De rijksappel… en de eenhoorn.. en 11 januari 2013

De rijksappel. Een appel met daarop een godin die de overwinning symboliseert. Hoe  mooi kan een symbool zijn. Dat de godin later door een kruis werd vervangen, omdat het Christendom zijn intrede deed, heeft het symbool van de rijksappel als wereldsymbool voor de macht alleen maar versterkt.Rijksappel

Symbolen, metaforen, ik heb altijd veel met ze gehad en zie ook altijd overal een tweede betekenis in. Dat helpt een boel met het lezen van aura’s, en het geven van betekenis aan situaties. Ik kan ook reuze goed situaties en gevoelens bij anderen aanvoelen, de zogenaamde hooggevoeligheid. Die helpt ook zo goed in het pleasen. Me richten naar wat anderen van me willen, daar de helper voor zijn. Mensen die zich dominant gedragen, “hard boe roepen”, daar schrik ik van, laat staan dat ze meer doen dan dat. Echt voor mezelf opkomen, hm, lastig…Dromen van hoe ik het zou willen, ja, dat kan ik goed… maar de werkelijkheid… oei lastig, omdat ik dan zo gauw weer in het pleasen verval. Voor een ander zorgen, in de hoop dat ze mij dan aardig zullen vinden, zullen doen wat ik fijn vind.  En zo rot, dat doen ze dan vaak juist niet, waar ik reuze gefrustreerd van word. Maar, eh, gewoon zeggen wat ik graag wil, iedere keer weer. Pff, zo lastig, omdat het dan zou kunnen zijn daar niet aan voldoen, ik ze daarmee kwets, of dat ze erdoor geïrriteerd zijn, ik me daar verantwoordelijk voor voel.

Dit patroon doorbreken, makkelijker gezegd dan gedaan, ben er al jaaaren mee bezig.

Als een ware wolkenridder droomde ik van een wit paard, om daarmee de wereld te redden, totdat ik viel voor een levensecht stoer, Spaans paard. ..de verhalen in mijn blog het afgelopen jaar gingen er bijna allemaal over..De lessen die ik leerde van deze confronterende, dominante viervoeter. Die zich precies zo gedroeg als iemand waar ik me niet tegen op gewassen voel. Eigenlijk was hij gewoon een puber, die grenzen nodig had. Maar omdat ik zo graag wilde dat hij van me hield, liet ik hem over me heen lopen, met gevaarlijke consequenties…

Maar eigenlijk is hij een eenhoorn. In de uitleg van de eenhoorn staat dat het een woest dier is die zijn hoofd te rusten legt in de schoot van een maagd( lekker christelijk uitgelegd). Je zou ook kunnen zeggen dat een eenhoorn zich aan je zij voegt als je je meest kwetsbare stuk, het ongerepte deel van jezelf, je gevoeligheid volgt en daar voor gaat staan.

Begin december kreeg ik bijna weer een schop van een woedende Jugueton. Ik voelde me bibberig want moest een lastig gesprek in, waarin ik voor mezelf moest opkomen, en zag op tegen de reactie. Net daarvoor wilde ik hem nog even zijn deken aandoen. Géén goed plan! Om hem te vragen waarom hij toen weer zo gevaarlijk deed, vroeg ik Janna Huis(www.Hestaveda.nl) die paarden een stem kan geven, met hem te praten. Met rode wangen moet ik bekennen, dat ik zijn verhaal eigenlijk al kende. Dit vertelde hij Janna: ..” ..Praktische zaken, die blijven moeilijk. Waarom? Omdat ik wil dat je gaat staan. Het kleine zachte is ook een masker voor al je kracht. Punt!, zegt hij daar achteraan. Waarom ben jij bij haar? : om haar dat te leren. Maar ik zal niet soepel zijn. Ik ga tot aan het naadje!. ( Hij voelt nog steeds hardstikke boos) ik vraag hem waarom hij zo boos is? Omdat het mijn missie is, en het wordt tijd. .. En waarom geen zachtzinnige aanpak? Hij antwoordt: omdat ik niet zo werk, Mannelijke kracht heb je nodig!.. Ga staan voor wat je het diepst van binnen voelt en wilt doen. ook als dat boos zijn is… Een beetje goed voelen is niet genoeg, zegt hij streng, En niet niet opgeven!”

Aan het einde van afgelopen jaar samen, begon ik eindelijk de basis met hem te leggen. Op de simpele druk van een touwtje leert hij te reageren, zonder meteen de strijd met me aan te gaan. Of zonder dat ik zelf de strijd aan ga, iets wat ik blijkbaar vaak deed. En, grenzen aan geven, niet te wijken, zelfs niet met mijn hoofd opzij. Aan mij om dat simpele werk te leren, iets wat ik niet in mijn systeem had zitten. Strijd aangaan, dat kon ik goed, Grenzen aangeven, hm. Liggen daar niet de wortels van vertrouwen? Basisvertrouwen, een stevig geworteld bestaan, een goed geaard bestaan?  Ik was er eigenlijk al jaren mee bezig. Maar iedere keer bleef dat mijn kwetsbare punt. Het lijkt nu eindelijk in de wortels te zijn aangepakt. Ik volgde een therapie om oude trauma’s te verwerken, erop gericht om het basisvertrouwen te herstellen: met behulp van paarden én Emdr. Er is een soort rust over me gekomen, die ik eigenlijk voorheen alleen maar kon vinden als ik niet aan het werk was, of me “verstopte”voor de wereld. En dus geremd was om onbevangen te doen wat ik wilde doen.

Gaan staan, dat zei Jugueton. In een geleide meditatie eind 2011 kreeg ik dat ook al van een Gandalf-achtige figuur te horen. Ik voelde er toen doodsangsten bij. Wat betekende het? Hoe moest ik “gaan staan” vorm geven? Meer workshops, meer doen? Wat bedoelde mijn witte paard, mijn zo krachtige eenhoorn?

Op 11 januari van dit jaar bleken de sterren zo te staan dat je wensen nog eerder vervuld zouden worden,een stellum heette deze constellatie. Eindelijk in mijn kracht staan, dat was mijn wens.

Nou, ik heb het geweten.Precies die dag, 11 januari, bracht ik mijn doodzieke man naar het AMC, en bleek hij, terwijl hij de dagen daarvoor steeds zieker werd van wat eerst een zware griep werd genoemd, in acuut levensgevaar vanwege een necrotiserende fasciitis. Binnen een paar uur lag hij 6 uur lang op de OK en streden de chirurgen tegen die agressieve streptokok die zijn bindweefsel aantastte.

Inmiddels zijn we ruim twee weken en 8 operaties verder. Op dit moment wordt hij voor de 9de keer geopereerd. Hij is gelukkig buiten levensgevaar, maar zal nog een aantal keer geopereerd moeten om zijn zo veelvuldig ingesneden huid te herstellen. Hij is een sportman en heeft een beresterk lichaam, gelukkig.

In mijn kracht staan, dat heb ik nou wel knetter intens geleerd. Samen met mijn twee top dochters. Scherp aan de wind zeilen. Alleen die mensen dicht mij me laten waar ik me goed bij voel en die me energie geven. Geen haarbreed wijken voor iets wat ook maar een splinter niet goed voelt, alleen goede energie toelaten en alles wat daar niet bij hoort wegsturen. Open en eerlijk, anders kon het niet. Ik ben botter geworden, doe niet aan compromissen, maar voel ook een enorme kracht door me heen stromen. Dat er zoveel liefde is dat je ook wonderen tot stand kan brengen. Hoe intens eng het ook was, die liefde is zo krachtig aanwezig, geeft ons vleugels en strijdlust. Hoeveel je aan kan als je samenwerkt, samen bent met mensen waar je je goed bij voelt.  Wat per moment kan verschillen. Maar ik ben iedere keer weer verbaasd dat precies hetgeen ik, we nodig hebben, er ineens is.  Het is duidelijk hoeveel liefde mijn man om zich heen heeft verzameld. Vrienden die naast mij, naast ons stonden en staan in de spannendste momenten. Maar ook collega’s uit het zelf opgerichte bedrijf ,waar hij inmiddels een paar maanden weg is, die zo intens meeleefden, reiki stuurden, mooie intenties stuurden. Hoe er zelfs vanuit Australie tot in Mexico  tot heel dicht bij met zoveel liefde aan hem en ons werd gedacht. . .

Mijn dochter kwam gisteren terug van de verfilming van Les Miserables. Ik herinner me nog hoe mijn man geraakt werd door het volgende lied http://www.youtube.com/watch?v=FmaTNf4YhEs.

Ik voel ineens de diepere laag van het lied. We zijn nu niet meer aan het strijden voor een letterlijke vrijheid, maar een andere vrijheid. Vrijheid van onze ziel, van het hart. Los van conventies en opvoeding, van moeten presteren, aan verwachtingen voldoen- of ze nou van onszelf zijn of van anderen.  In de paardenkaarten van Linda Kohanov trok ik precies de kaart die zo van toepassing is bij hetgeen ik voel:  “Bijna alles wat we denken en doen ontstaat oorspronkelijk met een bedoeling, het staat ons toe te overleven, erbij te horen, in levensonderhoud te voorzien, een gezin te stichten.Maar op een zeker punt overleven sommige van onze dierbaarste gedachten en gedragingen hun eigen nut en worden ze zonder meer parasitair, lekt energie weg.. Echte  vernieuwing is het alchemistisch herinrichten van al wat geoogst was en verwerkt..de dood van een oude bestaanswijze die iets groters genereert door vertrouwen en overgave…En ten lange leste gaat het niet om blij en heel te zijn omdat de dingen precies zo uitkwamen als we wensten. Het gaat erom heel te zijn ongeacht wat er gebeurt..”

Linda Kohanov eindigt deze uitleg met de woorden: ‘Soms kan ik het niet helpen om te denken dat paarden ons uit de tuin van Eden hebben gevolgd, onze velden hebben bewerkt en in onze oorlogen hebben gevochten, enkel om ons te helpen herinneren aan de belofte van vrijheid !”

Een van de vrienden van mijn man zei: alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt heeft je voorbereid op hetgeen je nu op je pad krijgt.

Ik kan niet anders dan mijn eenhoorn Jugueton bedanken voor zijn knetterharde lessen van afgelopen jaar, waardoor ik deze heftige dagen zo goed heb aangekund en aan kan, en me realiseer hoeveel liefde er beschikbaar is om je te laten dragen als dat nodig is.

Al rijd ik deze dagen niet op hem en wordt hij liefdevol getraind door Astrid van de Ploeg en Theresa van Dijk in dn Beemster, het idee alleen al dat ik over een tijd weer op hem kan rijden, geeft me reuzekracht. Ik kan de rijksappel dragen, dankzij  mijn eenhoorn!

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

3 gedachten over “De rijksappel… en de eenhoorn.. en 11 januari 2013”

Een reactie plaatsen