Ruimte.. verslaat draken !

Dat het dit jaar het jaar van de tijger is en, zoals mijn chinese vriendin me vertelde, “challenging”, daar ben ik inmiddels wel achter.  Al al mijn oude, reeds overwonnen draken komen weer langs fietsen, soms heel herkenbaar, soms vermomd als verleidelijk voorstel, om me op alle fronten te testen of ik ze inderdaad wel aankan en doorheb. Wat me soms wel en soms weer helemaal niet lukt . Ik draag braaf allerlei rode spullen(want dat helpt volgens de chinese traditie),  en( of, daardoor?) komen op allerlei fronten gelukkig ook signalen op me af. Boeken die me worden uitgeleed, een kaartje van een vriendin, een uitnodiging..-( lang leve synchronicity!)  En ééntje is me inmiddels weer helemaal duidelijk: Ruimte ! Je eigen ruimte. We worden steeds gevoeliger, en om ons heen wordt het steeds drukker. Proberen daaraan mee te doen, heeft helemaal geen zin, erachteraan hollen al helemaal niet, zoals ik ook weer merkte.  Afgelopen weekend vroeg een vriendin( dank Renée !!) me mee om met haar paard een cursus eenheid tussen paard en mens te volgen(http://www.2moons.nl) Ik had heus al eerder geleerd met een paard te “grondwerken” of freestylen(parelli, ..er zijn meerdere namen voor) en dacht dat ik de knepen inmiddels wel doorhad.   Maar blijkbaar moest ik weer even terug naar af:  Ongeveer het allerbelangrijkste in je communicatie met een paard is je eigen ruimte innemen en bewaken. En hoe meer ruimte je tussen jezelf en het paard houdt, hoe meer controle je erover hebt..Terwijl ik maar op dat paard afliep om m weg te “duwen”.  Niets daarvan ! Groter moet je ‘m maken. .. en dat respect voor je ruimte afdwingen.. Je eigen ruimte in communicatie met een paard… ahum, ik zou zeggen met alles !  En neem als ruimte ook maar tijd..

Hoeveel druk wordt er niet op ons uitgeoefend om meer, beter, vaker, weer, sneller van alles te doen. Als diep-gewortelde pleaser heb ik blijkbaar de grootste moeite om die ruimte te bewaken. Had de oude draak: “Iets willen betekenen en me richten op hoe anderen het doen in de wereld” me weer gevild.. En ging ik alleen nog maar af op de signalen van die buitenwereld en wat mijn hoofd daar allemaal mee doet. Wat ik zou moeten, wat ik niet doe, wat er verwacht wordt, hoe ik het moet doen.. En word ik weer dat opgejaagde “hijgende hert”, dat struikelt, chaotisch, schrikachtig is, compleet niet meer bewust is van haar eigen lichaam, en last but not least:  doodop is !

Maar, de simpele wijsheid van een paard gaf me mijn toverstaf terug: Ruimte, mijn eigen ruimte. Tot tien tellen voor ik iets doe, even niets doen, stilte, d En meteen heb ik mijn pad weer gevonden en kom ik weer precies die fijne mensen en boeken tegen die ik nodig had. Hoera, draak, ik heb je !

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen