Passie..en het loslaten van de rest

Het duurde even voor ik weer kon schrijven. Er gebeurde de afgelopen tijd zoveel, dat ik eigenlijk niet wist waar ik moest beginnen. Maar ondertussen begreep ik waar: bij Passie.

Het laatste jaar werd die steeds meer aangewakkerd. Door paarden. Paarden waar ik over droomde, paarden waar ik op reed, paarden waar ik mee werkte, en mensen die ik dankzij paarden tegenkwam. En zo gebeurde het, dat ik, niet zo lang geleden, ineens de ruimte had, om voor het eerst in mijn leven, een paard voor mezelf te kunnen gaan uitzoeken. Dacht ik. En ook, dat ik daar eens een jaartje voor zou gaan uittrekken, dacht ik.

Nu, 2 maanden na dat moment, weet ik wel beter.  Ik ben zelf uitgezocht. Ik had het kunnen weten, toen ik, opgezweept door het muziekje van Pirates of the Carribean, een fotootje op internet zag. Heb zelfs nog even tegengestribbeld, want waarom zou ik, onervaren met jonge paarden, nou in zee willen gaan met een jonge, nog maar net ingereden hengst van 4? Die me bij de eerste ontmoeting totaal niet zag staan, sterker nog, er was geen verbinding mee te krijgen. Maar, er was geen houden aan, geen weg meer terug. Vanaf het moment dat hij me vanaf dat plaatje op internet aankeek tot nu zijn ongeveer 4 weken verstreken. Over 3 weken staat hij pal schuin tegenover ons huis in een tópstal, waar als vanzelf een plek voor hem vrijkwam.

Wat het allemaal betekent, kan ik nog niet helemaal bevatten. Maar wat ik aan het leren ben, daar kan ik wel over vertellen: het heeft met geraakt worden te maken. Je passie weer voelen en je daar aan overgeven. En dan ook werkelijk. En dan merken dat ineens alles vanzelf gaat, dat je gedragen wordt. Dat je precies die mensen tegenkomt die je weer verder dragen en nog meer inspireren en stimuleren. Dat sommige mensen op cruciale momenten ineens juist niet mee mochten, omdat ze wellicht mijn eigen beslissingsproces zouden beïnvloeden. En dat dat nou net niet de bedoeling was.  Dat ik aan het leren ben helemaal op mezelf te vertrouwen. En dat ik die taaie, kleverige restjes van “het me richten naar wat anderen denken en vinden” echt kan loslaten. Dat moeten uit mijn systeem mag. En dat ik me alleen nog maar hoef te richten op wat mijn hart me zegt. Dat het vrolijk en licht mag en kan zijn, en stout en anders dan anders. Dat het over onvoorwaardelijkheid gaat.En verbondenheid.

Deze week is een bijzondere week, donderdag is het volle maan, vrijdag de 11 van de 11 van de 11de. Dag van be- vrijding, zei één van mijn inspiratoren. Ik voel het aan alle kanten. En hoop jullie ook !

Van één van de inspirerende mensen die ik de afgelopen 4 weken sprak kreeg ik dit gedicht opgestuurd:

“There is always a reason why a horse appears in a woman’s life. It is no accident when they come to us, if only in our dreams. If our hearts fill with longing thinking of them, they carry a potent message. Horses may enter our lifes for a short time or be present throughout. However they make a presence, their impact is permanent. Carrying us at crossroads, assisting us with burdens, empowering us with sensations of flight and freedom, they often catch us off guard with the possibility of new horizons and secret gates to our souls that need unlocking.”

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen