Senses..? …nonsense… ? Bij jezelf blijven…!

Een vriendin vertelde me over een congres waar ze was geweest, waar één van de hooggeleerde sprekers allerlei gevoels-ervaringen en -beschrijvingen van medesprekers als nonsense afdeed.. Nonsense..Hij had niet krachtiger kunnen duidelijk maken wat zich eigenlijk afspeelde.. een krachtmeting tussen voelen, de zintuigen, en het denken, de ratio. Wat een woord! Het zegt het zo helder: niet voelen, het ultieme weerwoord van ons denken, onze ratio tegen voelen, onze zintuigen…En het is krachtiger geworden, want het betekent inmiddels, niet zinnig, en uiteindelijk bedoelt een spreker ermee: kletskoek. Hoezo krachttaal ? !

Hoelang heeft dat woord het al voor het zeggen in ons bestaan? Wat doet het met ons en onze gevoelens, met hoe we met de waarnemingen van onze zintuigen omgaan?

Kijk maar eens of je de reactie van je lichaam op dat woord kan oproepen. Mijn lichaam is redelijk snel in zijn reactie, ik voel wat rillerig, alsof het krimpt,alsof het koud wordt.Ergens voel ik me afgewezen.

Maar blijft het daarbij?  Nou, volgens mij zijn emoties hét krachtmiddel van onderdrukte gevoelens, die zich niet meer láten onderdrukken.. En laat ons lichaam vaak niet ineens blessures, ziektes zien als we haar signalen als nonsense afdoen?

Hoe lastig is die innerlijke strijd, en hoe zeer verlangen we niet allemaal naar de harmonie tussen de informatie die al onze menselijke gaven ons te bieden hebben. Als je onszelf als kleine werelden op zich kan zien,  dan is de vergelijking redelijk eenvoudig: de aarde speelt op, net zoals onze emoties en soms lichamen dat doen, tegen teveel overheersing van de koude ratio, teveel constructie, te veel beheersing van “het vrouwelijke”, het natuurlijke, onze aarde.

Nou geloof ik ook niet dat het de bedoeling is dat het vrouwelijke en die emoties de overhand krijgen. Maar dat is nog iets anders dan ze de ruimte te geven . Omdat er een boel “oud zeer”uit moet. Bij ons mensen, net zo goed als bij de aarde.

Ze zijn best heftig, die emoties, en ik ben de eerste die weet en erkent hoe mijn hersens meteen de boel willen rationaliseren zodra ik iets voel, hoe mijn systeem tekeer gaat als emoties zich ineens aan mij opdringen, zeker dat oncontroleerbare ervan… Maar steeds beter realiseer ik me dat ze er zijn om me te helpen, als ik maar goed oplet wat ze me vertellen. Me waarschuwen, eraan herinneren dat ik voor een situatie sta die ik als kind niet aankon. Waar ik met toen maar heb aangepast, omdat het zo hoorde, of een deur heb dichtgedaan, omdat er iets teveel pijn deed.  Omdat ik toen geen andere manier wist. De omgeving me zo toen opvoedde, vormde.  Maar nu, komen diezelfde emoties me bevrijden van die conditionering van vroeger. Ik kan nu keuzes maken die bij mij passen.. En dát is me toch n bevrijding.. Ik blijf iedere keer weer verbaasd hoe ongelofelijk veel oude rugzakken, corsetten, overtuigingen me toch weer beinvloeden. En dan écht voelen wat ik zelf wil.. nog helemaal niet zo makkelijk !!

Vorige week was ik bij een oude vriend van vroeger, die coach is. Hoe ontspannend werkte het op mijn hele gestel, toen merkbaar was dat hij als man, zijn gevoel een even belangrijke plek bij hem heeft als zijn verstand. Sterker nog, hij spreekt vanuit zichzelf, zijn eigen gevoel.  Waardoor mijn héle systeem, lichaam, geest, gevoel, zich ontspande. Alsof het daardoor toestemming kreeg om er helemaal te zijn, zich niet in bochten hoefde te wringen om ergens aan te voldoen bijvoorbeeld.. Hij zei zelf: ik voel wat ik zeg..

Hij coacht ook moeilijk opvoedbare jongeren.. moeilijk opvoedbaar? Helemaal niet, vindt hij, stralend. Die kinderen spiegelen je echtheid.. en hebben niets met opgelegde overtuigingen.  Als je maar bij jezelf  blijft.. contact met jezelf houdt..

De wereld wordt echt beter met zulke coaches !!

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen