Magie van je eigen pad: Het nieuwe kiezen.(onderweg naar een nieuwe paardenvriend-in)

Sinds een tijdje voel ik weer ruimte om een nieuw paard in mijn leven toe te laten. (En ben ik een bofferd dat er ook op andere terreinen weer ruimte is).

Hoe anders gaat het nu, als ik me bedenk hoe ik ruim 6 jaar geleden Jugueton vond.

Toen had ik wel een aantal sites bekeken, een paar lessen op Lusitano’s genomen, want daar keek ik ook nog naar, om tenslotte totaal overrompeld te worden door de foto van Jugueton op de site van Monya Spijkhoven. (In die tijd had zij nog een handels- en trainingsstal van PRE’s-Spaanse paarden).

Al werd ik van meerdere kanten gewaarschuwd, begin niet met een nauwelijks ingereden hengst als het je eerste paard is, er was duidelijk wat anders aan de gang. Wie koos wie? Was er sprake van een keuze? Mijn hunkerende verlangen naar hem was zo groot dat alles meewerkte om ons binnen de kortste tijd bij elkaar te brengen. Met een prachtig, maar wel intensief avontuur tot gevolg. Ik weet nu dat dat heel normaal is als je je tweelingziel tegenkomt. Doodsangst, totale onzekerheid, mijn hele systeem werd ondersteboven gegooid. Thuiskomen, verbinding en vrijheid, daar ging het om, en toen we dat na 6 jaar samen bereikt hadden vertrok hij, naar de eeuwige weilanden.

Zijn dood afgelopen oktober ontketende een oeverloos verdriet bij me, waar maar geen eind aan leek te komen. Het leek of een helft van mijn hart was weggescheurd. Maar niet alleen dat, ook mijn missie, waar we samen zo voor gingen, was beëindigd, 

Er was leegte. Stilte. En ook steeds weer die tranen.

Mijn niet zo geduldige geest vond dat het wel eens tijd werd voor die nieuwe weg. Ik wachtte en ik wachtte tot er iets lang zo komen wat me zou raken, wat me mijn pad zou wijzen. Nou, euhm. Niet dus.

Er gebeurde wel wat anders. Langzamerhand werd het lichter. Tijd en ruimte werkten inderdaad helend. Ik werd weer bewust van die diepe rust, beseffend dat daar mijn kracht ligt, het grote cadeau dat Jugueton me in onze verbinding had gegeven. 

Er kwamen ook weer paarden op mijn pad. Van alle kanten denken mensen mee. Krijg ik paarden op me afgestuurd via FB, Marktplaats, en worden ze me ook van andere kanten aangewezen. En heb ik mooie ontmoetingen. De eerste op mijn weg was de prachtige, 16-jarige Socrates, een wijze oude ziel,  (wat wil je met zo’n naam!) die me werd aangeboden.

Hij raakte me diep. Maar, met hem verder gaan zou een scheiding betekenen tussen hem en zijn baasje, en daar zat zoveel verdriet bij, dat mijn eigen verdriet weer werd aangeraakt. Dat kon en wilde ik niet op mijn geweten hebben, (en het mooie is dat zijn baasje toen toch besloot hem te houden!).

 

 

Soms, en dat klinkt voor de nuchteren onder ons wellicht nog steeds als vreemd of zweverig, word ik door 1 van mijn dierentolk vriendinnen ge-apt. Dat Jugueton een bepaald paard niks vind, of dat hij me wat te zeggen heeft, of ik maar even wil gaan mediteren om te luisteren naar hem. En steeds krijg ik dan duwtjes in de rug, zorgt hij ervoor dat ik mezelf weer vind als ik t even “kwijt” ben. En realiseer ik me dat hij in die grotere dimensie nog steeds bij me is. (Alleen, oh die zachte hals, dat blije hoofd..zou ik nog even zo graag weer zien en voelen).

5 weken geleden zát ik voor het eerst weer op een paard. Het zou een hele week zijn, in Frankrijk, het plan was daar samen met mijn jongste dochter paardentochten doen.

Alleen bleef het voor mij bij die eerste ene ochtend, omdat ik, gewoon op de grond naast mijn paard La Paz-wiens hoofd een beetje op dat van Jugueton leek- iets onhandigs deed, waardoor mijn pols brak. PFFF.

Mijn eerste gedachte: wat heb ik nu weer fout gedaan?! Laat mijn lichaam me weer in de steek? Weer die linkerkant. Ook mijn operatie-schouder deed weer pijn.  Onzekerheid. 

Maar ik realiseerde me dat het een uitnodiging was om nog zachter met mezelf om te gaan, en schuldgevoel, dat blijkbaar nog makkelijk getriggerd werd,  los te laten. Ik heb geen schuld aan de dood van Jugueton, mijn lichaam steunt me en is niet mijn vijand, Ik doe en deed ook niets fout, ik ben goed zoals ik ben, hoef niet ergens aan te voldoen, ik mag onvoorwaardelijk van mezelf houden. (Die rust in mezelf blijven opzoeken, en, betekende La Paz ook niet vrede?)

Een arm in het gips betekent geen auto rijden. Gelukkig vlogen we terug. Maar thuis, kon ik alleen maar Thuis zijn. Niet op pad. Op de plaats af. Weer. Al voelde ik me op bepaalde momenten als een gekooide tijger, ik kon niet anders dan me eraan over te geven.  Als ik iets buitenshuis wilde ondernemen, moest ik mensen om hulp vragen. En dat deed ik. En werd ik gewoon opgehaald om bijvoorbeeld naar Brabant gaan en in het kasteel klooster Bronckhorst het leven te vieren met een paar van mijn Krachtvriendinnen. 

 

 

 

 

Een week later wilden twee vriendinnen best mee om Pre-paarden te bekijken die in de buurt te koop stonden. Ook dat voelde meteen als een feestje. (zo fijn Anouk en Monique!!) We hadden geen picknick bij ons, maar dat zou de volgende keer wel gebeuren spraken we af. (Hé, dat deed ik ook altijd bij Jugueton, realiseer ik me terwijl ik het opschrijf.)

Onbevangen, want ik had geen verwachtingen, van liep ik met hen naar de stallen in Ouderkerk. 

En daar stonden twee prachtige Spanjaarden. Mijn hart sprong op. De ene was een soort sprookjespaard, met lange witte manen, waar ik met een rustig gevoel naast liep.

maar ze had wellicht toch wat problemen in haar rug, en een echte klik voelde ik niet. Daarna werd ik aangetrokken door de buurman, een wat nerveuzer paard.

Al werkend met dit paard herkende ik het oude gevoel: deze energie, wat ingewikkeld, onrustig, onveilig. En merkte ook hoe mijn spanning toenam, al voelde het zo bekend. Euhm, je zou toch voor ongecompliceerd gaan? vroeg Anouk voorzichtig.

Ze had gelijk, ik realiseerde me wat een waardevol inzicht ik hier kreeg dankzij haar en deze twee paarden.

Die bekende gevoelens, spanning, opwinding, onrust, (Hieper gevoelens), hunkeren.. ging ik weer op  basis van resonantie met oude emoties van gemis, een voor mij zo vertrouwd oud onveilig systeem een nieuw paard uitzoeken? Het lijkt me het makkelijkste af te gaan, als vanzelf…,maar dit pad heb ik al gelopen. Het is klaar, al heeft mijn systeem nog de neiging die kant op te gaan.

Nee, nu ga ik een andere weg. Stap voor stap gaat die, deze nieuwe weg naar het nieuwe paard en een nieuwe fase in mijn leven. Hij kronkelt, loopt niet recht. Krijg ik de tijd. Komen er verschillende paarden langs, is er niet meteen 1 die me overrompelt. Dus nu geef ik mezelf de ruimte rustig te voelen of 1 van hen me blij maakt en n gevoel van vertrouwen geeft. En duurt dat dus langer, en wordt mijn geduld getraind.

De laatste dagen ben ik weer met een paard in contact. Haar energie klopt helemaal, zacht, wijs, alert en ook betrouwbaar. Maar, haar lichaam is niet helemaal ok. Meteen ging mijn systeem op hol, ik vraag mensen om advies, zoek goede dierenartsen, osteopaten om haar te keuren, het zou kunnen dat het goed trainbaar is waar ze last van heeft? En een spanning alsof  mijn leven ervan hing… Gisteren zou ik haar weer gaan zien, samen met mijn dochter. Maar de eigenaresse belde af. Pfff. Het was duidelijk nodig. Loslaten, weg met die spanning. Geef je over.Langzaam werd ik weer rustig. (ook haar naam heeft de betekenis vrede ;-))

En toen maar een frietje gaan eten met Huan-Yu..

Ik leerde van Jugueton dat mijn kracht in die mooie fijne plek in mijzelf zit. Totale ontspanning en rust voel ik meteen als ik me daar op focus. Een warm hart. Dat zijn mijn nieuwe parameters. Het nieuwe kiezen is daar te blijven. En je niet meer laten verleiden door die oude Verleiders en Valkuilen.

En, hoor ik Jugueton nu weer, nodig je nieuwe paard daar uit. Ga niet weer hollen, of je best doen. Heb geduld.  Ga weer schrijven, geniet van je tuin, ok, IMG_9842  ga picknicken met je vriendinnen, maak een feestje van het pad, wijk daar niet vanaf, je hebt je intentie met nieuwe parameters gezet, vertrouw, voel wanneer je hart warm wordt en ze komt..en ook die nieuwe fase.

Ok ok….

Wanneer gaan we picknicken Anouk en Monique?

https://www.youtube.com/watch?v=1LDqQ6e6BTE

Hoe vrij ben jij? Hoe kies jij in deze tijd?

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

3 gedachten over “Magie van je eigen pad: Het nieuwe kiezen.(onderweg naar een nieuwe paardenvriend-in)”

  1. Lieverd, wat geweldig om jpuw avontuur te lezen. Il ben oprecht blij voor je en vroeg direct aan hwt begin van je blog waar Jueg was om je de weg te WIJZEN. Oh ja masr dan moeten we natuurlijk de signalen als eenvoudige denkers wel oppikken. Geniet van de reis vol overgave. Xxxx Norine

  2. Lieverd, wat geweldig om jouw avontuur te lezen. Ik ben oprecht blij voor je en vroeg direct aan het begin van je blog waar Jueg was om je de weg te WIJZEN. Oh ja maar dan moeten we natuurlijk de signalen als eenvoudige denkers wel oppikken. Geniet van de reis vol overgave. Xxxx Norine

Een reactie plaatsen