Alle sprookjes hebben dit met elkaar gemeen, dat zij zich bezighouden met het verlangen en niet met de vervulling. – Godfried Bomans

Ruim twee weken geleden deed ik mee aan de workshop van Lucie Klaassen en Zasja Heijligers. Thema was,Vrijheid in expressie, hoe congruent ben jij?

Op de fijne plek met weids uitzicht in Kootwijkerbroek werden we door Zasja met ludieke methodes uitgedaagd om  te voelen, waar te nemen, te dansen, helemaal eerlijk te reageren op anderen en onze stem vrij te laten klinken. Binnen de kortste keren werden alle barrières van goede manieren en schaamte overboord gegooid en hupsten we als vrolijke vrije wezens door te ruimte.   lucie klaassen workshop hupsen in de ruimte

Door de ramen konden we, een verdieping lager, een paar paarden zien staan in hun paddocks, geheel onverstoorbaar.

Toen het tijd was om buiten Seni, één van de paarden van Lucie te ontmoeten en er een vrijwilliger werd gevraagd, was ik de gelukkige die deze kans kreeg( hm, greep eerlijker gezegd !!).

Nog maar net onder het touwtje doorgekropen om in de ruimte van Seni te komen, voelde ik de bekende spanning van het “optreden”,” te moeten performen”,  in mijn lijf, en dat terwijl ik me net daarvoor nog zo vrij en onbevangen had gevoeld! Wat was ik van plan, wat wilde ik eigenlijk?… Was ik me er echt van bewust? Ik keek naar de bomen een eindje verderop, ze ruisten me bemoedigend toe. En heel rustig, stap voor stap, zoals ik nog niet lang geleden geleerd had bewust mijn aarding te versterken, liep ik richting Seni. Aan de andere kant van hem, in een weiland, werd er ineens wild gegaloppeerd. Seni en wij werden allemaal afgeleid door dit onstuimige oer gedrag. Maar even later stapte ik weer verder tot ik bijna naast Seni stond. In mijn hoofd draaiden de spelregels van “de stappen van contact maken met een paard”  En dus, de laatste stap, stak ik mijn hand uit om zijn hals aan te raken.  Seni draaide zich om, liep van me weg.

PFF. daar stond ik. Afgewezen…  Ik bleef nog even dralen in de ruimte, keek naar de billen van het paard – dat was wat ie me liet zien, en liep toen maar weg,onder de afrastering door, naar de anderen toe.  In tranen deelde ik aan mijn mede deelnemers het pijnlijke gevoel, het verdriet van afwijzing, dat sterke verlangen naar eenheid en verbinding dat ik koester, zo mijn best daarvoor doe, maar dan word afgewezen.  Toen ik een tweede poging ondernam, nu met tips van Lucie om meer te aarden, mijn ruimte in te nemen, merkte ik dat ik een soort weerstand voelde. Mijn best doen, moeite doen… nee, ik deed het niet meer. Ze gaf een nieuwe insteek-  ik werd me bewust van angst die ik nog heb voor een schop – en toen liep ik met enkel de vraag of hij me wilde ontmoeten wederom richting Seni. Toen ik twee passen van hem vandaan was, draaide hij zich iets naar me toe. Ik bleef staan en ging bewuster voelen. Voelde warmte.  Voelde de verbinding tussen ons.  Het was genoeg zo, ik hoefde niet meer het “verplichte”aanraken.  En liep -de ring- het afgezette gebied uit naar het groepje medecursisten.  Alle spanning van iets te moeten verdween uit mijn lijf. Zonder dat ik het door had stond Seni toen ineens pal achter me, met alleen het afrasteringstouwtje tussen ons in.Lucie klaassen Seni achter me

Nu, een paar dagen later realiseer ik me dat de verbinding met Seni er al zelfs was op het moment dat ik onder het touwtje was doorgekropen( -voor de paardenkenners: hij likte en smakte, maar dat registreerde ik toen niet bewust). Ik had helemaal geen moeite voor hoeven te doen, al die stappen in mijn hoofd waren niet nodig.  Ik kreeg  net een foto van Lucie, waarop staat hoe hij me nakijkt op het moment dat ik teleurgesteld wegloop- in de overtuiging dat hij me afwijst…Tita met Seni die me nakijkt..

De afgelopen dagen bracht de sessie me steeds meer inzicht. Het lijkt een afronding te zijn van het afgelopen jaar, dat een soort queeste voor mij is geweest. Terwijl ik begon aan de behandelingen voor een teruggekomen borstkanker, kreeg ik tegelijkertijd inzicht na inzicht en leek het of ik in een intensieve afkick fase terecht was gekomen.

De sessie met Seni maakte me bewust van die transformatie, liet me aan één kant weer mijn dwingende ego voelen, opgebouwd door een oud trauma dat me er jarenlang toe aanzette mijn grenzen voorbij te rennen, anderen te pleasen om een liefde te krijgen die ik mezelf niet kon geven: het verlangen naar verbinding, de angst voor, en het drama van afgewezen voelen, de eenzaamheid, maar nu ook het bevrijdende gevoel dat het een drogreden is. De wortels van mijn trauma heb ik gevoeld, het is voorbij, ik hoef niet meer best te doen om verbinding te krijgen, ik kan niet echt afgewezen worden, alleen liet Seni nog even dat oude verhaal zien.  Het is echt voorbij. Wat een rust.

Later die dag leek deze boodschap alleen nog maar benadrukt te worden..

Na een heerlijke lunch, zaten we rondom Zasja en haar gitaar. Al zingend voelden we de verbinding waar we ‘s ochtends bewust van geworden waren nog sterker worden. We werden diep in onze ziel geraakt toen Zasja al  improviserend onze persoonlijke woorden van kwetsbaarheid tot een lied componeerde.

Na deze hartverwarmende ervaring nam Lucie ons mee naar buiten om haar andere paard Beer te ontmoeten. Daar waar Seni wat naar binnen gekeerd is, bleek Beer een veel extraverter type die ons meteen alert observeerde. Het was meteen voelbaar dat we zónder opdracht bij hem gingen staan. Ontspannen begon hij ons om de beurt te begroeten. Op het moment dat mijn hart opsprong van een vrolijk tafereel in de verte, waar een hond samen met twee paarden door een weiland rende, kwam hij ook bij mij staan.

In balans met paarden

Het meest was hij toch geïnteresseerd in Zasja en haar gitaar.  Daar leek hij wel te willen inklimmen. Maar toen we als groep een opdracht kregen hem zover te krijgen ons te volgen,  liep hij weg. Weer was ik me bewust van de spanning iets te moeten. We besloten helemaal niks te hoeven, maar ons net geleerde lied “I am the light of my soul..”te gaan zingen in een hoek van de paardenbak. En nogal wiedes.. binnen de kortste keren stond Beer bij ons.

Dank Lucie en Zasja en alle anderen voor deze bijzondere dag

(ps. de mooie foto’s zijn van Christa Balk)

Op de weg door het leven kunnen wij moeilijke situaties tegenkomen, die en bedreiging zijn voor de zekerheid die wij om ons heen hebben gebouwd. In deze situaties wordt alles wat onze innerlijke wereld betreft op de helling gezet, als bij een examen, waar het er op aan komt vast te stellen of dat, wat we geleerd hebben, ook werkelijk een verworvenheid van de geest is.

Op deze momenten komt er altijd onwillekeurig een besluit in ons op, of liever dat wordt ons aangereikt. en hoe meer we de pijn van ons hart voelen, hoe moeilijker lijkt dat besluit te zijn. Het is de pijn die we ervaren als we het niet begrijpen en niet kunnen accepteren dat we iets los moeten laten, hetgeen iets is dat bij iedere keuze hoort.

Op zulke momenten voelen we ons alleen, want we zijn ons bewust dat dat wijzelf daadwerkelijk de hoofdrolspeler van ons leven zijn, in de rol die op dat moment voor de hand ligt.

Hoe vaak doet de druk die dat gevoel van eenzaamheid met zich mee brengt, in ons de angst niet naar boven komen dat we het niet zullen redden, of dat we het verkeerde doen? En hoe gemakkelijk lijkt het dan om te vluchten, we storten ons in de duizenden beslommeringen van het dagelijks leven, in de chaotische stroom, die ons voor even afleidt met zijn drukte en lawaai, maar die ons tegelijk verhindert om te luisteren naar wat we doen met onze pijn en verdriet.

Maar daarmee spelen we oneerlijk spel. We laten toe dat ons verstand ons hart wat wijsmaakt, dat het ons in gewoonten laat terugvallen, die in werkelijkheid nutteloos zijn, dat we behoeften voelen, die we niet echt hoeven te vervullen, kortom laag op laag van allemaal woorden, verdraaide gedachten en valse gevoelens. En daardoor zijn we niet meer in staat naar de stem van ons hart te luisteren, die zachte stem die we alleen in de stilte kunnen horen, en die het antwoord weet.

Zij kan ons vertellen van moed, kracht en de vaardigheden om de hindernissen van de woestijn te overwinnen. En ook van de mogelijkheid om met onszelf in het reine te komen,. Want daaruit bestaat de reis die we aan het maken zijn, en de eenzaamheid waar we zo bang voor zijn, is een drogbeeld van het verstand.

Ik heb lang gezworven om jou te zoeken.
Ik liep langs eindeloze wegen
in de hoop je te zien.
Maar iedere keer brak een draad,
die mijn hart aan het jouwe gebonden hield.
Totdat plotseling de tranen
de sluier voor mijn ogen wegspoelden
en ik begreep dat je in de buurt was,
dat je altijd binnen in me bent geweest,
me het meest nabij en het meest geliefd.
Maar ik zocht je in de verte

( uit het Elfenorakel)

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen