De vrouwelijke mensenmaat..

Allereerst wil ik jullie een stralend, gelukkig, warm, vrolijk en gezond 2016 toewensen, en dat  steeds meer van jezelf aanwezig en zichtbaar mag zijn!

( deze mooie vond ik op internet, niet de Vitruvius man, maar de Vitruvius vrouw naar het origineel van Da Vinci)

En dan, mijn eerste bericht van dit nieuwe jaar. Over de menselijk maat. Speciaal voor het vrouwelijke in ons, de vrouwelijke menselijke maat.

Met kerstmis speelden we met mijn familie Triviant. Een van de vragen was op welke munt de Vitruviusman staat. Yesss, wist mijn neefje van 10, op de Italiaanse!

Thuis bleef de “Vitruviusman” in mijn hoofd rondzoemen. Om mijn geheugen over dit kunstwerk van Da Vinci op te frissen dook ik Wikipedia in:
Marcus Vitruvius Poll(i)o (± 85 – 20 v.Chr.) was een Romeins militair, architect en ingenieur. Een van zijn belangrijkste stellingen was dat de lengte, de breedte, de hoogte en de diepte van een gebouw de menselijke maat (de verhoudingen van het menselijk lichaam) dienen te weerspiegelen.

Voor Vitruvius was het menselijke lichaam het perfecte voorbeeld van een proportioneel geheel. Leonardo da Vinci’s (1452-1519) beroemde tekening Vitruviusman van het menselijk lichaam, passend in een cirkel en een vierkant, is gebaseerd op Vitruvius’ theorie.

“Menselijke maat” raakte me omdat ik, wellicht zoals velen met mij, steeds weer en meer moet wennen aan hoe gevoelig mijn lichaam reageert op alles om me heen. Ik heb meer dan ooit tijd en ruimte nodig om naar dat lichaam te luisteren. Soms word ik er geïrriteerd  van, soms angstig, bijvoorbeeld als het niet zo fit is als ik zelf zou willen. Mijn snelle hoofd heeft plannen, wil vooruit, vindt dat het allemaal te lang duurt. Vindt dat het tijd wordt dat ik me weer meer” in de wereld” begeef. Maakt zich zorgen over mijn lijf. Wat daar alleen maar meer gespannen en moe van wordt. Meer kwaaltjes geeft. (Gelukkig heb ik nog altijd mijn helpers  Irma de Jong en Susan Knauf die mijn lijf en angsten tot rust kunnen brengen als het mij niet meer lukt)

Geinspireerd door de Vitruviusman, visualiseerde ik mezelf als de Vitruvius vrouw. De perfecte maten komen van mij als mens af. In mijn geheel, niet alleen van mijn hoofd. Mijn lichaam te accepteren, te visualiseren als perfecte vorm, de oorspronkelijke, inspiratie bron voor wat ik in de wereld “bouw” gaf rust.

En toen kreeg ik de nieuwsbrief van Pamela Kribbe.

“Dit is voor ons allen de uitdaging. Juist omdat vrouwen niet goed aanwezig zijn in het gebied van hun buik, zijn ze geneigd vanuit het hart teveel te geven aan anderen, zichzelf leeg te geven of teveel op te gaan in relaties met anderen, bijvoorbeeld hun geliefde, hun kind(eren), hun ouders of vriendinnen. Het jezelf verliezen in de ander getuigt maar al te vaak van een niet helemaal thuis zijn bij jezelf, in je eigen basis. Als daar een gevoel van leegte of vervreemding heerst, wordt het verleidelijk om uit te reiken naar een ander. Ogenschijnlijk in liefde, maar er ligt ook een ander motief op de loer: je hebt de ander nodig om je goed en geaccepteerd te voelen. Waarachtige spirituele groei betekent dat je jezelf afvraagt: vanuit welk motief verbind ik mij met de wereld om mij heen, met mijn geliefde, met mijn vriendinnen, met mijn kinderen, mijn ouders…?”[..]

Het is daarom ook dat ik een oproep wil doen aan hooggevoelige vrouwen die zich op het spirituele pad begeven: pas op je buikkracht, maak je die kracht weer eigen, durf voor jezelf te staan en ruimte in te nemen. Soms associëren jullie spiritualiteit wel erg sterk met liefde, licht en verbinding. En die zijn ook essentieel, maar een evenwichtige verbinding staat of valt bij het vermogen om jezelf te kunnen afscheiden en begrenzen. Daarvoor dien je jezelf, je eigen kracht, je talenten én al je emoties, ten volle te waarderen(Pamela Kribbe in De kracht van de buik)  Pamela Kribbe

Wat een een duwtje in de rug,  beter gezegd, een aai over mijn buik!  Het gaf me weer moed. Het hielp om me te richten op wat ik echt fijn vind. Waar ik van geniet. Mezelf weer in het licht te zetten. Me te richten naar wat mijn buik me vertelt. Wat mijn lichaam nodig heeft. Grenzen nog helderder aan te geven, mijn hoofd tot halt roepen. De gedachten ombuigen. Ik kon weer ruimte geven aan mezelf. Hehe, nog meer rust. Nog meer ontspanning voor mijn lichaam. Wat weer ruimte gaf aan mijn hoofd.

Ondertussen kreeg ik nog een derde helper op mijn pad: Het nieuwe boek van Elizabeth Gilbert, Big Magic. Ze vertelt over het schrijven. Vrolijk en uitgelaten, haar enthousiasme is aanstekelijk!  Over een creatief leven.  We zijn allemaal kunstenaars, is haar stelling. ” We maken dingen omdat we het leuk vinden om dingen te maken. We jagen dat wat interessant en nieuw is achterna omdat dat wat we interessant en nieuw is leuk vinden. En de inspiratie werkt met ons samen omdat de inspiratie het naar het schijnt leuk vindt om met ons samen te werken.” Ha, van deze taal werd mijn buik pas vrolijk !

Mijn eigen boek ligt ondertussen ook bij een uitgeefster. En wat heb ik genoten van het schrijven. En zo zal ik verder gaan. Me richten op waar mijn hart van gaat gloeien.

En met Elizabeth Gilberts’ woorden: Ik wil naar beste kunnen samenwerken met de krachten van de inspiratie die ik niet kan zien, bewijzen, aansturen of begrijpen, geef ik mezelf weer volledig de ruimte waar ik mijn hart en ziel naar snakken. En schreef ik mijn eerste stukje weer. Ik ga weer creëren, alleen maar omdat ik het fijn vind!

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen