Eenheid

 

Vandaag is het een jaar geleden dat mijn grote vriend en geliefde paard Jugueton naar de eeuwige weilanden vertrok. Zijn vertrek betekende een enorme schok. Ik had zo’n diepe verbinding met dit bijzondere paard.

Afgelopen jaar ben ik door allerlei fases gegaan, totale verlamming, van diep verdriet, rouw, en een soort hopeloos gevoel “wie ben ik zonder dit paard?”, die zo had gevoeld als een tweelingziel, hoe lastig hij in het begin ook was. We waren toch samen een avontuur begonnen, hoe moest ik nou verder zonder hem?

Maar heel langzaam aan veranderde er wat. Kon ik op bepaalde momenten voelen dat hij er toch was, hoe onwaarschijnlijk mijn denkende hoofd dat ook vond. Terwijl ik vanuit mijn eigen helderziendheid en ervaringen op dat gebied toch beter wist. Hij deed spontaan mee in coachings sessies, waarbij ineens heel duidelijk en helder gesproken moest worden, hij liet mijn dierentolk vriendinnen me berichten sturen dat hij bij me in de buurt was- als ik me moedeloos en in de put voelde- en hij bemoeide zich met beslissingen.

Eenheid, en verbinding waren de intenties die ik heel helder had neergezet voor hij kwam, daarbij gesteund door de oude verhalen van de Maya’s in dat jaar 2011, die vertelden over een nieuwe wereld. In mijn boek Pluk de appel schreef ik erover, ook hoe ik merkte dat de sluiers, die werelden van mekaar scheidden, langzaam dunner werden. 

Halverwege dit jaar vond ik dat het tijd was weer wat te gaan ondernemen, en maakte daar plannen voor, maar blijkbaar was daar de tijd nog niet naar. Eerst brak ik mijn pols en niet veel later ook nog eens mijn heup (steeds in het bijzijn van paarden, terwijl het niet door hun toedoen gebeurde!). Pfff, had ik het duidelijker kunnen krijgen? Je heup, je basis..Me gewoon maar laten rondrijden in n rolstoel, me overgeven, en daarvan genieten, dat werd duidelijk van me gevraagd, en, omdat ik gelukkig helemaal geen pijn had ging me dat die 6 weken ook wonderwel af. En realiseerde me eens te meer wat een warme fijne familie en vrienden ik om me heen heb.

Maar ondertussen dreef het verlangen naar een nieuw paard me voort. Ik mocht mijn been nog niet belasten of ik had alweer een ontmoeting met een potentiële paardenvriend. Maar het ging steeds anders. Inmiddels heb ik wel meer dan 6 paarden ontmoet. Met echt alle uitgekozen paarden had ik meteen een prachtige verbinding, alleen bleek er steeds iets niet helemaal te kloppen. Of het paard werd afgekeurd, of ik bouwde zelf spanning op bij het rijden. Bij ieder paard werd mijn gevoel aangesproken, maar kreeg ik ook duidelijk de uitdaging echt helemaal bij mezelf te blijven, hoe verdrietig ik dan ook weer werd van het “ nee” moeten zeggen. Het hoorde blijkbaar bij het proces waar ik doorheen ging.

Inmiddels zit ik alweer 2 maanden op fysio, mijn heup doet t weer als vanouds. Ik was zonder die gebroken heup nooit gaan fitnessen, maar nu merk ik hoe mijn lichaam ervan opleeft en wat een energie ik ervan krijg. Dat sporten geef ik niet meer op!

Maar wat wil er verder door mij heen gebeuren? Nog steeds, geen idee. Al kwamen er wel clienten op mijn pad, het leek of er nog steeds een pauze nodig was. 

Het schrijven wilde ook niet, ik voelde dat ik uit een modus te breken had, maar wist de nieuwe weg niet. En dus ging ik maar gewoon doen waar ik zin in had, nam ik les op de grote fijne Cesar van Ylvie Fros, deed ik mee aan de workshop van Karin Leibbrandt afgelopen weekend, (waarbij ik wel heel blij was ook weer zo’n betrouwbaar en bijzonder leenpaard te hebben!)

Deze week was wel weer even pittig, de volle maan deed natuurlijk zijn werk. Verdriet, opgevolgd door mijn oude draak, ijskoude angst overviel me, weer. Dankzij alle ervaringen en inzichten van dit jaar, en niet te vergeten wijze ondersteunende woorden van spirituele vrienden, kon ik m nog beter in de ogen kijken. Bibberend van de kou kon ik m voor me zetten, hij werd een pikzwart gordijn, dat me het zicht op de hele wereld om me heen ontnam. Angst voor afscheid, er niet mogen zijn, voor de dood, wat ik zo beleefd had in de tijd van mijn ziek zijn. Maar Jugueton kwam naast me staan, ik kon zijn warme zachte vacht voelen, datgene waar ik zo naar verlangde, die nabijheid, het was er. En langzaam werd het zwarte gordijn dunner en doorzichtiger, kon ik de prachtige groene natuur zien, bloemen, zachte heuvels, beelden die mijn hart verwarmden, m mijn zintuigen aanraakten.

En ik voelde hoezeer hetgeen ik met mijn hoofd allang wist, hoe angst je bewustzijn vernauwt, je weg haalt bij een verbinding die er altijd al was. En ik ontspande, mijn hart weer ging stromen.

Gisteren had ik samen met Janna Huis, 1 van mijn dierentolk vriendinnen een meditatiesessie. Op afstand maken we dan contact met de paarden en de bron. Soms komen er vliegende paarden, of draken, die ons wat vertellen, maar nu was Jugueton er meteen bij. Warm en nabij was hij bij me, precies dat waar ik zo naar hunkerde, wat ik mezelf zo gunde. 

“Rust, totale rust en ruimte. En loslaten is mega belangrijk”, zei hij.  “Zak in je bekken, het is je baken. Nog steeds wil je hoofd er met je vandoor. Laat je hoofd je dienen in plaats van andersom.””Ga onbelangrijke dingen doen, ga apenkooien.. uit je hoofd” zei hij. Ha, spelen, waar ik zo van geniet, niet aan dovemansoren gericht, weer dat duwtje in de rug!

Hij eindigde met de woorden: “Ik hou van jou. We zijn één. Ik ben jou en jij bent mij. Laat dat bewustzijn toe.”

Vandaag is het precies de dag dat hij naar de andere wereld vertrok. Maar alhoewel ik ook het verdriet nog kan voelen, voel ik ook het mega grote cadeau dat hij me gaf, dat we samen zijn aangegaan: léven, het helende gevoel van eenheid, en verbinding en dat afscheid niet bestaat.De sluiers zijn verdwenen.

Vandaag 26 oktober is ook een belangrijke dag voor de Maya’s. Hilde Heijn schreef deze woorden:(Hilde Heijn op FB vandaag)De golf van de Rode Draak begint vandaag en eindigt op woensdag 7 november. Het is ook een Galactische Activerings Poortdag vandaag en tevens beginnen we aan een nieuwe ronde van 260 dagen. Het is het vervolg op de ontdekkingsreis naar onze werkelijke essentie. Deze nieuwe golf zal het nodige inzicht in onze werkelijke bestemming brengen en deze eerste dag is tegelijkertijd de portaal naar het bewustzijn over onze unieke creatiekracht.

Dank mijn prachtige paardenvriend, mijn wijze confronterende, speelse eenhoorn. Voor alles wat ik van je leerde en nog steeds leer. Ik hou van jou. Ik hou van mij.

Ik ben klaar voor de nieuwe fase. 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “Eenheid”

  1. ja Titia, ga in dat bekken. Je kracht wortelt daar. En vanuit dat deel van jezelf, kunnen j
    e stralen strálen. En jij je bewegen, alle kanten op, door de ruimte en je manifesteren in de wereld. Met dat prachtige contact met je zielenmaat daarginds.. Wanneer wij weer daarvan gaan profiteren, zal jou wel duidelijk worden. Wacht, luister, leef en spéél… liefs, iR

Een reactie plaatsen