Tornadohoofd..?…Koel in de kop en volg je impulsen

De afgelopen week had ik weer eens last van het alom gevreesde spook:onzekerheid. Pluk ik zelf wel de appel? Doe ik nou echt wat mijn ziel me ingeeft?  Hum nee, een vriendin zei t me al, en helaas, ik weet t zelf ook, de laatste tijd zit ik mezelf in de weg, remt mijn geconditioneerde egootje me af. Ik heb plannen hier, ideeen daar, maar er gebeurt niks. Of sterker nog, ik heb het idee dat ik heel hard moet gaan werken om t tot stand te brengen, maar voel daaronder een grote weerstand tegen dat hele harde werken. Nou ben ik zelf notabene coach, dan weet je de stappen wel, maar, dáár juist ligt ‘m nou de crux. Mijn hoofd, mijn weldenkende, oh zo snel wetende, associerende, inziende, allesdoorhebbende hoofd.. dat wéét t zo goed.. maar kán er geen bál van! Dát houdt de boel tegen. Het kijkt naar hoe andere mensen het doen, vergelijkt, voelt zich minder of  beter, gaat mij ineens vragen wat ik nou eigenlijk bijdraag, wil graag controle hebben, over hoe het gaat worden, wát precies de consequenties zullen zijn, wanneer ik nou eindelijk eens géld ga verdienen, heeft t gevoel dat t als enige voor mijn welzijn kan zorgen, en wil die taak ook eigenlijk niet loslaten, maakt dan ijzelingwekkend spannende plannen, waar ik vervolgens weer trillende stress van krijg. Pfff. In het boek ruiter tussen hemel en aarde van Linda Kohanov noemt zij zo’n hoofd: tornadohoofd, ik kan me geen betere naam voorstellen!

Ergens kon zich die afgelopen week toch een straal van boven(?!) door al die tornadogedachten heen wurmen en ervoor zorgen dat ik zomaar een afspraak plande om een proefrit te maken op een Andalusische witte hengst. Jawel, weer mijn oerdroom.. , het witte paard, dat de laatste maanden weer zoveel in mijn dromen verschijnt, maar in het dagelijkse leven, vér van me af, hoog in de wolken, onbereikbaar is.  De dag zelf begreep ik niet hoe ik deze afspraak ooit had kunnen bedenken, ik was moe( opgezweept en afgemat door korte nachten vanwege dat tornadohoofd). Wilde eigenlijk een rustige zaterdag, moest ik toch ineens op pad vanwege die spontaan gemaakte afspraak.

Ik kwam aan bij een rommelige, wat verwaarloosd aandoende manege, waar allerlei kinderen rondliepen, en een vriendelijke man me aansprak. Ik stelde me voor en met wat moeite herinnerde hij zich weer onze afspraak. Hij liet me één voor één wat andalusiers zien die hij te koop had, 2 hengsten en een ruin. Maar ik had mijn oog al laten vallen op een witte hengst, die ik eerder van hen in een show had gezien. Nou, dat kon. Hij haalde er de vaste berijdster bij, een meisje van 17, die ‘m zo uit de stal haalde. Hem in een kleine ruimte binnenleidde waar ze hem waste( witte paarden hebben de neiging zich vies te maken- ze willen liever niet wit zijn, maar net als de anderen, donker zijn, niet opvallen..). Hij onderging alles rustig, liet zich ook heel makkelijk aaien door mijn dochter van 8 die mee was. En toen ik aan haar vroeg wat ze vond van Andalusiers zei ze als eerste : Koel in de kop ..!!(er begon al ergens een herkenningbelletje te rinkelen..)

Even later bereed zij ‘m eerst in de bak, stapte toen af, en hop, daar zat ik, op een hagelwitte hengst. Al mijn angsten, die mijn dromen meestal omcirkelen, over het wilde, onbeheersbare, dat ik het niet zo kunnen, pang, doorgeprikt. Ik bereed ‘m gewoon, net als op een ander paard, zoals ik al mijn hele leven op paarden zit. Alleen had hij wat “andere knoppen”, ingegeven door zijn eigen opleiding in Spanje. (mijn spaans was blijkbaar niet zo goed) Ging ineens vanuit zichzelf zijn voorbenen optillen(heet piafferen in de paarden wereld) en maakte zowaar ook een levade( of gewoon, steigeren), wat tuuk best stoer was en kreeg ‘m verder eigenlijk niet vooruit, maar dat was t dan…  Dat was t dan..En compleet rustig reed ik daarna met mijn jongste dochter weer naar huis. Op een borrel die ik aansluitend had, had ik als vanzelf de meest inspirerende gesprekken met onbekende mensen, voelde zoveel verbinding..

Nu ik het opschrijf realiseer ik me hoe fel mijn (ons) controlerende hoofd strijdt voert, gedreven door het geconditioneerde ego, met ons dna waarin eeuwenoude overtuigingen zijn opgeslagen van schuld, boete, angsten, gevoelens van onmacht, onrecht, plichten.. allemaal opgebouwd door spelregels en mensen die daar misbruik van maakten. Ze gaan verliezen, die oude krachten en systemen, maar juist daardoor zijn ze extra fel bezig die controle vast te houden, angst te zaaien.

Ik weet wel waar mijn droom van het witte paard vandaan komt. Een beeld uit het mythologische Lord of the rings. De stad Rohan,waarin de mensen zich hebben teruggetrokken, wordt belegerd door een leger dat bestaat uit de meest afstotelijk angstaanjagende monsters, een gigantische overmacht. En dan, als het bijna onhoudbaar is, komt daar bij het gloren van de zon van de heuvels de tovenaar Gandalf van de heuvels af gegaloppeerd op zijn witte paard Shadowfax, samen met een reddend leger.Oh wat een ontlading, dat beeld gaat door je botten. Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Mijn ziel stuurt me blijkbaar die beelden om me de goede kant op te sturen.( Op Wikipedia ontdek ik dat het ras, de Rohirrin, een sterk ras is met grote voorliefde voor paarden)

En ondertussen gloort die nieuwe tijd. Waar je zo nu en dan glimpsen van te zien, te voelen krijgt als je dat tornadohoofd even laat voor wat het is en je hart volgt, je impulsen volgt.

Als ik om me heen luister en kijk, is het overal n beetje hetzelfde.. Mensen komen voor het blok te staan, worden ontslagen, worden ziek, willen/moeten? voor zichzelf beginnen,- maar hoe?- geld verdienen- succesvol worden.. en ondertussen worden we geconfronteerd met oudste, grootste angsten.. En doet de aarde ook allerlei onvoorspelbaars.. stormen en regens, aardbevingen.. We trekken met ons hoofd allerlei bekende spelregels uit de kast: wat te doen als je iets wil opzetten, hoe vind ik mijn eigen kwaliteiten, hoe kan ik succesvol worden.. Maar al werken ze soms even, ik doe ze in ieder geval even hard weer de deur uit. Het lijkt of ze niet meer werken. Al die oude parameters die we ooit bedacht hebben: doelen stellen, je best doen, gáán voor het succes, geld verdienen, lijken niet meer te werken..

Het is doodeng, dat loslaten, van te voren dan, maar, als je het doet…dan weet je weer..dan gaat t ineens vanzelf.

Dat paarden daarbij helpers zijn,al is het maar in onze dromen, dat moge duidelijk zijn

Fijn als je dit deelt!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Google+
Google+

Een reactie plaatsen