Kiezelsteentjes en Kiddy Kat

Laatst leidde ik een coaching/opstelling met paarden, samen met Moniek Evertsen ( www.balansvoormensendier.nl )  op haar fijne plek in Hoenderloo.

Het was zo’n prachtige dag waarin alles intens helder is: de lucht strakblauw waartegen de oranje rode herfstkleuren van de bladeren aan de bomen als vurige vlammen afstaken. De 6 paarden waren in de meerderheid, als mens-aanwezigen waren we maar met z’n viertjes, wat een intieme setting creëerde.

De vraag vd cliënte was te onderzoeken waarom ze op bepaalde momenten geheel “weg” was, gedissocieerd, zich zo eenzaam voelde. Een verhaal ontrolde zich met behulp van de paarden. Op een bepaald “ wat nu?” moment vroeg een kiezelsteen in het zand mijn aandacht. Had de opgestelde cliënte iets met het verhaal van Klein Duimpje, en de kiezelstenen om weer thuis te komen?

Het zei haar niets. Niet heel vreemd omdat ze ook al ”weg” was.

Verder ging de opstelling, oude thema’s kwamen aan het licht, over verstoorde verbindingen. Tot de heel oude gerafelde  Kiddy Kat van Moniek ten tonele verscheen aan de rand van de buitenbak. Hij is haar staart verloren, mist een oog, er is een stuk uit zijn oor en hij loopt ook niet heel soepeltjes meer. Hij had zo het voorbeeld kunnen zijn van de oude stray-cat van de musical Cats. Zeer bewust van zijn verschijning stond hij ons daar aan te kijken.  Zijn dramatische verschijning betekende een ommekeer in de energie. Diepe Ontroering. Ontspanning. Hij wandelde naar de cliënte, gaf haar kopjes en liep vervolgens, wiebelig, in al zijn kwetsbaarheid, rakelings langs de voor hem toch niet ongevaarlijke benen van de paarden naar de andere “mensen”om die aan te raken, kopjes te geven. En luidde het einde van de opstelling in.

Het kiezelsteentje had een kleine rol gespeeld in de opstelling. Maar toen ik vandaag een wandeling maakte viel mijn oog weer op een kiezelsteen en dacht aan het verhaal van Klein Duimpje.

Hoe zijn arme ouders niet genoeg geld hadden om voor hem en zijn broers te zorgen en ze daarom diep in het bos wilden achterlaten. Maar Klein Duimpje was te slim en wist met zijn kiezelsteentjes de weg terug te vinden.

Zijn ouders gaven niet op, de keer daarna had hij geen steentjes meer en kon hij niets anders vinden dan brood om dezelfde truuk toe te passen. Die zoals we allemaal weten, natuurlijk mislukte omdat de vogels alle kruimels hadden opgepikt. Waardoor Klein Duimpje en zijn broers jammerlijk verdwaalden.

Ik heb altijd van sprookjes, mythes en metaforen gehouden. Het zijn beelden van de ziel, de taal met een diepere betekenis, die wil raken en beroeren, verloren gevoelens ophaalt en heelt. In mijn readingen een coachen komen ze veelvuldig voor.

Dat de steentjes als symbool niet herkend werden in de opstelling is iets wat me bezig bleef houden. Ze hadden nog wat te vertellen. Aan mij om het te onderzoeken.

Het verhaal van ouders die niet voor hun kinderen kunnen zorgen kan je op allerlei manieren zien. Geld kan een rol spelen, maar hoeft niet per sé de reden te zijn, er zijn allerlei aanleidingen waarom ouders hun kinderen” het bos insturen”, ze de rol van ouder niet aankunnen, ze de verbinding met hun kinderen verbreken. Ze kinderen belemmeren om “thuis” te komen.  

Wat is thuis-zijn dan eigenlijk? Is dat niet het warme veilige gevoel van je thuisvoelen in jezelf, je goed voelen, met een diep vertrouwen met alles om je heen verbonden te zijn, ongeacht waar je bent of wat je doet? Waardoor je je altijd goed voelt in je eigen gezelschap, onbevangen, geheel jezelf kan zijn, ongeacht wat de omgeving van je vindt, terwijl je je wel verbonden voelt met wat anderen voelen. Het is dat soort onvoorwaardelijk aanwezig in je zelf kunnen zijn, wat je als vanzelf hebt als je een veilige warme band van onvoorwaardelijke liefde met je moeder, je ouders hebt gekend.  

Velen van ons, hebben dit om wat voor reden dan ook niet of niet helemaal meegemaakt. Zijn de weg naar huis kwijtgeraakt, omdat het ouders niet is gelukt kinderen zich thuis te laten voelen. Al zag het er vaak voor de buitenwereld nog zo goed uit. In plaats van warmte en verbinding ontstaat er dan eenzaamheid, kou, moeite met ontspannen, een gevoel van afgescheiden te zijn. 

Het is de oorzaak van vele verslavingen, om een gat van gemis dat nog nog steeds gevoeld wordt, met een hulpstuk voor even weg te nemen. Ook ontstaat er vaak een buitensporig actief en slim hoofd om alles maar te kunnen oplossen, analyseren (zoals Klein Duimpje slim was) om de weg naar thuis weer te vinden, omdat het voelen van de eenzaamheid vaak te pijnlijk is. Wat maar ten dele lukt, omdat het gevoel en vaak ook het contact met het lichaam gemist, geblokkeerd wordt. (en kom je letterlijk niet thuis in je lichaam).

De weg naar huis, lieten de paarden en Kiddy Kat zien: kwetsbaar aanwezig durven te zijn, door het donkere onbewuste durven te gaan, aanraken, aangeraakt worden, voelen, ontspannen. Dan kan daar langzaam ook het warme gevoel van thuis zijn en onvoorwaardelijk geliefd zijn en verbondenheid terugkeren.

En net zoals Klein Duimpje het deed,  brengen “verloren” kinderen vaak deze rijke schat ook weer thuis bij hun ouders en helen hun familie.

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen