Signalen van de andere kant.. mussen

Twee weken voordat mijn moeder overleed reed ik naar een nicht van mij in Amsterdam. Ze had een uitnodiging gestuurd aan alle familieleden om naar een tentoonstelling van de schilderijen van haar moeder te komen kijken. En ons de kans te geven daar voor een familieprijs iets van te kopen. Deze tante maakte altijd de meest vrolijke uitbundige en kleurrijke schilderijen, ik verheugde me erop om mezelf op een schilderij van haar te trakteren.

Vlak achter het Heineken plein parkeerde ik, een hippe buurt, zoals ook haar huis, een oude school, waar ze haar atelier heeft en exposities geeft. Ze is van huis uit toneel ontwerpster, maar creëert ook allerlei andere fantasierijke, kinderlijk vrolijke kunstwerken. Bij haar rond te lopen is één bron van inspiratie..

Vol verwachting belde ik aan. Een beetje vreemd, ik was wat later dan op de uitnodiging stond, maar ik zag helemaal geen mensen, en het duurde ook even voor ze open deed. Heee, wat leuk dat jij langskomt was haar eerste reactie.. Euh.. is het dan niet vandaag, de expositie van je moeder.. Neee, die is volgende week.. Maar kom binnen !

En zo liep ik even later, samen met haar door het oude hoge ruime schoollokaal, haar atelier, dat nu vol hing met de kunst van haar moeder. Er waren schilderijen vanuit haar tijd in Amerika, kleurrijke, expressieve houten huizen. Schilderijen van kinderen, ooms en tantes, sommige bekend, andere voor mij niet. Prachtige bloemschilderijen, olieverf, acquarels, tekeningen.. Alles in de voor haar zo kenmerkende expressieve manier weergegeven.

Zo moeilijk om daar uit te kiezen. Maar wat een rust, dat er niet allemaal andere ooms en tantes, neven en nichten rondliepen, waardoor ik natuurlijk zenuwachtig zou worden van de koopdrang van iedereen.

Ik viel voor een schilderij, dat me aan mijn moeder deed denken. Of misschien eerder: zoals ik hoopte dat ze zich zou voelen. Ze leek erop, en eigenlijk ook niet. Rustig op een bankje een boek lezen, ik vraag me af of ze dat ooit heeft gedaan, de laatste jaren zeker niet, maar ergens, binnen in, gunde ik haar die rust. En ik denk mezelf ook. Misschien was dat het eigenlijk nog meer.. stelde het schilderij mij gerust.

Thuisgekomen hing ik het in mijn kamer, om er regelmatig naar te kijken en van het rustige tafereel te genieten. En stiekum te hopen dat mijn moeder zich zo zou voelen.

schilderij tante Kaat mussen bij n bankje

Twee weken later liep ik in de tuin, en zag daar een grote groep mussen. Hee, zei ik in mezelf. Zijn jullie mam? Jullie zijn haar boodschapper he? Ze zeiden niks terug, maar fladderden vrolijk rond en pikten van de zaadjesbol die ik in de boom had hangen.

Een uur later werd ik door het huis waar mijn ouders toen woonden gebeld. Door een eerste hulp arts. Mijn moeder had een een herseninfarct gehad en lag in coma. De kans was groot dat ze binnen enkele dagen zou overlijden.

Samen met mijn man en mijn broer reden we diezelfde dag naar Belgie. En die dag overleed ze.

Hoe verdrietig het ook was,dat ze was weggevlogen,  we voelden allemaal een groot gevoel van rust. Het was goed zo. Ze leed al ruim 1,5 jaar aan de symptomen van vasculaire dementie. Kon eerst niet goed meer uit haar woorden komen, werd steeds warriger. Kreeg een delirium waar ze veel minder goed uit kwam.. het ging hollend achteruit met haar. De jaren daarvoor hadden we al gemerkt dat ze veranderde, oude angsten leken haar in hun greep te krijgen, een dwingend gedrag maakte zich van haar meester, waardoor het steeds moeilijker was echt contact met haar te krijgen. We werden geconfronteerd met het feit dat ze er wel was, maar dat ze niet meer leek op degene die onze moeder was. Het was moeilijk voor iedereen om haar heen die haar anders had gekend. Moeilijk voor ons, om voor jezelf te kiezen, en de zorg voor haar aan anderen over te laten. Het was vast ook heel moeilijk voor haar zelf. Al liet ze dat op geen enkel moment merken.

Maar nu, lijkt het of we haar langzamerhand weer terug hebben gekregen, of onze herinneringen de fijne momenten weer naar boven duwen, de beelden zoals ze echt was. Alsof ze die jas van dit leven moest loslaten om weer zichzelf te kunnen worden. En weer op die manier bij ons kan zijn.

En, dan waren daar ook die mussen..

In het grote boek van Christiane Beerlandt zocht ik op wat mussen kwamen vertellen:

Eigenlijk staat dit dier symbool voor welvaart, welzijn en vertrouwen.Een vorm van gezellig, dicht-gevederd aanwezig zijn bij jezelf, in jezelf, in je lichaam. Een gevoel van tederheid en tevens een grote bek als het moet…Aan de mens die haar op zijn pad ontmoet zegt zij het volgende: schrik niet om datgene wat uit je komt.. talenten manifesteren zich soms onverwachts. Ga daarin mee… Gedraag je niet geschrokken, treurig of voel je niet schuldig: het zijn tekenen van zelfbevrijding…Schuld en schaamtegevoelens: nodeloos. ..Mus spreidt haar oren weids open, geniet duidelijk van het leven.. Zij geeft het ten volle aan zichzelf en maakt dat ze niets te kort komt.. toont aan alle mensen hoezeer wij mogen genieten, dankbaar en plezierig wezen om alles wat er ter onzer beschikking wordt gesteld op aarde..zij maant je aan niet te laten liggen waar je recht op hebt, waar je behoeften naar uitgaan, slim te zijn en het leven op een handige wijze te leven..Weet je te redden, net als ik,  neem wat je toekomt, zonder schuldgevoelens, zonder je in vraag te stellen ” of het wel goed is”…

Mijn moeder, ten voeten uit..

We gingen dit jaar uitgebreid op vakantie. Uit mijn net weer veilige thuiswereld te breken vond ik best even een uitdaging, het liefst was ik misschien in een klein coconnetje gebleven om daar bij te komen. En sprak er ook nog een beklemmend zuinig,voorwaardelijk, angstig, “mag het wel, kan het wel”- stemmetje. Maar, hup, het stemmetje werd compleet over ruled, we vlogen ver weg, tot New York, New Port, Washington, Philadelphia, om dan door te vliegen, naar jawel, Hawaii. Dat was mijn droom, om daar met dolfijnen te gaan zwemmen. Een paardenvriendin had deze reis eerder gemaakt, en toen was mijn hart gaan kloppen.. Dat wilde ik ook. Hoe leuk, interessant en boeiend de steden ook waren..

Pfff op Hawaii landen voelde als op schoot van moeder aarde landen, en je daar laten koesteren door haar zwoele warmte en prachtige natuur.

Tropisch of niet.. de eerste ochtend bij het overheerlijke ontbijt, .. zaten daar.. een vrolijk groepje mussen, die brutaal de restjes van de borden kwamen pikken.IMG_3135 IMG_3136

Vaker hipte er, net als ik ergens ging zitten om een boek te lezen, een paar mussen bij me in de buurt.

En toen we een tocht naar de nog levende vulkaan maakte( hoezo dicht bij moeder aarde..de vulkaan is daar de moedergodin Pele) en we in het restaurant aan de rand van de krater lunchten, jawel hoor, vlak bij onze tafel Daar was ze weer…

IMG_3015            IMG_3048                                                                                                        IMG_3023

 

Dank lieve mussen voor deze fijne ruggensteuntjes, dank lieve mam, wat fijn dat je er ergens, weer helemaal bij bent !

En dank dolfijnen, het zwemmen met jullie was nou, dat was helemaal fantastisch natuurlijk !!!

IMG_2688 IMG_2929

Terwijl ik dit stukje aan het schrijven ben, kom dit oude liedje van Rudi Carell bij me op: een liedje waar ze vroeger veel van hield..

 

 

 

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “Signalen van de andere kant.. mussen”

Een reactie plaatsen