Lessen van mijn paard… Magie..ofwel hoe word ik een Dude?

Het klinkt nog reuze onwennig,mijn paard..Jugueton,mijn paard.. of ben ik van hem? ik weet het niet..ben benieuwd of ik er ooit achter kom.

Al is ie officieel ruim een week helemaal echt van mij- hij staat nog in Friesland en komt pas over een week dicht bij mijn huis wonen- zijn lessen begonnen al meteen bij ons eerste contact. Is het daarom dat ik voor hem viel? Rationeel kan ik het helemaal niet beantwoorden, het was ook geen rationeel proces, daar vertelde ik al eerder over.  Maar dat ik over die lessen ga schrijven,  is volgens mij wat onder andere de bedoeling was van onze ontmoeting. Mijn ervaringen horen bij de lessen die we deze tijd allemaal leren: eenheid met de natuur, de verbinding met onze natuur herstellen, daar weer op vertrouwen. Hij koos mij blijkbaar uit als zijn leerling, dus, leren doe ik, schrijven zal ik..

Voor dit verhaal is ook belangrijk, dat ik afgelopen weekend een Live your heart Life Event volgde bij Blanca Vergara(voer voor een ander verhaal). Maar in ieder geval, deden we daar een geleide meditatie, waar je begeleider  naar je toekwam met een bericht. En, daar kwam Merlijn/of ook wel Gandalf/ of Dumbledore? ga staan, was wat hij me zei..

Gisteren reed ik met mijn jongste dochter langs de man waar ik eerst wat lessen had genomen, op Lusitano’s. Om daar te vertellen dat ik gevallen was voor een Andalusier. André is een “Coole Gast”, heel rustig, een soort Dude, als je begrijpt wat ik bedoel. En dat merk je ook als je bij hem op zijn paarden rijdt. Die voelen zich ook echt veilig bij hem, willen het liefst bij hem in de buurt zijn, hij straalt een soort natuurlijke autoriteit uit. Heerlijk, dacht ik in het begin, daar kan ik helemaal op leunen in mijn paardenproces. Maar na er een paar keer geweest te zijn knaagde er ook iets: ik realiseerde me dat ik niet op hem wilde leunen, maar, zélf, de Dude in mij wilde wakker maken.

En toen keek Jugueton mij via de laptop aan met zijn charmante verschijning, en daar ging ik… Dat vertelde ik André gisteren. Waarop hij mij, met zeer goede bedoelingen, vertelde dat er nu geen weg terug meer was.. en dat ik vooral niet meteen teveel moest gaan eisen, waarop een verhaal kwam van een paard van hem waar het na 2 jaar goed mis was gegaan.. Maar, hij zou zeker een keer komen kijken bij me…

FFFt, daar ging mijn zelfvertrouwen..

Vandaag, een dag later, had ik bedacht dat het goed zou zijn om Jugueton in Friesland op te zoeken. Hij is net gecastreerd, nog aan het herstellen, dus nog niet berijdbaar, maar ik vond dat een goede nieuwe eigenaar toch wel haar paard even moest gaan bezoeken. Tjee, en daar begonnen de bibbers. Met het ingezakte zelfvertrouwen en terwijl er iets in mij eigenlijk liever thuis wilde blijven, om rust te hebben, achterstallige administratie weg te werken. Maar toch dat plichtsgevoel..

Gelukkig heb ik ook thuis eigenlijk wel een Dude van een man(soms dan..), die de stress bij me doorhad, en doodleuk adviseerde om gewoon even niet te gaan. Daar werd ik rustig van. Belde John, de oud-eigenaar van Jugueton om te overleggen wat goed was om te doen..(!?), waarna hij me toch zei dat t wel goed was om mijn “voelen”bij paarden met techniek te ondersteunen, wat hij graag wilde doen. Ok, dus reed ik in 1,5 uur toch de rit naar Friesland.

Eenmaal in Friesland stond John me inderdaad op te wachten, en begeleidde me naar de stal. Ik borstelde Jugueton, die nog wat kribbig was bij het aanraken van zijn achterbenen. En John verdween-om met zijn kinderen te lunchen (even niet goed afgestemd ?..). Gelukkig waren er nog 2 jonge vrouwelijke medewerkers, zodat ik hen kon vragen “even”mee te gaan toen ik aan het longeren wilde beginnen.

Want longeren is wat ze daar gewend zijn. Ik niet… Wat mijn nieuwe, jonge vriend natuurlijk meteen doorhad. Na één rondje draven was hij er wel klaar mee, liep op me af, “mijn persoonlijke ruimte”in, zich wel weer liet wegsturen, had er na een ander rondje draven weer geen zin in. Hij haalde op mijn onhandige bewegingen een paar bokkesprongen uit..( vast te hard voor net na een operatie..) Ik kreeg ‘m wel weer rustig maar, dat ie nou soepeltjes op mijn wenken liep…Na 10 minuten vond ik het welletjes, waren we geloof ik alletwee opgelucht dat hij weer naar de stal kon.

Ik had toch ook eigenlijk al eerder gehoord en gemerkt dat hij longeren saai vond…Hield ík er eigenlijk van? John kwam natuurlijk net toen ik weer weg moest om op tijd bij school te staan. Volgende keer, als ik ‘m ophaal, dan zou hij met me oefenen, spraken we af. Jugueton en ik moesten mekaar beter leren begrijpen. Ja, dat moest het zijn..

Onderweg deelde ik mijn niet zo overtuigende ervaringen met Sanny van Essen, mijn paardenspiegelende vriendin. Hm, waarom lieten ze je eigenlijk longeren, wat niet je ding is?.. Zette mij aan het denken.

Eenmaal thuisgekomen, pakte ik toch even Christiane Beerlandt haar boek: Als de dieren spreken konden.. Bij paard vielen uit de volbeschreven bladzijden deze woorden mij in het oog:”ervaar die wonderlijke magie in jezelf, die magische krachten, en benut ze in positieve zin. Laat je niet begeesteren door iemand anders en blijf zelf trouw binnen jouw domein. Vergeet niet dit machtige domein vol geestelijk-mystieke verrassingen in jezelf te gaan verkennen en deze krachten op nuttige wijze voor het leven in te zetten…Fixeer je op jezelf, wéét-net als Paard- dat er magische krachten in je huizen en zet ze in, geloof in al die dimensionele krachten, doe er iets mee. Macht over jezelf, geen macht over een ander, noch in de ban van anderen…Alleen jij hebt verantwoordelijkheid voor jezelf op te nemen, Verschuil je niet achter een ander, een hand die je zou moeten leiden..”

Wat was mijn eerste gevoel geweest vandaag, van wie moest ik iets? De oude pleaser weer? het goed willen doen? ( en hoeveel adviezen vroeg en kreeg ik ondertussen?)

Wat betekent Jugueton ook alweer? .. speelsheid, was ik effe vergeten. Je begrijpt, ik ga uitzoeken waar we allebei plezier in hebben.. !

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen