Mijn lichaam, mijn paard.. het universum steunen me! ( ik zit mezelf alleen vaak in de weg ;-)

 

Dit jaar ben ik weer 1. Numerologisch gezien dan. Mijn leeftijd bij mekaar opgeteld geeft een 1. Na al die intense jaren voelt het dat ik een hele nieuwe start ga maken, maar hoe en wat, werd me maar niet duidelijk. En ondertussen had ik nog regelmatig last van mijn lichaam, dan weer in mijn heupen, dan weer mijn darmen, en als laatste in een rib. Gezien mijn medische achtergrond word ik er nog steeds onrustig van, zeg maar rustig angstig. Niet echt bevorderlijk voor een nieuwe start.

Inmiddels had ik op mijn opleiding “De Gelukkige Ruiter Academie” les in biomechanica gehad, waar werd verteld: “een paard krijgt op dezelfde plek last als zijn ruiter, een paard kan net zoveel als zijn ruiter kan” (Wat een verantwoordelijkheid heb je toch als ruiter, realiseerde ik me weer) Interessant genoeg had bleek mijn paard na rontgenfoto-onderzoek op precies dezelfde plekken last te hebben van zijn si gewricht, en ook van zijn darmen.

Als ik mezelf met zachte ogen bekijk, zie ik heel goed hoe logisch het is dat ik iedere keer schrik als mijn lichaam een kwaal heeft, omdat er nou eenmaal om kanker zoveel angst heerst. En toch ontdekte ik de afgelopen weken weer dat mijn lichaam me er juist op wijst wanneer ik bij mezelf wegga. Wat ik zo makkelijk doe. Het komt me vertellen dat ik de fijne ruimte en energie die ik inmiddels gevonden heb, toch weer heb weggeven om iemand het naar de zin te maken. Maar dan op een subtieler laagje. Nog steeds..om ervoor te zorgen dat de wereld van me houdt.

Ik mag nog steeds leren meer van mezelf te houden.

Omdat ik ook Jugueton een goede nieuwe start en gerichte training gunde voor zijn lichamelijke kwalen kwam er een revalidatietrainster. Ze keek hoe Jugueton en ik samen liepen (ik bibberend want toen in gezelschap van mijn ijsdraak, want toen net last van een pijnlijke rib met alle bijgedachten aandien) en natuurlijk dan ook met een drammerig onrustige Jugueton. Haar aanpak:  we gaan weer terug naar het begin. Laat m afstand van je houden. Neem je ruimte. Het is jouw tijd. Neem je plek in en geef hem niet weg. HEE..

Uit de angst naar vertrouwen, is een training, weet ik inmiddels echt wel. Sterker nog, ik geloof dat heftigheid van gevoelens ook een soort verslaving is, die je niet zomaar 1-2-3 hebt afgeleerd. Dat iedere keer maar observeren en er niet in meegaan, is mijn afkicktraining. Hoe beter ik mijn geest kan focussen, en m niet wild laat worden door allerlei angstige gedachten, hoe beter het ook gaat tussen Jugueton en mij. Wie traint er eigenlijk wie…

Heupen staan voor je basis. Darmen voor het verwerken en loslaten. En wat leer ik nu: mijn basis te beschermen, daar in “te zakken”  en er iedere keer weer op te letten dat je er weer naar terug gaat. Mooier kan de vergelijking en de metafoor niet zijn.

Mijn vrolijke paard doet zijn best om me te verleiden- wat hem zo makkelijk lukt-hem toch weer dichtbij te laten komen, maar, ik zie ook dat hij daarin mijn grenzen niet 100% respecteert.  Precies, zoals ik in mijn dagelijkse leven, mijn eigen ruimte vaak weggeef. Ik weet nu dat mijn lichaam me die signalen geeft, net zoals mijn paard. Zodra ik hem uit mijn ruimte houd, wordt ook hij rustiger.Daar nog veel scherper op te letten is mijn opdracht. Blijf in je basis. Hou de verbinding, laat hem bij zijn eigen gevoel, en bewaak je ruimte.  En dan stap voor stap, komen ook de ontspanning, het vertrouwen en plezier weer terug!

En dat is mijn nieuwe start!

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen