Terug naar ons paradijs, paarden wijzen de weg

paradijs breughel

De weg naar het paradijs, begint waar het ooit begon. Met het plukken van een appel.

Drie jaar geleden plukte ik mijn appel. Koos met mijn hart een prachtig jong paard, Jugueton, waar veel paardenkenners, vriendinnen en familie me voor waarschuwden.. Is ie wel voor je geschikt?

Zo begon een prachtig, maar ook heftig avontuur, op weg terug naar mezelf. Ik droomde ooit van een verleden, ander leven, waarin alles één was, één groene natuur, waarin zonder woorden alle levende wezens en natuur mekaar woordeloos aanvoelen. Een bewustzijn.  Dit verlangen projecteerde ik op mijn Jugueton, verlangde zo naar die eenheid, verbinding met hem, maar hij liet me op niet mis te verstane wijze merken dat ik het bij hem niet kon vinden.

Ik moest met mezelf aan het werk, om precies dat stuk in mezelf te hervinden dat Jugueton van me nodig had, een sterk Ik. Die had ik ooit de deur uitgedaan,  mezelf verstopt achter het allerlei maskers, maar een pleaser, dat was wel mijn grootste masker.  Nou, denk maar niet dat hij daar in trapte ! Sterker nog, hij trapte me, om te laten zien dat hij geen respect voor me had. Had ik dat wel voor mezelf?

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Ik heb mijn avontuur deels opgetekend in mijn blog Pluk de Appel (https://plukdeappel.wordpress.com)  maar ook ben ik bezig aan een boek, als ode aan mijn paard en wat ik hem leerde.

Het verhaal over het paradijs, de angst voor afwijzing, hard je best doen om er weer in te worden toegelaten, ik heb het helemaal doorleefd en weet nu dat de enige weg naar het paradijs in jezelf ligt. Dat het aan ons is alle afgewezen stukken weer te omarmen, te beginnen met de slang, die staat voor het voelen, en die als enige in staat ons te laten kiezen wat goed is voor ons, onze eigen appel. Maar ook het vrouwelijke, kwetsbare ontvankelijke, wil terug thuiskomen, en het echte mannelijke stuk in ons, ergens voor staan, het Goddelijke, creerende deel van ons. Ooit hebben we ze, of aspecten ervan, van ons afgesplitst, net als horcruxen in Harry Potter, om alleen die stukken over te houden waar we van geleerd hadden dat die ok waren. Die andere aspecten hebben we verbannen, wilden we er niets meer mee te maken hebben.

Maar uiteraard kwamen en komen we ze tegen,  steeds heftiger, tot we ze eindelijk zien, en weer accepteren.We komen ze tegen in in situaties waar we ons liever niet in bevinden, mensen die we niks vinden, het zijn allemaal deeltjes van hetzelfde geheel, deeltjes van onszelf, die we wel, of niet ok vinden.

Ze weer voelen, ze aankijken, erkennen, weer toelaten tot mij zelf, daar ben ik druk mee bezig geweest.  En daarmee hervond ik ook mij zelf weer, mijn zelfvertrouwen, mijn krachtige ik. Daarmee herstel ik stapje voor stapje de eenheid in mij zelf, hervind ik verbinding met mezelf die ik tevergeefs buiten mezelf zocht.

Jugueton die als hooggevoelige puber duidelijk structuur nodig had, werd ondertussen door Fabio Nunes getraind.

Steeds meer doen we samen, kunnen we samen, en mijn hart zingt als ik bij hem ben. Ik weet inmiddels de weg terug naar mijn paradijs, weet hoe het voelt om de koningin te zijn in mijn eigen paradijs. Jugueton wees me de weg.

Inmiddels riepen de andere paarden, en mijn warme wijze collega vriendinnen, wanneer gaan we weer opstellen?

Meldt je aan als je op de mailinglijst wil staan, dan blijf je op de hoogte van nieuwe opstellings dagen. Steeds weer met een eigen thema.

 

 

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “Terug naar ons paradijs, paarden wijzen de weg”

Een reactie plaatsen