Oude en Nieuwe Energie bij een Warm Welkom op Hertenhouderij het Keerpunt

Afgelopen vrijdag was het  21 december 2012, de dag waarop de kalender van de Maya’s eindigde. Mijn instructrice in het paardrijden, Sibel Ambagts ( www.sibelambagts.nl)  organiseerde die dag haar eerste Warm Welkom en had mij gevraagd daar opstellingen met haar paarden te leiden.

In de stromende regen toog ik eind van de middag op weg. Mijn bedoeling was ruim een uur van te voren aan te komen, om Sibel nog wat te helpen met de organisatie en me voor te bereiden op de avond. Maar dat was blijkbaar niet zoals het zou gaan..Ik was nog niet op de grote weg of ik zat al vast in de file. Pff, ongeduld is geloof ik mijn eerste en sterkste “ondeugd”, en die werd meteen zwaar op de proef gesteld.. Zou dat horen bij Oude Energie loslaten..? En dat terwijl ik onderweg nog twee stops zou maken om deelnemers op te pikken, het eerste groepje stond in de regen op me te wachten. De plek waar  Sibel haar paarden staan ligt namelijk niet naast de deur: Benningbroek. Ik had er nog nooit van gehoord zelfs. Maar, toen ze met het adres doorgaf: Hertenhouderij Het Keerpunt, wist ik dat dit precies de goede plek was om die symbolisch sterke avond te vieren.

Een hele rit verder, met een auto vol vrolijke deelnemers, kwamen we uiteindelijk na eerst nog ongeveer heel Purmerend gezien te hebben, nét op tijd om 7 uur aan, het tijdstip waarop de avond zou beginnen. Wat een prachtige plek troffen we aan. Een eeuwenoude boerderij bood schuil aan een kudde edelherten, die schichtig door het stro ritselden toen we in de stal binnenkwamen. Sibel had een aangrenzende stal prachtig versierd met kerstverlichting, en om een lange tafel stonden stoelen uitnodigend op alle deelnemers te wachten. Gelukkig was er ook een warmte lamp en begonnen we met erwtensoep, want het was niet bepaald warm die avond.

En wat er verder gebeurde … In de regen, in de blubber stond het paard Atlantis geduldig op ons te wachten om ons gedurende een bijzondere opstelling liefdevol en heel duidelijk duwtjes in de rug te geven. Uiteindelijk stonden alle deelnemers in het zogenaamde Wetende Veld. En zoals het  bij opstellingen altijd gaat, deed de hele omgeving mee om hetgeen zichtbaar wilde worden duidelijk te maken. Een zoon des huizes moest blijkbaar nog in het diepe donker met de trekker aan het werk,.. en op een bepaald moment luidde de klokketoren, om aan te geven dat het Tijd was. Tijd voor de doorbraak, het Keerpunt.

Terug in de warmere stal deelde iedereen zijn ervaringen. En visualiseerden we  hoe de nieuwe energie voor iedereen aanvoelde. Iedere keer valt me weer op hoezeer ieders ervaring niet alleen herkenbaar, maar ook betekenis heeft voor de andere deelnemers.  Kwetsbaarheid, pijn accepteren en durven te voelen, vanuit slachtofferschap in je kracht gaan staan, mannenkracht die vrouwelijke zachtheid gebruikt om met een macho hengst verbinding te krijgen, voelen.. voelen, hervonden warmte.. , een diepere verbinding met de aarde…

Een deelneemster vertelde ook nog vanuit haar oude duitse achtergrond dat de duitse germaanse traditie na 21 december altijd 3 dagen stilte aanhoudt, om de veranderingen en de overgang van de langste nacht de tijd te geven hun weg te vinden naar iets nieuws.

Nieuwe Energie: Of je nou wel of niet gelooft in de Maya’s en het door hun aangegeven keerpunt in de tijd, voor mij wordt het steeds duidelijker dat we van het Ik naar Wij gaan, naar verbinding. En dat paarden, door hun eigenschap altijd in het Nu te zijn, en hun aangeboren aanleg om mekaar in een kudde te helen daar een sleutelrol in spelen.  Tjee, wat voel ik me dankbaar voor die avond en alle deelnemers die er waren, voor Sibel die het organiseerde, en voor Atlantis die ons met zijn wijsheid de goede kant op wees.

De muziek die avond: les choristes , in Memoriam: http://www.youtube.com/watch?v=OsHEwdodWQ0

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen