zijn. Ik weet van haar dat ze een begaafde vrouw was die heel jong trouwde met haar veel oudere man, en dat ze in haar leven niet gezien werd voor wie ze was. Ze overleed jong, onder niet helemaal duidelijke omstandigheden. Ik heb een borstbeeld van haar in mijn kamer. En toch verstopte ze zich dus nog steeds, maar dan in mijn hart.  Jee, hoelang ben ik niet al bezig met opruimen van die oude stukken, zat er toch nog een blokkerende overgrootmoeder in mn systeem ! Was het daardoor dat ik toch nog vaak geen rust vond om gewoon mezelf te kunnen zijn en er gewoon te zijn? Ik voelde de pijn in mijn hart, iets wat ik vaak voel, het verdriet, eenzaamheid. Het waren niet de mijne. Maar die van haar.  We noemden haar naam zoals ik haar naam ken, Moni. We stuurden haar liefde, zetten haar vol in het licht en wezen haar de weg naar de sterren. Ze zei nog, “samen met de dieren!” en daar ging ze. Ik weet niet of ze ze gehad heeft, maar die grote verbinding met dieren, had zij dus ook. Dag lieve Moni, daar ga je, nu eindelijk helemaal in het licht, samen met je dieren !!

(Mijn overgrootmoeder, Marguerite Gertrude Mijnssen-Cochius, leefde van 1882 to 1937, ze werd maar 54 jaar)

 

 

 

 

 

 

 

Nog steeds kon ik toen de ruimte van mijn hartchakra niet zien. Maar, mijn oren hoorden wel wat… De tonen van Harry Potter’s muziek…

http://www.youtube.com/watch?v=AI0HvQN9Sl0

Mijn hart sprong op. Jaaa natuurlijk, magie, spelen, vliegen, fantasie, daar hoor ik thuis. Zo ziet het eruit in mijn hart.

De dagen erna kreeg langzamerhand mijn hartchakra meer vorm in mijn geestesoog, realiseerde ik dat ik er toch niet helemaal thuis in was geweest, de ruimte had moeten delen, m altijd prijs gaf aan anderen. Nu kon ik m voor mezelf in mijn eigen magische sfeer kleuren, met mijn eigen magie, mooie muziek, fantasie, goud, lichtgroen, roze, turkoise, muziek,licht,warmte, vlinders, vogels, andere dieren, mooie kleuren en ruimte, zoveel ruimte.

Ondertussen vocht mijn ego voor zijn bestaansrecht: oude angsten, zelfs paniek over mijn lichaam, wat voel ik daar?,  diep verdriet, mag ik er wel zijn? probeerden me bij mezelf en die fijne plek weg te halen. Pff, twas ff pittig zullen we maar zeggen. Terwijl ondertussen ook die rust steeds groter werd. Strijd tussen rust en ontspanning en die gekte, die ik zo goed ken.

Maar vandaag voelde dat ik erdoor heen ben. Lichter en lichter voel ik me weer worden.(en reed ook op Jugueton, het was meer dansen dan rijden, dank lieve Rosanna voor de fijne les!)

Toen ik een dezer dagen buiten in de zon zat en naar de lucht keek waren de engelen overduidelijk in mn buurt. Ook zij hielpen me erdoor heen. Dag mam, dag Moni.

Ik kan me weer ontspannen en genieten in mijn magische hart, wat een heerlijke plek is het daar !

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen