Mythe… Magie..en de werkelijkheid

Oh, dat beeld van Gandalff, galopperend op zijn witte paard, voor de troepen uit over de groene heuvels, op weg om een klein dapper groepje overgebleven mensen te ontzetten uit een overmachtige belegering door de meest afgrijselijke, angstaanjagende monsters, orks en ander vreselijke wezens.

Dat bevrijdende gevoel dat het goed komt, het vrije witte paard met op zijn rug die oude wijze man, zo vertrouwenwekkend, waarvan je weet dat hij ongeveer alles aan kan..

Magie, de kracht van magie, het heeft allemaal te maken met wat je in je geest kan oproepen, de energie die het je geeft en die je daarna uitstraalt. Zo vaak gebruikte ik die magie, en zo vaak kwam het uit: ooit riep de engelen aan dat ze een coachingsopdracht voor me moesten regelen- ik zat even op zwart zaad- en ik vroeg ze dat ze het ook moesten laten zien dat zíj het waren die ervoor zorgden. Je zal het geloven of niet, diezelfde middag werd ik gebeld door twee mannen die een coach zochten voor hun jonge bedrijfje. Hun voorstel om elkaar te ontmoeten… café de Engel in Amsterdam… Jawel !!

En hoe onze jongste dochter uit China kwam, ook haar ogen, die had ik gezien en geroepen. Toen we wel drie jaar na het opstarten van de adoptieprocedure eindelijk werden gebeld met de woorden: jullie hebben een dochter, en ik op de computer de eerste foto’s van haar zag: waren daar precies die ogen die ik geroepen, gezien had.

En dan nu: ook zo’n drie jaar geleden maakte ik een moodboard, met één van de plaatjes erop, een appelschimmel( paard) en daarnaast een klein chinees meisje. Je zal het geloven of niet: maar precies zo ziet Jugueton eruit, en precies zo goed kan onze jongste dochter het ook met hem vinden.

En die dromen dan, van Gandalff en zijn Shadowfax, die me het laatste jaar zo achtervolgden, net zoals de beelden uit het boek/de film de mist of Avalon, waarin Morgaine op haar paard( een Andalusier dat zie je meteen !) over de schotste hoogvlaktes loopt. Toen ik in een meditatie afgelopen november Merlijn naast me voelde staan, die mij zei ook te gaan staan, voelde ik de bibbers, de kou, de angst.. waarvoor? maar ook dat het tijd was.. op welke manier, daar had ik geen idee van!

En inmiddels nu, de werkelijkheid: ís mijn Andalusier daar. Is het inmiddels ijskoud.  De waterbakjes zijn bevroren en moeten met emmers worden bijgevuld. Een periode waarin je met je paard bijna niets kan, behalve erop rijden, als je zoals ik nog de bof hebt dat er een binnenbak is. Een periode waarin de meeste paarden meteen een stuk frisser en wilder zijn. De werkelijkheid: al mijn angsten zijn er weer. Logische angsten, omdat ik opzie tegen wilde bokkesprongen, er natuurlijk wil afvallen, maar ook veel grotere, irrationele angsten, vast uit mijn jeugd, toch niet zo veilig..Angsten, In deze dagen iedere dag: Een groot paard, met veel energie, nog steeds een beetje hengst. Kan ik hem aan? Ik wil zo graag dat hij mij lief vind, zoals hij zo diep al in mijn hart zit.Ik wil zo graag die mythologische verbinding met hem. Maar hij moet gewoon zijn energie kwijt. Is ook gewoon soms bazig, en niet van mijn emotionele, pleasing verbindingsdrang gediend. Waardoor ik gedwongen word mezelf te vermannen en te gaan staan. Tegen hem op te treden.  Vrijdag had ik les. Hij had blijkbaar moeite met een linkergalop, want bokte en struikelde toen tegelijkertijd waardoor we met zijn tweeen in het zand doken. Gelukkig kwamen we met de schrik vrij.  De werkelijkheid: ik heb vandaag gewoon naast hem rondgelopen, dat was wat ik aandurfde. Hem even buiten gezet in een paddock, waar hij een geweldige bok gaf, gelukkig zonder mij erop. En toen weer terug in zijn stal.

Het leek voor geen meter op Merlijn met zijn Shadowfax…

Mijn paard is mijn droom, maar tegelijkertijd kom ik met hem mijn grootste angsten tegen. De brug tussen mijn droom, Merlijn en de werkelijkheid is soms ver te zoeken, waar zit de heldhaftigheid, mijn heldhaftigheid, waar is die oerverbinding waar ik zo naar verlang..? En toch, toch…Heb ik ondertussen veelvuldig contact met Susan Knauf, nieuwe vriendin en dierentolk, die me vertelt waar Jugueton en ik mekaar levenslessen leren, hij van me vraagt dat ik vertrouwen heb, leer te hebben. Het zijn bijzondere gesprekken die ik met haar heb, waar ik zoveel van leer, en ik voel zoveel verbondenheid, met haar en haar echtheid. En ..ook, ondertussen besloot ik een dierbare vriendin te vragen ook op Jugueton te rijden, zodat hij genoeg beweging krijgt. Het kostte me een traan, een gevoel van falen, diep verdriet want liet ik daar niet die eenheidsverbinding met hem los waar ik zo naar op zoek ben? Maar aan de andere kant merkte ik dat de druk nu gewoon te groot is, dat ik álles in mijn eentje wilde doen, om “de enige”te zijn voor mijn paardje, maar het aanpakken van mijn angsten me op zichzelf al veel energie kost. Dat ik het heerlijk vind om ervaringen en gevoelens te kunnen delen. Het plezier dan alleen maar groter is. De eenheid eigenlijk alleen maar groeit, op een andere manier dan ik dacht.

Vandaag ging zowaar ook mijn man met me mee naar hem toe. Mijn man die altijd superallergisch was voor paarden. Wat nu zomaar over is. Hij ging mee om me te steunen, om naast me te lopen. Omdat hij Jugueton ook zo leuk vind. Dat had ik nooit gedacht. Hij was nooit van paarden. Mijn hart smolt, toen we zo met zijn drieën rondliepen.Liefde stroomt door me heen. Ik voel me een bofferd.

Toch, toch..gebeurt er dan niet op een andere laag precies waar de mythologische beelden me toe inspireerden?

In De Weg van het Paard, kaarten van Linda Kohanov trok ik de kaart van de tweelingen: Haar uitleg: Bij elkaar brengen van tegengestelden.. Vloeiend Bewustzijn.. Mythische realiteit. ..Archetypen kunnen zich, omdat het onstoffelijke patronen zijn, voor onbepaalde tijd in de diepten van het collectieve onderbewustzijn schuilhouden, maar je kunt ze niet eeuwig onderdrukken. Ze komen weer tevoorschijn via de “andere grote doorlatenden membranen van het menselijk gevoelsleven: dromen, religieuze inzichten, visioenen, kunst, rituelen, liefde en krankzinnigheid. Soms treden ze op in archaische vorm, in de ornamenten van vroegere culturen, maar ze vragen erom om op een nieuwe, frisse manier bekeken te worden…”

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “Mythe… Magie..en de werkelijkheid”

Een reactie plaatsen