Afscheid van onze Corrie

Ruim een week geleden hebben we onze Corrie begraven. Ze was onze buurvrouw, het klinkt zo simpel. Iemand die je wel kent, die je buur is, in de buurt woont. Ze was dat, simpelweg onze buurvrouw. Maar ze was ook nog zoveel meer. Al eerder schreef ik over haar. Hoe ik haar op straat tegenkwam, toen ik mijn hondjes uitliet, en zij met haar teckeltje liep. Ik sprak haar aan, ze had zo’n hippe spijkerbroek aan met rode stippen, niet iets wat je vaker ziet bij oudere dames van tegen de 80 ! En zo begon onze vriendschap. Met mijn jongste dochter, die net zo’n sterke geest heeft als zij, had ze een speciale band. Ze was regelmatig úren bij haar, om te knutselen, te tekenen, als één van de weinige met haar zeer moderne koffiemachine koffie te zetten, of op juist met een heel ouderwetse koffiemolen grote hoeveelheden koffiebonen te malen.  En terwijl ik jarenlang als spiritueel begeleider(een soort gevisualiseerde gids, die je om advies en begeleiding vraagt)  een soort Master Yoda heb, realiseerde ik me de laatste weken ineens ineens dat Corrie mijn aardse Yoda was. Ze leek er zelfs een beetje op. Corrie was wijs, voelde alles haarfijn aan, was gek, geestig, stout, warm, onvoorwaardelijk, had een kinderziel, en vond alles wat ik kon en deed knap….

De laatste maand had ze er geen zin meer in, haar altijd zo sterke lichaam, werd nu steeds zwakker door een gemene ziekte. Ze riep haar geliefde St Antonius dat hij haar moest komen halen. Maar ze bleef alert. Kon enorm pinnig zijn tegen de zusters die haar verpleegden. Ze had immers alles altijd zelf, alléén gekund.Ons buurtje schikte zich dichter om haar heen. We voelden verbondenheid, warmte en zoveel liefde voor die kleine dappere vrouw, die heel haar leven zo voor anderen had gezorgd. Terwijl zij een moeilijke jeugd had gehad, geen familie meer had, zo ontzettend van kinderen hield en zo’n kinderziel had.  Wat was het fijn om nu voor haar te zorgen. En zo smeedde ze ons van een paar simpele buurtgenoten samen tot een soort familie van haar, van elkaar. Een hartsfamilie van Corrie.

Hoe vreemd is de dood. Als iemand ziek is, en steeds zieker wordt, dan leef je naar de dood toe. Er heerst een soort gewijde, toch ook feestelijke sfeer, waarin iedereen zijn/haar beste beentje voorzet. Eén en al liefde en warmte. En die verbondenheid om iets goeds te doen voor degene die aan het sterven is. Drie dagen voor Corrie overging dronken we met het buurtje nog een borrel bij haar. Ze wilde er zelfs voor uit haar bed, en dronk ons toe, en beloofde dat ze ons in de gaten zou houden vanuit de hemel. Ze dronk bier( want dat is er niet in de hemel..) we lachten, wat een bijzonder moment. Zelfs de dienst in de kerk straalde haar persoonlijkheid uit. Het was warm en verbonden, dat voelde iedereen.

En dan ineens is ze weg, is het over. Ze zal het heerlijk hebben daar in de hemel, dat weet ik zeker. Als er iemand daar hoort, is zij het wel. Maar hier op aarde, wat een gat, wat een leegte.Ik loop met zoekende ogen over straat als ik de hondjes uitlaat,  kijk iedere voorbijganger aan, knoop met iedereen een praatje aan. Want dat heb ik in ieder geval ook van haar geleerd: Zo toevallig kom je je hartsfamilie tegen… Wie zal die leegte komen opvullen?

http://www.youtube.com/watch?v=5fZuITpK4Yg ik zwaai haar uit met eén van de mooiste kerstliederen van de Wiener Sangers, natuurlijk, kinderen ..

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “Afscheid van onze Corrie”

Een reactie plaatsen