Alzheimer, paarden en de hoogste trilling

IMG_5486 (1)Afgelopen maandag was ik bij mijn vader. Hij heeft al jaren Alzheimer. Het fijne is dat hij me nog steeds¬†herkent. Of, laat ik het zo zeggen, hij herkent mijn energie. Wat er op neerkomt dat hij me steevast als zijn vrouw voorstelt als we andere bewoners van zijn huis tegenkomen. Ik had het slechter kunnen treffen ūüėČ

Gesprekken kunnen we niet echt meer voeren. Geen gesprekken in de voor ons bekende zin van het woord. Alle woorden haalt hij door mekaar, en als je je daar op zou richten, zou je er geen touw aan kunnen vastknopen. Maar, pap is een gevoelsmens. En ik ook. En wat een bof is dat. Want daardoor kan ik voelen wat hij met zijn woorden bedoelt. Ik moet me niet richten op de feiten, maar op het achterliggende gevoel. En als je daar eenmaal bent, is het zaak je op een positief  blij gevoel te richten, ontspannen, geruststellend, dat het allemaal goed is en goed komt.

En dus liepen we maandag gearmd door de tuin, in een blije gevoelsbubbel.

Pap was altijd een heel begenadigd muziek man, speelde als jonge student altviool in het Nederlands Studenten Orkest, maar verruilde de viool later voor de piano. Toen mijn zusje, broer en ik nog klein waren speelde hij heel vaak allerlei populaire liedjes uit Jezus Christ Superstar, the sound of music, maar ook Claire van Gilbert O Sullivan en natuurlijk Mes Amis, mes amours,  mes enmerdes van Charles Aznavour en vele anderen.

We gingen even op een bankje zitten maandag en ik wilde hem blij maken door bekende liedjes te laten horen. Hm, Charles Aznavour zei hem niks, Claire ook niet. Maar toen kwam ik bij klassieke muziek. Dat was de betere weg. Eerst het dubbelviool concert van Bach. jaaaaa, dat kon ie zo meezingen zij hij, en deed het meteen.

Ik dacht even het muziekje van mams begrafenis te laten horen, maar nee, dat was n droevig muziekje, daar had hij niks mee, kende hij niet. Ha, maar toen vond ik Purcell, the Trumpet tune. Als het vroeger pasen was, en we op paasmorgen nog heerlijk in onze bedden bij mijn ouders aan het uitslapen waren, zette pap deze muziek op, en kwam ons dan, de enige dag van het hele jaar, thee op bed brengen met een krentenbrood met boter. Blijer kon je niet wakker gemaakt worden !  https://video.search.yahoo.com/search/video?fr=aaplw&p=purcell+trumpet+tune#action=view&id=5&vid=d0b566fe0e4b7057a4644f8ce109ba9b

Toen hij die muziek hoorde, was het schot in de roos. Zijn ogen straalden en ja natuurlijk, dat kende hij!

Nou ga ik een gekke sprong maken. Want het me richten op een positief blij gevoel is nou net wat ik ook van mijn paard leer. Als ik ontspannen en blij bij hem kom en dan ga rijden, hebben we vleugels. Als ik die hogere trilling niet heb, gespannen ben, teveel mijn best wil doen en hard ga werken, dan krijg ik gewoon een bok, dan wordt het niets en werkt hij tegen. Daarmee is hij nog steeds de beste trainer, coach die ik me kan wensen. Om die hoogste trilling iedere keer weer in mezelf terug te vinden en op te roepen.

Willen we niet allemaal juist die hogere trilling !?

Mijn boek ligt inmiddels in veel winkels, die lastige fase afgesloten. Maar als ik had gedacht dan ook geen last meer te hebben van die minder vrolijke gevoelens, ¬†had ik het mis. Ik ontdekte een ware verslaving aan spanning, aan emoties..”oude pijn”, drama.¬†De zogenaamde macht der gewoonte is nog niet zo makkelijk te doorbreken.

Maar gelukkig heb ik dus dat prachtige paard, de me vriendelijk doch zonder pardon iedere keer weer vraagt die hoge trilling op te zoeken, en vandaar uit mijn leven te cre√ęren¬†.IMG_6181

En heb ik een vader, die eigenlijk precies hetzelfde van me vraagt.

Het vergt discipline en focus, die hoge trilling in jezelf te vinden en te houden, maar ik weet welke weg mij vrolijk maakt !!

 

 

Leuk als je dit deelt!Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

1 thought on “Alzheimer, paarden en de hoogste trilling

Een reactie plaatsen