Warm warmer..Gevonden !

Eigenlijk is warmte de enige richtingwijzer. Hoe wijs is dat kinderspelletje eigenlijk… Iets, of iemand verstoppen en dan door de aanwijzing warm..koud geholpen te worden of je de goede kant op ging.  Tjee, en wat een omwegen heb ik toch gelopen voor ik erachter was dat warmte nog steeds de enige richtingwijzer is.. Bij wie voel ik me thuis, bij wie hoor ik eigenlijk, bij welke persoon kan ik de beste hulp vinden. Járen deed ik erover: ik ging als vanzelfsprekend met vrienden om die dezelfde achtergrond hadden, maar zo gek, vaak voelde ik me er niet thuis, als ik ziek was ging ik  naar de beste arts, maar hij keek alleen maar naar mijn lichamelijke klacht en zag niet hoe ik me eigenlijk voelde, waardoor ik eigenlijk niet beter werd,  ik richtte me in mijn werk op belangrijke personen , en liet me toen door mijn eigen ambitie gedreven, voor hun kar spannen…  Zo moets ik jaren geleden blijkbaar ernstig ziek  worden om me te realiseren dat ik achter de verkeerde principes aanholde.  En nog kan ik worstelen met die oude parameters in mijn hoofd: waar hoor ik bij, of word ik geacht bij te horen, waar wil ik graag bij horen… En nog kan ik  me wel  verliezen in mijn oude ambitie groot en belangrijk te willen zijn, of me door mijn  “weledelgeleerde” doctorandushoofd laten meeslepen en een discussie pertinent willen winnen. Kouder en kouder word ik dan en al win ik de discussie, mijn hart bevriest als was ik de ijskonining met de ijssplinter in haar hart.  En realiseer ik me “bibberend” dat ik weer de verkeerde kant op holde. Allerlei kunst en vliegwerk moet er dan aan te pas komen om me te ontdooien, dansen, sporten ( mediteren helpt mij dan maar ten dele.. !), zeker in die koude sombere dagen van de afgelopen winter heb ik er een hels karwei aan om me van binnen weer te verwarmen.

Ik heb een oude buurvrouw van 85. Ik liep haar en haar hondje tegen t lijf toen ik mijn honden uitliet. Ze had een hippe spijkerbroek aan met rode stippen. Dat zie je niet vaak bij een oude dame en dat zei ik haar. Ze woont in een klein huisje tegenover ons. Ze heeft niet gestudeerd. Maar er is weinig wat ze niet heeft meegemaakt. Met mijn dochter van zes speelt ze verstoppertje. Je kan haar niets op de mouw spelden en ze is niet op haar mondje gevallen, al is ze inmiddels bijna 86.  Ze kan luisteren als de beste. Ze is gewoon, Corrie. Bij haar is het warm. Is alles ok. Mijn binnenste kan nog zo koud zijn, als ik bij haar een kopje koffie drink, ontdooit mijn hart en word ik weer warm. En dat heeft niets te maken met haar verwarming.  En als ik het dan dankzij Corrie weer warm heb, dan weet ik het weer: Warmte is de enige richtingwijzer

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen