De torens van Babel vallen om…

Eeuwen geleden liep het spaak op de toren van Babel, doordat mensen mekaar niet meer begrepen. Daar had volgens het verhaal uit de bijbel, God voor gezorgd omdat ze steeds hoger, tot de hemel, wilden bouwen-. (in het Hebreeuws betekent Balal “verwarren”). Uit deze ontstaansgeschiedenis van de talen is de uitdrukking ‘Babylonische spraakverwarring’ (een situatie waarin allen door elkaar praten en niemand er meer wijs uit wordt) voortgekomen.

Die toren van Babel.. zo’n mooie metafoor, daar zitten we nog steeds op. Die verwarring, wat hebben we daar vaak last van! Omdat we kwijt zijn geraakt hoe echt contact te hebben. Omdat we vanuit ons hoofd communiceren, vanuit gedachten, overtuigingen, kennis, het liefst vanuit zekerheid, om te overleven.., om te winnen..?. Alles op onszelf betrekken, gedrag interpreteren, zonder werkelijk te horen wat er gezegd wordt door de ander. We zijn allemaal op zoek naar verbinding, maar door woorden en onze reactie op woorden van anderen, bereiken we vaak het omgekeerde.

Ooit droomde ik van een tijdperk waarin alles groen was, en alles en iedereen met elkaar verbonden. Er werd niet gesproken, maar je wist gewoon van de andere wezens, dieren en mensen, maar ook planten en bomen hoe het daarmee was, dat ging vanzelf. Eenheid, verbinding. Ze vertelden me dat dat het tijdperk van Lemurie was. Nou, wat het ook was, ik weet nog met welke gevoelens van grote heimwee ik van die droom wakker werd.

En dus zoek ik, en wie niet..,  naar wegen, middelen om die eenheid, die verbinding weer te vinden. Cursussen, trainingen… Steeds helderder worden de lessen, steeds krachtiger de leraren die ons stap voor stap helpen die Torens van Babel af te breken. Zo volgde ik met een klein groepje vriendinnen de cursus van Wartaal naar Harttaal, gebaseerd op Geweldloos communiceren. Het boek van Marshall Rosenberg geeft een prachtige methode.“Alles wat we doen is in dienst van onze behoeften. Wanneer dit concept toepassen op onze kijk op anderen, zullen we zien dat we geen echte vijanden hebben, dat wat anderen ons aandoen de best mogelijke manier is die ze kennen om hun behoeften ingevuld te krijgen.” ~ Marshall Rosenberg http://www.youtube.com/watch?v=XBGlF7-MPFI&feature=related

En dan mijn paard: van hem leer ik de basis van het respect tussen twee levende wezens, zijn ruimte en mijn ruimte, en hoe en met welke signalen we mekaar daarin kunnen ontmoeten. Op welke wijze ik me met hem kan verbinden.

En toen las ik het boekje “Dementie uit de koffer”dat een vriendin van mij, Pauline Gerner, samen met twee anderen schreef. Ze is clown, en coacht daarnaast mensen met dementie en iedereen die met mensen met dementie te maken heeft.  Om met ze in contact te komen, te blijven,  vragen ze een totaal andere benadering dan we gewend zijn.  Ik begrijp ineens dat deze groep mensen niet voor niets zo groeit in onze maatschappij. Ware Leermeesters zijn het voor ons “Torenbewoners”, juist omdat ze niet meer vanuit hun hoofd en of aangeleerd gedrag kunnen communiceren.

Deze woorden uit het boekje wilde ik jullie niet onthouden:

Als ik ervoor kies jou te willen blijven ontmoeten, dan is het aan mij om het onbekende gebied in te gaan en om te gaan met wat er is en wat ik mij gewaar word, om me om te vormen tot instrument dat ik zelf kan bespelen. Deze stap kan geen ander me opleggen. Hier kom ik alleen uit eigen vrije wil.

Waarnemingen gebruiken als werkmateriaal.

Gelukkig sta ik niet met lege handen. Mijn waarnemingen, oftewel dat wat ik in het observeren of in het doen voel, denk of me lijfelijk gewaarword, zijn leidraden in mijn zoektocht. Ze geven richting evenals de impulsen die ik krijg en volg. En hoewel ik  niet van tevoren kan weten of en wanneer dit gaat gebeuren, zijn mijn waarnemingen en impulsen de grond onder mijn voeten in het onbekende, nieuw te ontginnen gebied. ..De grens die bereikt wordt in mijzelf, in het weten, in het kennen, is een echte grens. Het is een feit. De crisis die hieruit voortkomt, is een noodzakelijke crisis, een wetmatigheid. Te weten dat dit een wetmatigheid is en erbij hoort, geeft mij rust en moed…Het betreden van het onbekende is letterlijk onzeker. Je weet letterlijk niet wat je moet doen. Er is letterlijk nog geen nieuwe vorm gevonden. Het is als je hier aankomt, chaos of oorverdovende stilte. Dus, als je dit voelt, dan klopt het wat je waarneemt. In plaats van deze waarneming op jezelf betrekken en te denken: ik ben onzeker, ik weet het niet, zou je nu ook opgelucht adem kunnen halen; je weet dat je bent waar je wezen moet: in onbekend gebied! In gebied waar het niet zeker is, waar nog niet geweten wordt. Het ontdekken, het uitproberen kan beginnen. Als je denkt, het werkt niet wat ik doe, dan is dit een waarneming. Een feit. Fantastisch, dan kun je nu ernaar handelen en iets anders uitproberen. Als je het op jezelf betrekt, dan je opnieuw uit de stroom en ben je op jezelf gericht, in plaats van op dat wat je aan het doen en onderzoeken bent. namelijk: hoe kan ik contact maken en in contact blijven met de ander?”


Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen