Over Cheiron de gewonde genezer en een uitnodiging

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor mijn nieuwe opleiding De Gelukkige Ruiter academie, is het onder andere belangrijk dat we veel ruiters op hun paarden observeren om zo een eigen oog leren ontwikkelen voor wat er zich afspeelt tussen ruiter en paard.

Als er een terrein is waar dát n uitdaging is, is het wel de ruitersport. Zoveel meningen, zoveel oordeel, zoveel technieken, stijlen, en zoveel beterweters. Aan ons daar een  eigen wijze weg in te vinden waardoor we leren bij te dragen aan een gelukkige ruiter paard combinatie.
Eén filmpje van zo’n ruiter combinatie, met als vraag wat we daar in opmerken,  geeft bij mijn collega-leerlingen een enorme diversiteit aan observaties, bevindingen, inzichten, oordelen, en adviezen. Ik deed ook mee, want dat was nou net de bedoeling. Ik moet bekennen dat ik het niet makkelijk vind, wat zie je nou echt, en wat is al meteen interpretatie. En ik ben gewend op energie/gevoels niveau te lezen, vind fysiek, feitelijk waarnemen veel moeilijker. Maar dat aardse is natuurlijk net waar ik in deze opleiding te leren heb.

Ongeveer tegelijkertijd bij het begin van de opleiding viel mijn bijrijdster helaas van een (gelukkig-ander ;-)) paard,  brak haar been en tegelijkertijd vertelde ook mijn trainster dat ze zwanger is en het dus wat rustiger aan wil doen. Oké oké, de signalen waren overduidelijk, daar lag een uitnodiging zélf vaker mijn Spaanse vriend te gaan rijden. Discipline, een nieuwe routine opbouwen, best even wennen omdat ik daarvoor zoveel ruimte en vrijheid had.  Maar het leek te passen bij de nieuwe fase die ik bewust ben ingegaan, de wijsheid van paarden nog meer te integreren in mijzelf, mijn vaardigheden en talenten.

Deze week heeft mijn jongste dochter vakantie. Samen gingen we gisteren naar Jugueton. Ik moet bekennen dat ik “n beetje” last had van n bozig boktorren humeur. Oude weerstand tegen iets moeten, wat me wel vaker overkomt in vakanties omdat ik dan het gevoel heb minder ruimte voor mezelf te hebben, en toch ook weerstand tegen die discipline die ik mezelf had opgelegd, iedere dag te gaan.

Bij Jugueton in de stal aangekomen stond hij heerlijk te genieten van zijn hooi. Huan-Yu deed zijn halster om en wilde hem meenemen. Nou, dat was ie niet van plan. Ik stapte bewust in de coachingsrol en vroeg haar wat ze nu voelde. Nou, niet zoveel, zei ze, hij wil gewoon niet. Helpt het als je aan zijn halster trekt? Hm, nee, hij loopt met zijn benen. Misschien n idee daar je energie op te richten? was mijn vraag.
Vergeet t maar, zei Jugueton.
Ok, dan doe ik t wel, was mijn plan.
Vergeet t maar, zei hij toen vol overtuiging ook tegen mij. Ik zit hier heerlijk van mn hooi te genieten, waarom in godsnaam zou ik die stal uitkomen?
En toen liet hij een grote zucht. Pff. Okeee, realiseerde ik me, het was míjn spanning waar hij zich tegen verzette. Mijn boze boktorren energie, die zich in mijn lichaam als verzet tegen het gevoel van moeten had vastgezet. Ik zuchtte mee, voelde hoe die spanning mijn lichaam verliet. En probeerde het nog eens, met een andere intentie, maar wel wat meer vastberadenheid. Maar weer tevergeefs. Daar stonden we met zijn drieën. Toen liet ik het gewoon los, wat we van plan waren, het hele moeten. En vroeg Huan-Yu wat zij zou doen.
Ze pakte wat hooi en lokte hem zo de stal uit. Hups opgelost..met iets fijns in plaats van met dwang of overtuiging…Had ik niet eerder geleerd” the heart asks for pleasure first”?
Wat een wijze les weer van mijn paard en mijn dochter. Het is allang niet meer zo dat de coach alles weet en de client de grote onwetende is. Het gaat er steeds meer om gewoon de aanwezige te zijn, met een open geest en te zien wat er wil gebeuren, welke wijsheid zich aandient. Een mens kan alleen zichzelf helen. Al zou mijn ego het liefst die alwetende zijn die voor alles en iedereen een oplossing heeft.

Thuisgekomen, maar nog steeds niet helemaal bij mezelf, trok ik n kaart van Linda Kohanov, en natuurlijk, nr 34, de kaart van Cheiron, de gewonde genezer.
Glas helder stonden daar de woorden:..het archetype” de “gewonde genezer”, heeft implicaties voor de machtsverhoudingen binnen de therapie, en het stereotype beeld van de haast alwetende en almachtige therapeut en de domme client….De therapeut als “gewonde genezer” blijft voeling houden met haar (of zijn eigen pijn) en wordt zo minder gemakkelijk verleid tot opgeblazen gedrag of het toegeven aan de overtuiging van de vliet dat de therapeut “duidelijk zou moeten zijn”, zijn zaakjes voor mekaar zou moeten hebben” of zelf geen verdriet of conflicten meer zou mogen kennen”.(blz 182)

Vandaag vond ik n stukje op FB wat hier precies bij aansloot:” Neem jij de uitnodiging van jouw kind aan?

Onze kinderen raken ons

Dat onze kinderen ons zo raken is niet voor niets. Op die manier maken ze ons bewust van onszelf en nodigen ze ons uit om te groeien. Ieder kind heeft zo z’n eigen uitnodigingen aan ons en het is onze keuze om ze aan te nemen of niet. Nemen we ze aan, dan zullen we groeien en onszelf verder ontwikkelen, samen met ons kind. Negeren we de uitnodigingen, dan kunnen we er zeker van zijn dat er nieuwe volgen, net zo lang tot we er klaar voor zijn om ze wél aan te nemen.

Wat raakt.

Om te kunnen zien welke uitnodigingen onze kinderen aan ons doen, hoeven we alleen maar te kijken naar wat ons zo raakt. Van welk gedrag van ons kind worden we emotioneel? Welk gedrag ontroert ons? Over welke kwaliteiten van ons kind praten we steeds weer met anderen? Welk gedrag roept weerstand in ons op? Welk gedrag zijn we liever vandaag dan morgen kwijt? Van welk gedrag weten we niet meer wat we ermee aan moeten?

zie voor het hele stuk: https://www.nieuwetijdskind.com/neem-jij-de-uitnodigingen-van-jouw-kind-aan-2/?utm_campaign=coschedule&utm_source=facebook_page&utm_medium=Nieuwetijdskind%20Magazine&utm_content=Neem%20jij%20de%20uitnodigingen%20van%20jouw%20kind%20aan%3F

Kinderen en paarden, wat een leermeesters… Neem jij de uitnodiging aan?

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Een reactie plaatsen