titia twitter

Deze site/blog is ontstaan uit mijn eigen ervaringen en inzichten. Het gaat over hoe borstkanker voor mij een wake up call is geweest. Het is 20 jaar geleden dat ik deze ziekte, op jonge leeftijd kreeg, en ik heb in de tussentijd veel over mezelf geleerd. Steeds meer en vaker merkte ik dat mijn inzichten ook andere vrouwen die met de ziekte geconfronteerd inspireerden. Sterker nog, dat er vaak veel herkenning was. En dat is de reden dat ik deze blog/site heb opgericht. Zodat mijn verhaal veel meer vrouwen kan inspireren.

Hoezo pluk de appel ?

Eén van de opleidingen die ik heb gevolgd op zoek naar mezelf en mijn eigen krachten was familie opstellingen en systemisch werk. Daardoor worden patronen uit je eigen familie verleden zichtbaar. En hoe die invloed hebben op je eigen leven. Ik ontdekte dat ik door drijfveren werd gestuurd die niet gezond voor me waren, laat staan dat ze me gelukkig maakten. Mijn hoofd regeerde, ambities, hoge verwachtingen, de top van de wereld, daar moest ik bijhoren. Zo zocht altijd maar erkenning van de buitenwereld, was een echte pleaser.

Als kind was ik altijd meer een jongetje, stoer, dat ondertussen heel goed de omgeving aanvoelde. Op mij kon je rekenen, op mij kon je leunen. Boeken over riddens waren favoriet, Tonke Dragt, de brief voor de koning, De serie Floris heb ik op alle fronten nagespeeld en doorleefd, ik wás zelf Floris..https://www.youtube.com/watch?v=eIir3kYt9no ik kan nog helemaal blij worden het muziekje alleen al. Naast ridderverhalen waren het boeken over tovenaars en heksen die me in hun fantasiewereld meesleepten en vervoerden.

Terwijl ik Kunstgeschiedenis had gestudeerd, wilde ik beslist de bedrijfswereld in. Ik wilde altijd maar hogerop, werkte keihard, en was diepgefrustreerd omdat ik uiteindelijk niet de erkenning kreeg die ik zocht. Altijd eerst gericht op de buitenwereld, tot ik 9 jaar na mijn ziekte, in een aurareading te horen kreeg dat ik nooit de erkenning zou krijgen die ik zocht, al rende ik nog zo hard. En toen viel het kwartje. Ik stopte met werken. Ik wilde iets gaan doen waar mijn hart naar uitging. En bleek helemaal niet te weten wat dat was.. Ik wist niet wat ik zelf fijn vond, waar ik van genoot! En zo begon een lange tocht om mezelf terug te vinden.

Een essentiele ontdekking was wel het patroon dat ik me schuldig voelde als ik eerst aan mezelf dacht. Dat ik me veel veiliger, en beter voelde als ik eerst aan anderen dacht, voor anderen zorgde, sterk was voor anderen, en me niet liet kennen.. ( En dan diep gefrustreerd was als ze me daar niet voor erkenden).

Ik ontdekte dat dit een patroon is waar heel veel vrouwen last van hebben. Ik zag een sterke parallel in het eeuwenoude verhaal van Adam en Eva. Waarin Eva( of het vrouwelijke in de mens) de schuld krijgt van Adam, als ze betrapt worden door God dat ze van de appel gesnoept hebben. Door dit verhaal is eeuwenlang de vrouw als schuldige aangewezen, komt de man er in feite mee weg door de schuld aan de vrouw te geven. Trekken veel vrouwen als vanzelf eerder de schuld naar zich toe, en gedragen we ons nog vaak alsof we eerst iets goed te maken hebben voor wij aan de beurt zijn, voor wij mogen genieten.En daarmee verstoppen we onze krachten.

Nou, die tijd is voorbij. Deze overtuigingen, oude spelregels zijn voorbij. We zijn helemaal niet schuldig. Sterker nog, het vrouwelijke, sensitieve in de mens heeft ervoor gezorgd dat we bewustere wezens zijn geworden. Van onbewuste dieren, naar wezens die zich realiseren wie ze zijn en hebben moeten leren dat we dan ook verantwoordelijkheid hebben. Als er van iets zo nadrukkelijk wordt gezegd dat het niet mag…zeg nou zelf, dan weet je toch dat het eigenlijk juist wel gebeurt.. en dat dat dan ook eigenlijk gewoon de bedoeling was. Er werd ons verboden de appel te plukken, anders zouden we worden zoals god… Zou dat niet gewoon ook de bedoeling zijn geweest..?

Vrij en vol vertrouwen je verlangen weer voelen. En dan weten dat je een godin/god bent.. en je leven kan creeren zoals je wil..Ik heb leren ontdekken waar mijn hart naar uitgaat, en plukte de appel. Daardoor ben ik een heel andere kant op gegaan. Ontdekte dat ik hooggevoelig ben, dat ik van sc schrijven houd, van zingen, en van de natuur en van paarden. Dat ik het liefst spelenderwijs door het leven ga. Dat ik veel ideeen heb, die ik graag met anderen deel. Inmiddels ben ik aurareader, geef ik workshops en schrijf ik dus. En merk steeds meer dat ik gedragen word door iets dat groter is dan ikzelf. Dat er dingen vanzelf gaan, waar ik vroeger altijd als een gek voor was gaan rennen, en werken.Dat er oplossingen komen uit een hoek waar ik ze niet had gezocht. Dat ik er echt wonderen bestaan.Ik heb de meest simpele concrete voorbeelden daarvan meegemaakt.

Daarom deze blog. Als een soort doorgeeftlijk en richtingwijzer om je krachten weer terug te vinden. En ik hoop vele medestandsters te vinden om uit dit eeuwenoude patroon te stappen, om de appel juist wél weer te plukken, onze verantwoordelijkheid weer op ons te nemen, de vrouwelijke krachten en wijsheid weer in ere te herstellen, en de godin in ons wakker te maken. Kortom ons eigen paradijs weer gaan creeren. Want daar begint de betere wereld mee.

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

1 gedachte over “”

  1. Titia, wat fantastisch dat dit zo mooi vormgegeven blog ontstond.. en ja.. herkenning. Natuurlijk. Ook de herkenning dat die oude tijden voorbij zijn. Omdat ze ons niet gelukkig maken en de mensen om ons heen ook niet. Juist door uit het patroon te stappen, doen we wat veel manlijke medemensen nodig hebben om het verschil aangereikt te krijgen. Zodat ze wel moeten veranderen en wellicht ontdekken dat ons ànders, het ongewoon, of zo angstig makend, nog niet verkeerd is…
    Ach, we gaan allemaal onze eigen weg, uitgenodigd door wat er aan goede en ook aan eerst door ons ongewenste gebeurtenissen op ons pad komen. Het leren léven, is een wonderlijke weg..
    Kan ik je boek al bestellen??
    liefs, iRene

Een reactie plaatsen