Ontmoeting met “de Chief”, het indianenpaard Chester

De band tussen Jugueton en mij wordt sterker en ons zelfvertrouwen groeit, al woont hij nog steeds eindje van me vandaan. Het moment zal komen dat we dichter bij mekaar verder kunnen.

Het is me steeds duidelijker wat ik dankzij hem aan het leren ben, een diepgewortelde faalangst overwinnen, die me steeds weer remde om te doen wat ik goed kan en leuk vind.

Ondertussen begon ik met de opleiding EMDR, die erop gericht is trauma’s versneld te verwerken. Dat is de basis om daarna verder te gaan met de opleiding behandelaar met paard bij het Ikev. Het lijkt erop dat het overwinnen van datgene wat mij mijn hele leven zo heeft dwarsgezeten precies hetgene is waarbij ik ook anderen zal gaan helpen.

Op mijn inmiddels vastberaden pad om die angsten te overwinnen voelde ik ook dat het tijd was om weer opstellingen te gaan leiden. Gewoon, samen met mensen waar ik me goed mee voel, en met paarden die aangeven dat ze het willen en kunnen.

Toen ik bij Trudy Warger voor balans-lessen was, diende haar bonte indianenpaard Chester zich als vanzelf aan in onze gesprekken…Hij leek er klaar voor te zijn..

En dus planden we de eerste opstellingsdatum, 17 juni.

Afgelopen dinsdag reed ik samen met Desiree Blaas naar Trudy. Het plan was om al wat foto’s te maken van de plek bij Trudy en van haar Chester.

Ik voelde me vrolijk door het feit dat Trudy en Desiree mekaar zouden ontmoeten. Dankzij mijn pad met paarden en met Jugueton in het bijzonder ontmoet ik steeds vaker mensen waar ik me als vanzelf bij thuis bij voel. Ik wil ook niets liever dan dat die mekaar ook weer leren kennen. Het lijkt of er een steeds groter wordende zielsfamilie ontstaat. 

Daar aangekomen stak ook mijn oude draakje weer de kop op. Bibbers. Ik voelde ze, maar liet ze er ook gewoon zijn. Ik bevond me tenslotte tussen mensen en dieren die ik vertrouwde. 

Chester werd in de afgebakende buitenbak gelaten en wij gingen zitten op een bankje langs de rand. Nou ja, zitten, achterover liggen zou je het meer kunnen noemen. Het bankje staat zover naar achter, dat je er niet eens gewoon op kán zitten !… voor mij al een eerste mooie hint: niet te hard werken, niet te hard je best doen, gewoon achterover leunen. ( Lekker houden zo dat bankje Trudy!)

chester1 chester2 chester3  trudy Warger Titia tijdens eerste opstelling met Chesterchester4

Ondertussen was Chester al uitgebreid gaan rollen, was niet geïnteresseerd in ons.

Tja, en toen ontstond er toch gewoon een opstelling, leken de foto’s die dag wat minder belangrijk.

Dees werd opgesteld als Trudy. De vraag van Trudy was: hoe kan ik de wereld aan als ik me toch ook zorgen maak om Chester?

Gezien het feit dat we met een klein groepje waren had ik mijn opstellings sjablonen bij me, die ook als representant van een gevoel of vraag neergelegd kunnen worden.

Dus, daar lag de wereld, en niet ver van Dees opgesteld als Trudy, een heel stapeltje zorgen.

Zodra Desiree er stond, kwam Chester aangelopen. Pakte als vanzelf zijn rol op. Als een doorgewinterde coach en aangever, zodat de inzichten en thema’s als vanzelf voelbaar en zichtbaar werden.

De ervaring van de bewegingen, gevoelens en verruimende inzichten van een opstelling helemaal beschrijven is onmogelijk. Die ervaring blijft het voorrecht van degenen die aanwezig zijn en aan den lijve ervaren wat er gebeurt.  

Maar de essentie kwam ongeveer hier op neer:

Maak je niet groot voor de wereld, maar durf als een kind te zijn, dicht bij de aarde, en gewoon jezelf. Dan ben je kracht. De wereld, cq, veel mensen vinden het nog heel spannend om hun gevoelens toe te laten, zich over te geven aan wat er nu is. We weten inmiddels dat paarden staan klaar om daarbij te helpen, zij weten hoe daarmee om te gaan, het is hun terrein. Chester liet meteen zien hoe hij dat doet: met empathie en bemoedigend, koesterend,wijs, rustig maar ook stevig. Niets lijkt hem vreemd te zijn.

Zorgen, pff, daarbij liet Chester ineens zijn oerkracht zien, ik ben zoveel groter dan wat voor zorg een mens ook kan hebben, zorgen zijn peanuts! Neem het niet zo serieus ! Geloof in je kracht, in je grootsheid, net zoals ik dat doe. Ik ben de Chief.

Het was mijn eerste opstelling sinds ik hersteld ben van mijn ziek-zijn: terwijl ik me bewust was van  mijn hinderende faalangstbibbers, voelde ik de bemoedigende kracht van Chester, alsof hij ook mij een hart onder de riem wilde steken, ga door, je bent veel groter dan die faalangst ..

Op 17 juni is er in de ochtend de eerstvolgende opstelling met Chester. Hij staat er klaar voor!  Trudy en ik verheugen ons jullie  te ontmoeten.

Er is nog ruimte om je aan te melden.

 

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen